Sinkiang

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
شىنجاڭ ئۇيغۇر ئاپتونوم رايونى
Shinjang Uyghur Aptonom Rayoni
新疆维吾尔自治区
Xīnjiāng Wéiwú'ěr Zìzhìqū
Autonome regio in China Vlag van China
China Xinjiang.svg
Afkorting 疆 (pinyin: Jiāng)
Oorsprong naam 新 xīn - nieuw
疆 jiāng - grens
"nieuwe grens"
Hoofdstad Ürümqi
Algemeen
Oppervlakte 1 660 000 km² (1e)
Inwoners (2002)
(Geklasseerd 24e)
19 050 000 (11,5 inw/km²)
BNP (2003) 187 800 M RMB
(Geklasseerd 25e)  (BNP/inw. 8 390 RMB)
ISO 3166-2 CN-65
Politiek
Voorzitter Nur Bekri (努尔·白克力)
Portaal  Portaalicoon   China
Sinkiang
Naamgeving in Volksrepubliek China
(taal-varianten)
Traditioneel 新疆維吾爾自治區
Vereenvoudigd 新疆维吾尔自治区
Hanyu pinyin Xīnjiāng Wéiwú'ěr Zìzhìqū
Oeigoers شىنجاڭ ئۇيغۇر ئاپتونوم رايونى/Shinjang Uyghur Aptonom Rayoni
Mongools Шинжян-Уйгарын Өөртөө засах орон
Tibetaans ཞིན་ཅང་ཡུ་གུར
Standaardkantonees Sán Kéung Waj M Yie Tzie Chie K'éuj
Arabisch منطقة شينجيانغ الذاتية الحكم
Kazachs Шинжәң Ұйғыр аутономиялық районы
Russisch Синьцзян-Уйгурский автономный район
Andere benamingen Sin-tjiang, Hsin1-chiang1
Sinkiang
Naam (taalvarianten)
Traditioneel 新疆
Vereenvoudigd 新疆
Hanyu pinyin Xīnjiāng
Standaardkantonees Sán Kéung
Minnanyu Sin-kiong
Mindong Sĭng-giŏng
Urumqi panorama.jpg
Skyline van de hoofdstad Ürümqi in 2006
Kashgar-mezquita-id-kah-d01.jpg
Een Oeigoerse moskee in Kashgar
Kashgar-casco-viejo-d05.jpg
Traditionele Oeigoerse woningen in het oude centrum van Kashgar, wat op het punt staat om gesloopt te worden
Mt Kongur Lake Karakul Xinjiang China.jpg
Het Karakulmeer met de berg Kongur op de achtergrond
Khotan-fabrica-alfombras-d08.jpg
Een Oeigoerse vrouw in Hotan
Kashgar-apakh-hoja-d04.jpg
Graftombe van Apag Hodja in Kasghar
Karakorum-kirguiz-d01.jpg
Kirgies op de Karakorum 'snelweg'
Turpan-minarete-emir-d01.jpg
De Emir-minaret in Turpan
Kokbayraq flag.svg
Vlag van Oost-Turkestan die gebruikt wordt door naar onafhankelijkheid strevende Oeigoeren. Ook wel Kökbayrak genoemd: "hemelvlag". Het is een variant van de Turkse vlag
Xinjiang nationalities by prefecture 2000.png
Belangrijkste volken in Sinkiang (2000):

██ Oeigoeren

██ Han-Chinezen

██ Kazachen

Sinkiang of Xinjiang (Oeigoers: شىنجاڭ, Sinjiang; Chinees: 新疆, pinyin: Xīnjiāng, IPA: ɕíntɕjáŋ, vertaling: nieuwe grens) is een autonome regio in het noordwesten van China.

Sinkiang beslaat 1.650.257 km². De hoofdstad is Ürümqi. De naam Sinkiang is een verbastering van het Mandarijnse Xīnjiāng (新疆), dat "nieuwe grens" betekent.

