Slag om Bataan

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Slag om Bataan
Onderdeel van Tweede Wereldoorlog
Japanners vieren hun overwinning op de Slag om Bataan.
Japanners vieren hun overwinning op de Slag om Bataan.
Datum 7 januari9 april 1942
Locatie Bataan, Filipijnen
Resultaat Japanse overwinning
Strijdende partijen
Flag of the United States.svg Verenigde Staten
Flag of the Philippines (navy blue).svg Gemenebest van de Filipijnen
Merchant flag of Japan (1870).svg Japanse Keizerrijk
Commandanten
Flag of the United States.svg Douglas MacArthur
Flag of the United States.svg Jonathan M. Wainwright
Flag of the United States.svg George M. Parker
Flag of the United States.svg Edward P. King
Flag of the Philippines (navy blue).svg Vicente Lim
Merchant flag of Japan (1870).svg Masaharu Homma
Merchant flag of Japan (1870).svg Susumu Morioka
Merchant flag of Japan (1870).svg Kineo Kitajima
Merchant flag of Japan (1870).svg Kameichiro Nagano
Troepensterkte
79,500 Amerikaanse en Filipijnse troepen 75,000 Japanse troepen
Verliezen
10,000 doden
20,000 gewonden
75,000 krijgsgevangenen
7,000 doden
12,000 gewonden
Amerikaanse en Filipijnse troepen geven zich over na de Slag on Bataan

De Slag om Bataan (7 januari - 9 april 1942) was de zwaarstbevochten episode van de invasie van de Filipijnen door het Japanse Keizerrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog. Bataan is een schiereiland aan de zuidkust van het eiland Luzon. Winst in de Slag om de Filipijnen was van vitaal belang voor de poging van Japan om het zuidwesten van de Stille Oceaan te beheersen, voor het veroveren van het grondstofrijke Nederlands-Indië en om de zuidoost-Aziatische flank te beschermen. De capitulatie door de Amerikanen en Filipijnen die de Slag om Bataan afsloot was de grootste in hun militaire geschiedenis en het was de belangrijkste capitulatie voor de Verenigde Staten sinds de Amerikaanse Revolutie.

Het verloop van de slag[bewerken]

Toen in de ochtend van 7 december 1941 (8 december, Manilla-tijd), Japanse vliegtuigen de Amerikaanse vloot in de Stille Oceaan in hun thuishaven Pearl Harbor vernietigden, deed Japan tegelijkertijd een aanval op de Amerikaanse vlooteenheden op Taiwan en in Cavite in de Filipijnen. Ook werden de belangrijke Amerikaanse luchtmachtbasissen Clark Field in Pampanga, Iba Field in Zambales, Nichols Field nabij Manilla aangevallen.

Van 8 tot 10 december kon het verspreide verzet van Amerikaanse en Filipijnse grondtroepen en de resterende Amerikaanse lucht- en zeemacht niet voorkomen dat de Japanners landden op Batan Island, Aparri en Vigan City als deel van een offensief om de plaatselijke vliegvelden te veroveren. Army en Air Force B-17's, meestal geëscorteerd door jachtvliegtuigen, vielen Japanse schepen aan die afmeerden in Gonzaga en de Vigan. Onderzeeboten van de Aziatische vloot waren ook ingezet om het getij te keren.

In één van de laatste gecoördineerde daden van de Far East Air Force beschadigden Amerikaanse vliegtuigen twee Japanse transportschepen, het vlaggenschip Nagato, een destroyer en slaagden er in een mijnenveger te doen zinken. Deze luchtaanvallen en maritieme aanvallen konden echter de Japanse aanval niet vertragen.

Deze op kleine schaal uitgevoerde landingen gingen vooraf aan het eigenlijke offensief op 22 december 1941 door het Japanse keizerlijke leger, geleid door luitenant-generaal Masaharu Homma, te Lingayen Gulf in Pangasinan en Lamon Bay, Tayabas.

Door de Amerikaanse lucht- en zeemacht te neutraliseren en de Filipijnen in te nemen in de belangrijke eerste dagen van de oorlog, konden de Japanners versterkingen en herbevoorrading van de Filipijnen voorkomen, en kreeg het toegang tot twee vliegvelden dat het kon gebruiken voor het ondersteunen van de invasie en overname van Nederlands-Indië.