Sinteren

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Bij het sinteren verhit men materiaalkorrels tot op een temperatuur waarop ze net niet smelten. Op die manier groeien de contactpunten tussen de korrels, waardoor een zeer hard materiaal kan ontstaan. Er zijn slechts weinig stoffen (onder andere diamant) die harder zijn dan gesinterde wolfraamcarbide (Widia, afkorting voor het Duitse "wie Diamant"). Zie hardheidsschaal van Mohs.

Schematisch overzicht van sinteren: de korrels smelten gedeeltelijk, waardoor het contactoppervlak groter, en het materiaal sterker wordt.

Types[bewerken]

Bij solid-state sintering wordt geen vloeistof gebruikt: een poeder wordt hier via een bakproces omgezet. Liquid-phase sintering is een complexer proces waarbij op de baktemperatuur een gedeelte van het materiaal vloeibaar is. Deze vloeistof zal, door capillariteit, trachten om alle spleetjes en poriën tussen de niet-gesmolten partikels op te vullen.

Gebruik[bewerken]

Zie ook[bewerken]