Sidderaal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Sidderaal
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2010)
Electric Eel.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Actinopterygii (Straalvinnigen)
Orde: Gymnotiformes
Familie: Gymnotidae
Geslacht: Electrophorus
Soort
Electrophorus electricus
(Linnaeus, 1766[2])
Afbeeldingen op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vissen

De sidderaal (Electrophorus electricus) is een zoetwatervis die voorkomt in Zuid-Amerika[3] en net als bepaalde andere vissoorten beschikt over de eigenschap stroomstoten af te kunnen geven. De sidderaal gebruikt deze stroomstoten, die om de 20-50 seconden opgewekt worden wanneer hij zich beweegt, om zijn weg te vinden in het donkere water. Hoewel de naam 'aal' anders doet vermoeden, is het geen familie van de paling.

Kenmerken[bewerken]

Het lichaam heeft een lang toegespitste staart, een vinloze rug en een aarsvin, die een lange vinzoom vormt aan de onderzijde van het lichaam. Deze slanke vissen kunnen 2,5 meter lang worden en 20 kg wegen, hoewel alen rond de 1 meter vaker te zien zijn. Ze hebben slechte ogen, maar vinden hun weg met behulp van zwakke stroomstootjes.

Verspreiding en leefgebied[bewerken]

De sidderaal is zowel in de rivier de Amazone als in de Orinoco te vinden.

Levende batterij[bewerken]

Volwassen dieren (met een lengte tot 2 meter) kunnen spanningen genereren tot 750 volt bij een stroom van 1 ampère, uit de wet van vermogen (P = U x I) is dit dus 750 volt x 1 ampère = 750 watt.

Deze spanning wordt opgewekt door een lading gestapelde elektrische cellen, een soort natuurlijke batterij. Deze cellen produceren elk 0,15 V door kalium- en natriumionen te pompen. Een sidderaal heeft duizenden van deze cellen gestapeld, om zo tot aan de 500 V te kunnen komen. Onvolwassen sidderalen kunnen een spanning van rond de 100 V genereren.

Aanpassing aan habitat[bewerken]

Hoewel de sidderaal een vis is, heeft hij een respiratiestelsel en moet hij lucht ademen om in leven te blijven. Dit is een evolutionaire aanpassing aan zijn habitat, de modderige rivieren en beken van de tropische regio's van Zuid-Amerika. Het water bevat daar op veel plaatsen niet genoeg zuurstof om te kunnen leven. De sidderaal steekt daarom zijn kop boven water uit, ademt lucht in door zijn bek en ademt die weer uit door de bek of de operculaire openingen (de "normale" uitgangen van de kieuwen). Op deze manier haalt de sidderaal 80% van zijn zuurstofbehoefte uit de lucht, en de andere 20% uit het water.[4].

Referenties[bewerken]

  1. (en) op de IUCN Red List of Threatened Species.
  2. Linnaeus, C.; 1766, Systema naturae, 12th ed. Vol. 1 (pt 1): 394-532. [Photographs and notes on some Linnaeus specimens are at http://www.linnean-online.org/view/fish/fish.html.]
  3. Electrophorus electricus. FishBase. Ed. Ranier Froese and Daniel Pauly. Februari 2011 version. N.p.: FishBase, 2011.
  4. Johansen, Kjell (1968). Gas Exchange and Control of Breathing in the Electric Eel, Electrophorus electricus. Z. vergl. Physiologie (Volume 61, Number 2 / June, 1968): 137-163 (Springer Berlin / Heidelberg).