Signaalmolecuul

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een signaalmolecuul of signaalstof is een chemische verbinding die informatie tussen organismen, tussen cellen binnen een organisme of tussen onderdelen binnen een cel van een organisme overdraagt. Deze moleculen worden vrijgelaten door de cel die het signaal afgeeft, overbruggen de intercellulaire ruimte door middel van diffusie en binden aan een receptor in een andere cel. Dit resulteert erin dat in een cel die een molecuul of signaal ontvangt, een door enzymes gecontroleerde reactie plaatsvindt, die ertoe leidt dat er veranderingen in die cel plaatsvinden. Voorbeelden van signaalstoffen zijn hormonen, feromonen, cytokinen en neurotransmitters.

Eenvoudig gezegd kunnen cellen dus berichten uit hun omgeving ontvangen door middel van signaalmoleculen. Signaalmoleculen binden aan specifieke receptoren waarvan de bindingsplaats gelegen is aan de buitenkant van de celmembraan (plasma membraan). Receptoren steken door de plasma membraan heen en kunnen zo communiceren met de binnenkant van de cel (het cytoplasma). Op deze manier worden extracellulaire boodschappen van diverse aard doorgegeven en weten de cellen wat te doen. Naarmate we ouder worden nemen de hoeveelheid signaalmoleculen af. Cellen gaan hierdoor steeds minder efficiënt werken en op 70-jarige leeftijd is de efficiëntie ongeveer nog zo’n 10%.

Externe links[bewerken]