Sint-Michielskerk (Gent)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

De Sint-Michielskerk is een kerk in de Belgische stad Gent.

Reeds in 1105 stond op dezelfde plaats aan de Leie een kapel. De huidige kerk in laat-gotische stijl werd begonnen in 1440 en in feite slechts in 1825 afgewerkt.

Van de romaanse kerk, die hier ontstond rond het einde van de 11e eeuw, zijn er geen duidelijke overblijfselen meer. De 13e eeuw was erg desastreus, met vescheidene branden. In 1440 werd beslist om een volledig nieuwe kerk te bouwen, in laatgotische stijl.

In het begin van de 16e eeuw waren schip en transept voltooid. In 1623 werd dan het vroeggotische koor vervangen door een Brabants gotisch exemplaar met kooromgang en vijf straalkapellen. Kenmerkend voor de Brabantse laatgotiek is het gebruik van zandhoudende kalksteen, de fantasierijke kruisrib- , net- en stergewelven, en de hoge, brede spitsboogvensters. Opmerkelijk aan deze kerk is, hoe de gotische bouwkunst doorleefde in een tijdperk van renaissance en barok.

In 1566 onderbrak de beeldenstorm de bouw van de westertoren. Pas in 1658 werden deze werken hervat. Het nagotische ontwerp van Livinus Cruyl uit voorzag een 134 meter hoge toren (die van de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal in Antwerpen is slechts 123 meter, die van Sint-Baafs slechts 82 meter). Deze toren moest rijkelijk versierd worden. Om financiële redenen werd deze erg ambitieuze toren nooit afgewerkt.

In 1909 werd de westkant gerestaureerd o.l.v. Modeste de Noyette. Hij voegde ook de neobarokke sacristie toe.