Tijdens de Han-dynastie begon China haar invloed naar het westen uit te breiden. Het duurde echter tot rond 640 dat de Tang-dynastie het huidige Sinkiang veroverde. In 751 verloor China haar grip op Centraal-Azië weer, en kwam het gebied onder het Oeigoerse Rijk. In de 13e eeuw werd het deel van het Mongoolse Rijk. In het midden van de 18e eeuw heroverde de Qing-dynastie het gebied voor China.

Het gebied werd wisselend door de Chinezen en lokale heersers geregeerd, tot het communistische regime in China in de jaren '50 een einde maakte aan de autonomie.

De oorspronkelijke bewoners van het gebied zijn de Oeigoeren, een Turks volk, dat cultureel en taalkundig gezien tot Centraal-Azië behoort. Zowel in Perzische als Arabische historische kronieken wordt gesproken over Oost-Turkestan. De regio staat ook bekend als "Chinees Turkestan", een naam die tot de 20e eeuw gebruikt werd om het te onderscheiden van Russisch Turkestan. Tegenwoordig bestaat de bevolking echter uit ongeveer even grote groepen Oeigoeren en Chinese kolonisten die zich sinds de jaren 50 in het gebied gevestigd hebben. De Chinese regering voert een politiek van sinificatie, waarbij gebruik van het Oeigoers ontmoedigd wordt en zowel de migratie van Chinezen naar het gebied als de assimilatie van Oeigoeren in de Chinese cultuur en economie gestimuleerd worden. De Oeigoerse en Chinese gemeenschappen leven echter op gespannen voet en strikt gescheiden van elkaar.

Geschiedenis[bewerken]

Archeologie[bewerken]

In Sinkiang zijn vele tientallen goed bewaarde mummies gevonden die wellicht zo'n 4000 jaar oud kunnen zijn. Zij zijn waarschijnlijk op natuurlijke wijze bewaard gebleven, in tegenstelling tot de mummificatie zoals die in het oude Egypte werd toegepast. In het regionaal museum van Ürümqi zijn onder andere dergelijke mummies te zien, alsmede archeologische vondsten die te maken hebben met de zijderoute.

Vondsten van oude graven tonen dat in het 2e millennium v.Chr. mensen van een Europees type tot in Hami doorgedrongen waren, waar ze zich bij de oorspronkelijke Oost-aziatische bevolking voegden.[1] Deze immigranten tonen overeenkomsten met de vondsten uit het 3e millennium v.Chr. van Xemirxek (Qiemu'erqieke, Chemurchek of Shamirshak) nabij Altay en worden in verband gebracht met de Indo-Europese Tocharen.[2]

Kruispunt van handelsstromen en culturen[bewerken]

Sinkiang, eertijds ook wel Oost-Turkestan of Chinees Turkestan genoemd, heeft sinds de oudheid een rol gespeeld in de uitwisseling tussen Oost-Azië en Europa-West-Azië, zowel op religieus-cultureel vlak (boeddhisme, islam, Nestoriaans christendom en later missionarissen) als op commercieel vlak (de beroemde zijderoute). Deze contacten verliepen voor een belangrijk deel via een reeks oasestaatjes, die van tijd tot tijd door China onderworpen werden en tijdens de Han-dynastie bekend stonden als de Zesendertig Rijken van de Westelijke Gebieden.

Zelfstandig en Chinees[bewerken]

Tijdens de Han-dynastie begon China haar invloed geleidelijk naar het Tarimbekken uit te breiden en sommige plaatselijke heersers tot tribuut te dwingen. Het duurde echter tot de Tang-dynastie dat het huidige Sinkiang omstreeks 640 door China werd veroverd.

Na de Slag om Talas in 751 verloor China haar grip op Centraal-Azië. Uiteindelijk kwam het gebied onder het Oeigoerse Rijk en de bevolking werd tot de islam bekeerd.

In de 13e eeuw werd het gebied veroverd door de Mongoolse leider Dzjengis Khan. Daarna maakte het deel uit van Kanaat van Chagatai, het Timoeridenrijk en Moghulistan. Vanaf ongeveer 1400 werd het noorden van Sinkiang het woongebied van de stamfederatie van de Oirat-Mongolen. Vanaf de tweede helft van de zeventiende eeuw werden ook delen van het zuiden van het gebied - het Tarimbekken - met rijke oasen als Hami en Turpan beheerst door de dan dominante stam binnen de federatie, de Dzjoengaren.

