Sint-Willibrordsabdij
| deel van de serie over Kloosters |
|
|
en het christelijke monastieke leven |
|
 |
|
De Sint-Willibrordsabdij te Doetinchem is de jongste van de Nederlandse benedictijnenabdijen.
Zij werd direct na de Tweede Wereldoorlog gesticht vanuit de (toen) overbevolkte Abdij van Oosterhout. Aanvankelijk woonden de monniken op het kasteel Slangenburg, dat zij tegelijkertijd ook restaureerden. In de kelder volgden zij lessen in het metselen om met de opgedane kennis in de jaren vijftig van de 20e eeuw de nieuwe abdij te bouwen op een stuk van het landgoed, ongeveer een kilometer verderop. Omdat bouwmaterialen na de oorlog schaars waren, moest dit gebeuren met afgekeurde straatstenen. Ook de daken zijn bijzonder: omdat er geen hout genoeg was, zijn deze direct onder de pannen van beton.
Oorspronkelijk was er bij het huidige complex nog een grote abdijkerk gepland, deze is echter nooit gerealiseerd. De huidige abdijkerk was eigenlijk bedoeld als bibliotheek, maar wordt in haar huidige functie beschouwd als een van de meest geslaagde kloosterkerken in het land[bron?].
Abten [bewerken]
- Dom Tholens
- Dom Van den Biesen ( -1998)[1]
- Dom Rien van de Heuvel (2007- )[2]
Externe link [bewerken]
Bronnen, noten en/of referenties
|
