Sint-Remigiuskerk (Klimmen)

	Sint-Remigiuskerk
Plaats	Klimmen
Gebouwd in	11e eeuw
Restauratie(s)	1904-1906
Gewijd aan	Sint-Remigius
Monumentale status	Rijksmonument
Monumentnummer	37911
	De kerk op het hoogste punt
	Lijst van rijksmonumenten in Klimmen
Portaal	Christendom

De Sint-Remigiuskerk is een kerkgebouw in Klimmen in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Voerendaal. Het gebouw ligt op het hoogste punt van het dorp en is van verre te zien. Aan de oostzijde steekt het gebouw hoog uit boven de weg naar Termaar en Ransdaal. Aan de noordwestzijde ligt ze aan een plein: het Vrijthof. Rond het kerkgebouw ligt het kerkhof.

Het gebouw is een romaanse met een westtoren, een schip, een viering met transepten en een ronde apsis.

De kerk is een rijksmonument en is gewijd aan Sint-Remigius.

Geschiedenis [bewerken]

Het schip van de kerk dateert uit de 11e eeuw en is in vroeg romaanse stijl opgetrokken. Dit was een eenvoudig stenen zaalkerkje en is als middenschip van de huidige kerk nog bewaard gebleven.

In 1145 werd de kerk reeds genoemd.

In de tweede helft van de 12e eeuw zijn er bouwactiviteiten geweest waarop de impostlijsten onder de triomfboog wijzen. In die periode is vermoedelijk het zaalkerkje van zijbeuken voorzien.

In de 14e eeuw is de kerk vermoedelijk uitgebreid met de huidige toren.

Na een brand in 1500 werd er waarschijnlijk het oude koor en het middenschip voorzien van laatgotische kruisribgewelven en werden er spitsboogvensters aangebracht.

In de daarop volgende eeuwen is de noordelijke zijbeuk onder een dak gebracht met het middenschip en is de zuidelijke zijbeuk afgebroken.

In 1828 werd er een pastorie gebouwd achter het priesterkoor.

In 1840 werd de toren herbouwd.

Tussen 1904-1906 werd het gebouw grondig gerestaureerd onder leiding van Pierre Cuypers en zoon Joseph Cuypers. Daarbij werd het romaanse karakter zo veel als mogelijk teruggebracht. Tevens kwamen de oude lichtbeukvensters terug in het middenschip en zijn de laatgotische gewelven verwijderd en door een beschilderde vlakke zoldering vervangen omwille van constructieve redenen. Deels op de oude funderingen werden de zijbeuken herbouwd en werd de kerk uitgebreid met een viering, transepten en een priesterkoor. De toren werd verhoogd om die meer in overeenstemming te brengen met de afmetingen van het vergrote kerkgebouw. De oude pastorie werd voor een groot deel afgebroken en het restant kwam in gebruik als sacristie.

In 1921 werden de wanden en gewelven van schilderingen voorzien. Deze uitmonstering verdween in de jaren 60 onder een lichtgrijze verflaag. In 1984 vond een ingrijpende restauratie en herinrichting plaats.