Na de definitieve val van het kanaat van Dzjoengarije in het midden van de achttiende eeuw heroverde de Qing-dynastie het gebied voor China. In 1875-1880 was het gebied door een islamitische opstand tijdelijk aan het Chinese gezag onttrokken; tenslotte werd Sinkiang in 1884 een provincie van China; de naam betekende dan ook nieuwe grens.

De Oeigoeren hebben o.a. de volgende kanaten gesticht in Oost-Turkestan en omgeving:

Periode Oeigoerse kanaten/republieken Hoofdstad
745 - 840 Orhun-Kanaat Karabalgasun
870 - 1036 Kansoe-Kanaat (heden provincie Gansu in China) -
850 - 1275 Idikut-Kanaat (die grote delen van het huidige Sinkiang omvatte) Ordubalik
870 - 1212 Kanaat van de Karachaniden (gesticht door de Karluken en Oeigoeren Kashgar
1514 - 1678 Saidia-Kanaat Yarkand
- verschillende onafhankelijke regio's onder leiding van Hodja's na de eerste Mantsjoe invallen in Oost-Turkestan -
1866 - 1877 Koninkrijk Kashgarië (onder leiding van de krijgsheer Yakub Beg) Turfan / Turpan
12 november 1933 - 1934 Eerste Oost-Turkestaanse Republiek (gevolg van een volksopstand tegen de Chinese overheid) Hotan -
12 november 1944 - 20 oktober 1949 Tweede Oost-Turkestaanse Republiek (gesteund door de Sovjet-Unie) Yining -

Communistisch bewind[bewerken]

Op 20 oktober 1949 werd Oost-Turkestan opgenomen in de Volksrepubliek China, opnieuw met de naam Sinkiang. In 1955 werd het een autonome regio (met de status van provincie). Kleinere administratieve eenheden werden geschapen voor Kirgiezen, Kazachen, Mongolen en andere bevolkingsgroepen. Tevens vond een sterke migratie van Chinezen naar Sinkiang plaats.

Conflicten in verband met de nomadische levenswijze van de grensbevolking en het opdringen van zowel Chinezen als Russen aan weerszijden van de grens leidden vooral in 1969 tot gewapende botsingen in het gebied van Tacheng. Daarnaast vinden er regelmatige opstanden tegen de Chinese machthebbers plaats, die zowel van etnische als religieuze oorsprong zijn.

Het Chinese assimilatiebeleid[bewerken]

De Chinese overheid moedigt sinds 1990 gemengde huwelijken tussen Oeigoeren en Han-Chinezen aan.[bron?] De overheid beloonde Han-Chinese vrouwen en dames met een bedrag van 3000 yuan (360 US$) in ruil voor de verhuizing naar deze regio. Eenmaal getrouwd wordt het de Oeigoeren haast onmogelijk gemaakt om te scheiden. Een echtscheiding wordt bestraft met 4000-5000 yuan (US$ 480-600) terwijl het gemiddelde maandsalaris slechts 200 yuan (US$ 24) is. Met een toestroom van ongeveer 7000 [bron?] Han-Chinezen per dag naar deze provincie, zullen de Oeigoeren binnenkort een minderheid vormen in hun eigen woongebied.[3]

Inmiddels is de provincie Sinkiang ook enkele rechten kwijtgeraakt ondanks de, op papier, autonome status. Oeigoeren mogen sinds september 2002 geen onderwijs meer volgen in hun eigen taal. Hiermee schendt China haar eigen grondwet die onderwijs in eigen taal voor minderheden in de autonome provincies garandeert.[4] Ook worden op grote schaal historische woonwijken en moskeeën gesloopt voor de aanleg van wegen en nieuwe flats.[3][5][6]

Volwassen Oeigoeren worden in enkele districten gedwongen een maand lang zonder betaling voor de Chinese overheid op het land te werken, een praktijk die de Hasha heet.[7] Ook minderjarigen worden soms door de Chinese overheid gedwongen om werk te zoeken, soms duizenden kilometers van hun woonomgeving. Betaling is vaak ondermatig, afwezig of veel te laat.[8][9][10]

