Signaal-ruisverhouding

De signaal-ruisverhouding, SNR of S/N (Engels: Signal to Noise Ratio), is een maat voor de kwaliteit van een signaal waarin een storende ruis aanwezig is. De SNR geeft het vermogen (sterkte) van het gewenste signaal in verhouding tot het vermogen van de aanwezige ruis.

De SNR wordt meestal gegeven als het quotiënt van de gemiddelde vermogens P_gewenst van het gewenste signaal en P_ruis van de achtergrondruis:

$SNR = \frac{P_{\mathrm{gewenst}}}{P_{\mathrm{ruis}}}$,

of op logaritmische schaal in dB:

$SNR_{dB} = 10\log_{10}\left(\frac{P_{\mathrm{gewenst}}}{P_{\mathrm{ruis}}}\right)\mathrm{dB}$.

Om de gedachten te bepalen: Bedraagt de SNR 3, dan kan men het signaal detecteren (er is een signaal, maar we weten nog niet hoe groot het is). Bedraagt de SNR 10, dan kan men ook de grootte van het signaal kwantitatief bepalen. Voor bepaalde toepassingen, zoals geluidsonderzoek, gelden voor de SNR andere definities.

Voorbeeld SNR. Ruisintensiteit s_ruis = 1; fictief signaal 1 niet detecteerbaar: intensiteit 1.8; Signaal 2 detecteerbaar: intensiteit 3.5 en signaal 3 kwantificeerbaar: intensiteit 11