Sint-Petrus-en-Pauluskathedraal (Paramaribo)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Kathedrale Basiliek van Sint Petrus en Paulus
De Sint Petrus en Pauluskathedraal te Paramaribo.
De Sint Petrus en Pauluskathedraal te Paramaribo.
Gebouwd in 1883-1887
Architectuur
Architect(en) Franciscus J. L. Harmes
Bouwmateriaal hout
Toren circa 44 meter
Portaal  Portaalicoon   Christendom
(Foto uit zomer 2002, toen het gebouw werd hersteld.)
Kathedraal Paramaribo.JPG
Volledig houten interieur.

De Sint Petrus en Pauluskathedraal (voluit: de Kathedrale Basiliek van Sint Petrus en Paulus) is een houten kathedraal in het centrum van Paramaribo. Op 6 april 2014 is de Sint Petrus en Pauluskathedraal tot basiliek verheven

Geschiedenis[bewerken]

De kathedraal aan de vroegere Gravenstraat (tegenwoordig Henck Arronstraat), is geheel uit hout opgetrokken en behoort met de St. George's Cathedral in Georgetown tot de grootste van hout geconstrueerde kerken van Zuid-Amerika. Hij werd tussen 1883 en 1887 gebouwd. Het ontwerp is van de redemptorist Franciskus Joseph Leonardus Harmes (1835-1894). De buitenzijde van de kathedraal is geïnspireerd op de Redemptoristenkerk te Roosendaal en de Redemptoristenkathedraal te Boston, en is geschilderd in geel en grijs. De binnenzijde is uitgevoerd in ongeschilderd cederhout, naar een ontwerp uit Suriname. In de kathedraal ligt de Tilburgse priester Peerke Donders begraven.

Opmerkelijk genoeg werd de kathedraal destijds over de bestaande kerk heen gebouwd. Deze kerk was oorspronkelijk een theater, onder de naam 'de Verreezene Phoenix'. In 1826 werd dit oude theater omgebouwd tot kerk en ingewijd tot de St. Petrus en Pauluskerk. Wegens bouwvalligheid moest het gebouw in 1882 worden gesloten. De eerste steen voor de door Harmes ontworpen kathedraal werd op 30 januari 1883 gelegd. De oude kerk werd tijdens de bouw gebruikt als steun en bouwsteiger. Hij werd kort voor de inzegening van de kathedraal afgebroken. De kathedraal werd op 10 juli 1885 ingezegend. Hij was toen overigens nog lang niet af. De bouw heeft geduurd tot en met 1887 en de neo-gotische houten spitsen op de torens, die circa 44 meter hoog zijn, werden pas omstreeks 1901 aangebracht. De torens hebben ieder vier flankerende torentjes en vormen samen een dubbeltorenfront. Vermeldenswaard is dat de kathedraal pas in 1926, veertig jaar na opening werd geschilderd.Op zondag 6 april 2014 werd door nuntius Girasoli officieel verheven tot basiliek.

Klokken[bewerken]

Sedert augustus 1885 bevinden zich in de westtoren drie klokken genaamd "Alphonsus", "Rosa" en "Johannes" en ze zijn in de tonen sol-si-re. Ze zijn vervaardigd door Petit en Fritzen te Aarle-Rixtel. De zwaarste klok, de "Johannes" weegt 827 kilo. Op zon- en feestdagen en andere speciale gelegenheden worden alle drie geluid.

Verval en wederopbouw[bewerken]

Na een grondige renovatie die van 1977 tot 1979 duurde, begon het gebouw na enige jaren toch nog over te hellen. In 1989 werd de kathedraal gesloten voor publiek. In het midden van de jaren negentig stelde het Vaticaan fondsen beschikbaar om het gebouw weer recht te zetten. Omdat de kathedraal ook was aangetast door termieten, werd in 2002 begonnen met een uitgebreide restauratie. Hiervoor werd actie gevoerd door de stichting Help Peerke Donders. Ook werd uit het Europees Ontwikkelingsfonds circa 2,8 miljoen euro beschikbaar gesteld. Hierdoor kon men met de daadwerkelijke restauratie beginnen welke in 2007 van start ging. Daarnaast deed de stichting Jacques de Leeuw een schenking voor het opknappen van het interieur, waaronder het graf van Peerke Donders. Op 13 en 14 november 2010 werd de kathedraal na meer dan 21 jaar heropend en opnieuw ingezegend.

De restauratie van het orgel, dat tussen 1889 en 1890 gebouwd werd door Michaël Maarschalkerweerd, moet echter nog worden voltooid.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]