Regelmatig demonstreren Oeigoeren tegen de onderdrukking door de Chinese overheid. Demonstraties zonder toestemming worden vrijwel altijd neergeslagen door Chinese oproerpolitie, die daarbij meestal massa arrestaties pleegt. Demonstranten worden vaak tot lange gevangenisstraffen veroordeeld.[11]

Onrust juli 2009[bewerken]

Oorzaak van de onrust[bewerken]

In de nacht van 25 op 26 juni 2009 vielen duizenden Han-Chinezen Oeigoerse migranten aan in een speelgoedfabriek in de stad Kanton in het zuiden van China, vanwege valse geruchten over de verkrachting van een Han-Chinese vrouw door Oeigoerse arbeiders.[12] Bij de slachtpartij vielen volgens de Chinese overheid 2 doden en 118 gewonden maar volgens Oeigoerse bronnen vielen er veel meer doden en gewonden, omdat de Chinese politie pas na uren van geweld de arbeiders te hulp kwam.[13] Gewelddadige beelden van de aanval verschenen binnen enkele dagen op internet en creëerden een diepe schok onder de Oeigoerse bevolking in Xinjiang, duizenden kilometers van het incident verwijderd.[14] Volgens de Chinese overheid was 70% van de Oeigoerse arbeiders, waarvan de meerderheid vrouwen, vrijwillig uit Xinjiang weggegaan om te werken in de fabriek. Volgens de Oeigoeren zelf was echter veel meer dan 30% van hen door de Chinese overheid gedwongen om te migreren, en gingen veel families enkel akkoord met de migratie omdat ze de boetes voor weigeren niet konden betalen. Ook zou Sinificatie een belangrijke factor zijn, aangezien de gedwongen migratie vooral ongehuwde Oeigoerse vrouwen betrof.[15]

Geweld in Xinjiang[bewerken]

Op 6 en 7 juli 2009 vielen volgens Chinese nieuwszenders zeker 156 doden, voor twee derde Han-Chinezen, bij een uit de hand gelopen demonstratie tegen de moord op de Oeigoerse migranten in de fabriek in het zuiden van China.[16] Volgens Oeigoerse bronnen zijn echter 200 tot 600 Oeigoeren vermoord door Chinese relschoppers en oproerpolitie en liep de demonstratie pas uit de hand nadat Chinese politieagenten het vuur openden op de demonstranten.[17][18] De lokale Chinese overheid heeft toe gegeven dat Chinese oproerpolitie 12 Oeigoeren dood heeft geschoten tijdens de demonstraties [19] Amateurbeelden verschenen al snel op YouTube en andere sites. De Turkse president Gül heeft de gewelddadigheden in Xinjiang geclassificeerd als genocide en de Turkse minister van buitenlandse zaken heeft Turken opgeroepen tot een boycott van Chinese producten.[20] Volgens Rebiya Kadeer, de leidster van de Oeigoeren in ballingschap, zijn na de demonstraties 10.000 Oeigoerse mannen opgepakt.[21] De Chinese overheid spreekt op 3 augustus van 2000 arrestanten.[22]

Aardrijkskunde[bewerken]

Het gebied neemt ongeveer 1/8 van de totale oppervlakte van de Volksrepubliek China in. Het is de grootste provincie van China en grenst aan acht landen. Het bestaat uit twee bekkens die door de Tiensjan van elkaar worden gescheiden. Het noordelijk bekken wordt ook wel Dzjoengarije genoemd. Dit steppegebied werd van oudsher door Kazachen, tegenwoordig een minderheid in het gebied, bewoond. Hier ligt ook de hoofdstad Ürümqi.

Het grotere zuidelijke deel wordt langs de randen gevormd door hoge gebergten, waaronder de Tiensjan (het "Hemelgebergte"). Daartussen ligt het Tarimbekken, dat voor een groot deel wordt ingenomen door een onherbergzame woestijn, de Taklamakan. Langs de rand van de Taklamakan liggen vele oasen, gevoed door rivieren zoals de Tarim, die in het omliggende bergland ontspringen. In deze oasen is geïrrigeerde landbouw mogelijk en hier woont het grootste deel van de Oeigoeren.

