Shutter Island

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Shutter Island
(Filmposter op en.wikipedia.org)
Tagline Someone is missing.
Regie Martin Scorsese
Producent Brad Fischer
Mike Medavoy
Arnold Messer
Martin Scorsese
Scenario Roman
Dennis Lehane
Scenario
Laeta Kalogridis
Hoofdrollen Leonardo DiCaprio
Mark Ruffalo
Ben Kingsley
Montage Thelma Schoonmaker
Cinematografie Robert Richardson
Distributie Paramount Pictures
Première Vlag van Duitsland 13 februari 2010 (wereldpremière)
Vlag van Nederland 18 februari 2010
Vlag van Verenigde Staten 19 februari 2010
Vlag van België 24 februari 2010
Genre Mystery
Thriller
Speelduur 138 minuten
Taal Engels
Duits
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Budget $ 80.000.000 (geschat)
Opbrengst $ 294.804.195 (wereldwijd)
Nominaties 27
Prijzen 4
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Shutter Island is een speelfilm uit 2010 van regisseur Martin Scorsese.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

In 1954 gaat Teddy Daniels, een U.S. Marshal, op zoek naar Rachel Solando, een moordenares die ontsnapt is uit een instelling voor geesteszieke criminelen. De instelling bevindt zich op een afgelegen eiland langs de kust van Boston. Teddy krijgt tijdens zijn zoektocht de steun van een nieuwe partner: Chuck Aule. Teddy vermoedt dat er lobotomie wordt uitgevoerd op de meeste gestoorde patiënten, waaronder de moordenaar van zijn vrouw Dolores. Teddy stuit tijdens zijn onderzoek op heel wat problemen. Zo willen de psychiaters John Cawley en Jeremiah Naehring niet voldoende meewerken.

Teddy krijgt ondertussen steeds meer last van hoofdpijn en nachtmerries. Hij ziet Dolores voortdurend opduiken en beleeft flashbacks naar de Tweede Wereldoorlog. De instelling roept bij hem de herinnering op aan het concentratiekamp uit Dachau, waar hij tijdens de oorlog joden heeft bevrijd. Dan vindt Teddy Solando en zij overtuigt hem ervan dat ze niet geestesziek is, maar juist een psychiater was in de instelling en gek is verklaard nadat ze ontdekte dat er onmenselijke experimenten worden gedaan op patiënten. Ook beweert ze dat Teddy door Cawley wordt gedrogeerd met antipsychotica, en dat zijn nachtmerries daar gevolg van zijn. Teddy probeert zich sterk te houden en gaat op zoek naar Chuck, die plots verdwenen is. Hij vermoedt dat de psychiaters experimenten gaan uitvoeren op Chuck en Teddy doet er dus alles aan om dat te voorkomen. Hij begeeft zich naar de vuurtoren van het eiland, waar hij Cawley ontmoet. De psychiater vertelt Teddy dat hij een geesteszieke patiënt is. Maar Solando had hem reeds gewaarschuwd dat dat zou gebeuren en hij speelt het spel mee. Wanneer Chuck vervolgens binnenwandelt en hem vertelt dat ook hij een psychiater uit de instelling is, krijgt Teddy te horen dat hij zijn eigen vrouw vermoord heeft en dat hij al enkele jaren in de instelling verblijft.

In een flashback zien we Teddy thuiskomen, waar hij zijn vrouw treft die zojuist hun kinderen heeft verdronken in het meer achter hun huis. Daarop schiet hij zijn vrouw dood, waarmee hij in één dag zijn hele gezin verliest. Hij draait door en wordt naar Shutter Island gestuurd. Hij blijft daar ontkennen wat er is gebeurd en creëert op het eiland een fantasiewereld waarin hij nog steeds een U.S. Marshal is. Cawley is blij dat Teddy eindelijk de waarheid erkent. Echter, in een laatste shot zien we Teddy zitten in de tuin van de inrichting. Als zijn begeleidend psychiater eraan komt, noemt Teddy hem weer Chuck, die in zijn fantasiewereld zijn partner is. De psychiaters weten dat hij weer in de ontkenning is geschoten en dat enkel lobotomie nog kan helpen. Maar dan zegt Teddy zijn laatste woorden aan Chuck, waardoor die beseft dat Teddy bewust kiest voor lobotomie.

Rolverdeling[bewerken]


Disc 1
  1. "Fog Tropes" (Ingram Marshall) – Orchestra of St. Lukes
  2. "Symphony No. 3: Passacaglia - Allegro Moderato" (Krzysztof Penderecki) – Pools Nationaal Radio-Symfonieorkest
  3. "Music For Marcel Duchamp" – Philipp Vandré
  4. "Hommage à John Cage" – Nam June Paik
  5. "Lontano" (György Ligeti) – Wiener Philharmoniker
  6. "Rothko Chapel 2" (Morton Feldman) – UC Berkeley Chamber Chorus
  7. "Cry" – Johnnie Ray
  8. "On The Nature Of Daylight" – Max Richter
  9. "Uaxuctum: The Legend Of The Mayan City Which They Themselves Destroyed For Religious Reasons – 3rd Movement" (Giacinto Scelsi) – Weense Radio Symfonie Orkest
  10. "Quartet For Strings And Piano In A Minor" (Gustav Mahler) – Prazak Quartet
Disc 2
  1. "Christian Zeal And Activity" (John Adams) – San Francisco Symphony Orchestra
  2. "Suite For Symphonic Strings: Nocturne" – The New Professionals Orchestra
  3. "Lizard Point" – Brian Eno
  4. "Four Hymns: II For Cello And Double Bass" – Torleif Thedéen & Entcho Radoukanov
  5. "Root Of An Unfocus" – Boris Berman
  6. "Prelude - The Bay" – Ingram Marshall
  7. "Wheel Of Fortune" – Kay Starr
  8. "Tomorrow Night" – Lonnie Johnson
  9. "This Bitter Earth"/"On The Nature Of Daylight" – Dinah Washington/Max Richter

Trivia[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties