Simone Weil
Simone Weil (Parijs, 3 februari 1909 - Ashford, Kent, 24 augustus 1943) was een Frans filosofe. Hoewel haar ouders beiden Joods waren, werden zij en haar broer, de wiskundige André Weil, opgevoed als agnostici.
Simone Weil was een briljante leerling van de École normale supérieure. Zij studeerde bij de filosoof Alain (pseudoniem van Émile Auguste Chartrier), bij wie ook Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir studeerden. Simone werd politiek actief vanuit een sterk besef voor rechtvaardigheid. Ze ging in een autofabriek werken om het lot van de arbeiders te delen. Zij nam deel aan de Spaanse Burgeroorlog, maar moest al snel terugkeren na een ongeluk waarbij ze zware brandwonden opliep. Toen zij 26 jaar oud was, maakte zij een bekering door. Zij bezocht onder andere de abdij van Solesmes. Nadien verdiepte zij zich in de christelijke mystiek, maar ook in de godsdiensten van het oude Egypte en de godsdiensten in India. In 1940 moet ze vluchten uit Parijs en komt terecht in Marseille. Tijdens haar leven publiceerde zij slechts enkele artikelen. Pas na haar dood zijn haar geschriften uitgegeven die ze vóór haar vertrek naar Engeland had achtergelaten bij haar geestelijk raadsman, de dominicaan Joseph Perrin. In Engeland moest zij behandeld worden voor tuberculose.
[bewerken] Denkbeelden
Centraal in haar gedachtegoed stond de afwezigheid van God in het dagelijks leven. Toen deze de wereld schiep verwijderde hij zichzelf uit hetgeen hij gecreëerd had. Hij liet de aarde over aan simplistische, primitieve oerkrachten ('La Pesanteur').
[bewerken] Werken
- La pesanteur et la grâce (1951)
- Attente de Dieu (1951) - vertaling Wachten op God (Utrecht 1962; 2e dr., Utrecht 1997)