De belangrijkste rivieren zijn in het noordelijke bekken de Orongo, de Irtysj en de Ili, in het zuidelijke de Tarim met bronrivieren, die in het oosten in zoutmoerassen (Lob Nuur) uitmondt.

Het klimaat is extreem continentaal.

Bestuurlijke indeling[bewerken]

De bestuurlijke indeling van Sinkiang is als volgt:

Kaart
Kaart van Sinkiang
Nr. Conventionele naam[23] Oeigoers
(kona yezik̡)
Oeigoers
(yengi yezik̡)
Hanzi Hanyu pinyin
Subprovinciale autonome prefectuur
11 Autonome Kazachse Prefectuur Ili ئىلى قازاق ئاپتونوم ئوبلاستى Ili QazaQ Aptonom Oblasti 伊犁哈萨克自治州 Yīlí Hāsàkè Zìzhìzhōu
Stadsprefecturen
4 Karamay قاراماي شەھرى Qaramay Shehri 克拉玛依市 Kèlāmǎyī Shì
8 Ürümqi ئۈرۈمچى شەھرى Ürümchi Shehri 乌鲁木齐市 Wūlǔmùqí Shì
Prefecturen
1 Prefectuur Altay
(onderschikt aan Autonome Kazachse Prefectuur Ili)
ئالتاي ۋىلايىتى Altay Wilayiti 阿勒泰地区 Ālètài Dìqū
3 Prefectuur Tacheng
(onderschikt aan Autonome Kazachse Prefectuur Ili)
تارباغاتاي ۋىلايىتى Tarbaghatay Wilayiti 塔城地区 Tǎchéng Dìqū
9 Prefectuur Turpan تۇرپان ۋىلايىتى Turpan Wilayiti 吐鲁番地区 Tǔlǔfān Dìqū
10 Prefectuur Hami قۇمۇل ۋىلايىتى Qumul Wilayiti 哈密地区 Hāmì Dìqū
13 Prefectuur Kaxgar قەشقەر ۋىلايىتى Qeshqer Wilayiti 喀什地区 Kāshí Dìqū
15 Prefectuur Aksu ئاقسۇ ۋىلايىتى Aqsu Wilayiti 阿克苏地区 Ākèsū Dìqū
17 Prefectuur Hotan خوتەن ۋىلايىتى Xoten Wilayiti 和田地区 Hétián Dìqū
Autonome prefecturen
2 Autonome Mongoolse Prefectuur Bortala بۆرتالا موڭغۇل ئاپتونوم ئوبلاستى Börtala Mongghul Aptonom Oblasti 博尔塔拉蒙古自治州 Bó'ěrtǎlā Měnggǔ Zìzhìzhōu
6 Autonome Hui Prefectuur Changji سانجى خۇيزۇ ئاپتونوم ئوبلاستى Sanji Xuyzu Aptonom Oblasti 昌吉回族自治州 Chāngjí Huízú Zìzhìzhōu
12 Autonome Kirgizische Prefectuur Kizilsu قىزىلسۇ قىرغىز ئاپتونوم ئوبلاستى Qizilsu Qirghiz Aptonom Oblasti 克孜勒苏柯尔克孜自治州 Kèzīlèsū Kē'ěrkèzī Zìzhìzhōu
18 Autonome Mongoolse Prefectuur Bayin'gholin بايىنغولىن موڭغۇل ئاپتونوم ئوبلاستى Bayingholin Mongghul Aptonom Oblasti 巴音郭楞蒙古自治州 Bāyīnguōlèng Měnggǔ Zìzhìzhōu
Stadsarrondissementen
5 Shihezi[24] شىخەنزە شەھرى Shixenze Shehri 石河子市 Shíhézǐ Shì
7 Wujiaqu[24] ئۇجاچۇ شەھرى Wujachu Shehri 五家渠市 Wǔjiāqú Shì
14 Tumxuk[24] تۇمشۇق شەھرى Tumshuq Shehri 图木舒克市 Túmùshūkè Shì
16 Aral[24] ئارال شەھرى Aral Shehri 阿拉尔市 Ālā'ěr Shì

