Shruti

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Shruti of Śruti (Sanskriet श्रुति, "wat wordt gehoord") is een canon van hindoeïstische geschriften, waarvan de vroegste dateren uit 1500 voor Christus.

Er wordt gezegd dat de Shruti geen auteur hebben; daarvoor in de plaats wordt er verondersteld dat ze een goddelijke opname van de "kosmische geluiden van waarheid" zijn, die door rishi's worden gehoord.

Er zijn verscheidene manieren om Shruti te bepalen. Er wordt meestal van uitgegaan dat ze uit vier Veda's zijn samengesteld:

Sommigen voegen bepaalde onderverdelingen binnen Veda's toe, zoals Aranyaka's, Brahmana's en Upanishads, aan de reeks werken die als Shruti worden gezien. Bovendien wordt Mahabharata door sommigen beschouwd als Shruti en wordt soms de vijfde Veda genoemd. Soms wordt Bhagavad gita, een hoofdstuk binnen Mahabharata, afzonderlijk de status van Shruti gegeven. De belangrijke hindoeïstische geschriften die niet als Shruti worden beschouwd worden Smriti genoemd.

Een andere betekenis van het woord Shruti wordt gebruikt in de Hindoestaanse muziek; het betekent daar toon, of, meer specifiek, ook wel: microtoon.

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties