Silanol

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Structuurformule van trifenylsilanol.

Een silanol is een verbinding van silicium, waarbij op het siliciumatoom één of meerdere hydroxylgroepen zijn gebonden.[1]

In de organische chemie wordt onderscheid gemaakt in volgende soorten silanolen:

Indien silicium vier hydroxylgroepen gebonden heeft, spreekt men van tetrahydroxysilaan. Deze structuur kan worden opgevat als de gehydrateerde vorm van siliciumdioxide.

Eigenschappen[bewerken]

De binding tussen silicium en zuurstof is één van de sterkste bindingen. Eén van de meest interessante eigenschappen is de hoge zuursterkte van het waterstofatoom van de hydroxylgroep. Het impliceert dat zij de neiging hebben om sterke waterstofbruggen te vormen. Zo kunnen er tal van structuren ontstaan, variërend van dimeren tot relatief ingewikkelde driedimensionale netwerken.[2]

Silanolen lenen zich ook makkelijk voor esterificatiereacties.

Toepassingen[bewerken]

Silanolen zijn belangrijke verbindingen in de industrie. Zo worden ze bijvoorbeeld gebruikt als precursor bij de productie van siliconen.

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) IUPAC Gold Book
  2. (en) I. Baxter, L.D. Cother, C. Dupuy, P.D. Lickiss, A.J.P. White & D.J. Williams - Hydrogen Bonding to Silanols, Department of Chemistry, Imperial College of Science, Technology and Medicine, London SW7 2AY, UK