Steden en buurlanden[bewerken]

De belangrijkste steden van Sinkiang liggen bijna allemaal langs de zijderoute en zijn: Aksu, Altay, Fukang, Hami, Hotan, Karamay, Kashgar (Kashi), Korla, Kuqa, Miquan, Shihezi, Turpan, Ürümqi (hoofdstad), Yarkand en Yining

De buurlanden van Sinkiang zijn Afghanistan, India, Kazachstan, Kirgizië, Mongolië, Pakistan, Rusland en Tadzjikistan.

Bevolking[bewerken]

Sinkiang telt volgens de volkstelling van 2000 19,6 miljoen inwoners, vooral Oeigoeren (45%) en Han-Chinezen (41%). Daarnaast wonen er onder meer Kazachen (7%) en Hui (5%) en een heel klein aantal Kirgiezen (0,9%), Mongolen (0,8%), Tadzjieken (0,21%) en Tataren (0,02%).

Het onafhankelijkheidsstreven werd en wordt tegengegaan door de komst van Han-Chinezen in deze regio: In 1949 was 6% in de regio Han-Chinees, tegenwoordig is dat 40%.[bron?] Als gevolg hiervan is in de regio een sterke verandering te zien in de etnische demografie. Het grootste deel van de bevolking in de regio is islamitisch. De verhouding tussen de Chinezen en de islamitische Oeigoeren is zeer gespannen.

Belangrijkste etnische groepen in Sinkiang, volkstelling 2000
Oeigoeren Han-Chinezen Kazachen overigen
Sinkiang 45,2% 40,6% 6,7% 7,5%
Stadsprefectuur Ürümqi 12,8% 75,3% 2,3% 9,6%
Stadsprefectuur Karamay 13,8% 78,1% 3,7% 4,5%
Prefectuur Turpan 70,0% 23,3% <0,1% 6,6%
Prefectuur Kumul 18,4% 68,9% 8,8% 3,9%
Prefectuur Aksu & sub-provinciale stad Alar 71,9% 26,6% <0,1% 1,4%
Autonome Hui Prefectuur Changji & sub-provinciale stad Wujiaqu 3,9% 75,1% 8,0% 13,0%
Autonome Mongoolse Prefectuur Bortala 12,5% 67,2% 9,1% 11,1%
Autonome Mongoolse Prefectuur Bayin'gholin 32,7% 57,5% <0,1% 9,7%
Autonome Kirgizische Prefectuur Kizilsu 64,0% 6,4% <0,1% 29,6%
Prefectuur Kaxgar & sub-provinciale stad Tumxuk 89,3% 9,2% <0,1% 1,5%
Prefectuur Hotan 96,4% 3,3% <0,1% 0,2%
Sub-provinciale stad Shihezi 1,2% 94,5% 0,6% 3,7%
Autonome Kazachse Prefectuur Ili 16,1% 44,4% 25,6% 13,9%
- Voormalige Prefectuur Ili 27,2% 32,4% 22,6% 17,8%
- Sub-provinciale stad Kuitun 0,5% 94,6% 1,8% 3,1%
- Prefectuur Tacheng 4,1% 58,6% 24,2% 13,1%
- Prefectuur Altay 1,8% 40,9% 51,4% 5,9%

Talen[bewerken]

Naast het Chinees is in Sinkiang het Oeigoers, een Turkse taal, de belangrijkste taal. Daarnaast worden er regionaal de eveneens Turkse talen Kazachs en Kirgizisch gesproken. Voor de meeste Turkse talen geldt overigens dat ze grotendeels onderling verstaanbaar zijn, zij het vaak met enige moeite.

Door kleinere minderheden wordt plaatselijk het Mongools en verwandte Dongxiang, het Iraanse Sarikoli en het Toengoezische Xibe gesproken.

In de 7e en 8e eeuw werd in een groot deel van het gebied Tochaars gesproken. Deze taal verdween echter na de inval van de Oeigoeren in de 9e eeuw.

Economie[bewerken]

Door het droge klimaat is meer dan 90% van het landbouwareaal aangewezen op bevloeiing. De belangrijkste landbouwproducten zijn tarwe, maïs en natte rijst. Andere producten zijn katoen en zijde. Sinkiang is het grootste wijnbouwgebied van west-China. Ook de veehouderij is er van belang.

Sinkiang is een van de rijkste mijnbouwgebieden van China: aardolie (onder meer nabij Karamay, dat "zwarte aarde" betekent in het Oeigoers), steenkool en uraanerts worden er geëxploiteerd. Daarnaast komen ijzererts, koper, zink, lood, wolfraam, molybdeen en andere mineralen voor. Na 1949 is de industrialisatie sterk toegenomen, zodat er thans onder meer staal-, non-ferro-, (petro)chemische, machine-, cement-, textiel- en levensmiddelenindustrie aanwezig is.

Behalve over enige oude karavaanwegen beschikt het gebied ook over enkele autowegen (voornamelijk langs de randen van de bekkens, o.a. autosnelwegen 312 en 314), een spoorlijn en geregelde luchtverbindingen tussen alle grotere plaatsen (o.a. Ürümqi Diwopu International Airport).

Het zoutmoeras van Lob Nuur wordt sinds 1964 gebruikt voor het uitvoeren van kernproeven.

Bezienswaardigheden[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  • Kaşgarlı, S. M. + (2004) Uygur Türkleri Kültürü ve Türk Dünyası.

Istanbul: Çağrı Yayınları.


  1. A Discussion of Sino-Western Cultural Contact and Exchange in the Second Millennium BC Based on Recent Archeological Discoveries
  2. Des Languedociens néolithiques dans la steppe kazakho-russo-sino-mongole ?
  3. a b China: Human Rights Concerns in Xinjiang (Human Rights Watch Backgrounder, October 17, 2001)
  4. Govt. White Papers - china.org.cn
  5. China's Ancient Silk Road City Of Kashgar Facing Threat Of Bulldozers (Radio Free Europe, June 30, 2009)
  6. Kashgar's Old Town Bulldozed; Is Uyghur Culture in Danger? (Far West China, May 20, 2009)
  7. [1] Uyghurs in Forced Labor To Grow China’s Almonds (Radio Free Asia 2007-03-29)
  8. [2] Uyghur Girls Forced Into Labor Far From Home By Local Chinese Officials
  9. [3] Uyghurs Say Local Governments Demand Free Labor
  10. Child Labor Alleged at Factory (Radio Free Asia 2009-05-12)
  11. Two Uyghurs in Hotan sentenced to lengthy prison terms for peaceful political expression (Uyghur Human Rights Project, March 16, 2009)
  12. [4] 'No Rapes' in Riot Town (Radio Free Asia 2009-06-29)
  13. [5] Armed Assailants Stormed Dorms (Radio Free Asia 2009-07-05)
  14. [6] Ethnic clash in Guangdong (YouTube 29 juni 2009)
  15. [7] At a Factory, the Spark for China’s Violence (The New York Times, July 15, 2009)
  16. (nl) Chinezen en Oeigoeren de straat op in Ürümqi - NU.nl - 7 juli 2009
  17. Witnesses Describe Two-Way Violence (Radio Free Asia, July 17, 2009)
  18. 'Meer dan 600 Oeigoeren omgekomen in China' (De Volkskrant, 9 juli 2009)
  19. Chinese Police Shoot Dead 12 Uyghur Rioters, Governor Says (Radio Free Europe, July 18, 2009)
  20. Turkish PM Told To Take Back Xinjiang Genocide Remark (Radio Free Europe, July 14, 2009)
  21. "Bijna 10.000 Oeigoeren in één nacht verdwenen" (De Morgen, July 29, 2009)
  22. 2000 arrestaties na rellen Xinjiang (NOS, August 3, 2009)
  23. Zhōngguó dìmínglù 中国地名录 (Beijing, Zhōngguó dìtú chūbǎnshè 中国地图出版社 1997); ISBN 7-5031-1718-4.
  24. a b c d beheerd door [[[:en:Xinjiang Production and Construction Corps]]]