Slag om Quebec

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Slag bij Quebec
Onderdeel van de Zevenjarige Oorlog
De dood van General Wolfe door Benjamin West (1770).
De dood van General Wolfe door Benjamin West (1770).
Datum 13 september 1759
Locatie Quebec, huidige Canada
Resultaat Engelse annexatie
Strijdende partijen
Flag of the United Kingdom.svg Engeland Frankreich staatsflagge bis1790.gif Frankrijk
Commandanten
Flag of the United Kingdom.svg James Wolfe Frankreich staatsflagge bis1790.gif Montcalm
Troepensterkte
4800 4000
Verliezen
611 644

Bij de Slag om Quebec op 13 september 1759, werd Quebec door de Engelsen, onder leiding van generaal James Wolfe veroverd op de Fransen, die onder bevel stonden van de markies van Montcalm. Beide bevelhebbers zouden de slag niet overleven. Deze gebeurtenis betekende een ommekeer in de 18e-eeuwse geschiedenis en was beslissend voor de toekomst van Noord-Amerika.

Voorgeschiedenis[bewerken]

De oorlog in Amerika (bekend als de Franse en Indiaanse Oorlog) was een verlengstuk van de Zevenjarige Oorlog (1756 - 1763). Deze oorlog was begonnen met een aantal nederlagen voor het Engelse leger. In 1758 begonnen William Pitt en Lord Ligonier zich toe te leggen op de verovering van Canada. Zij kwamen tot de conclusie dat Franse koloniale bolwerken steeds weer op een inefficiënte wijze aangevallen werden; in plaats van over land vanuit het oosten of het zuiden te komen, werd er geopteerd voor een amfibische aanval vanuit het noorden via de Saint Lawrencerivier. Hiervoor moest eerst Louisbourg, dat met ongeveer 400 kanonnen de toegang tot de rivier blokkeerde, ingenomen worden. In juli 1758 schoot van Louisbourg niets dan puin over en de weg was vrij. Het jaar hierop voer een colonne van zwaarbeladen schepen richting Nova Scotia. Het beleg van Quebec zou snel van start gaan.

Beleg van Quebec[bewerken]

Na dit succes waren de Engelse generaals vol vertrouwen over de afloop van deze expeditie. Dit vertrouwen werd op 26 juni 1759 ernstig onder druk gezet wanneer ze aankwamen bij de vesting Quebec. De stad lag zo'n 80 meter boven hen. De rotswanden waren steil en kaal, wat weinig of geen dekking bood. Wat het allemaal nog wat erger maakte was dat het Franse leger de Engelsen overtrof in aantal (bijna het dubbele aantal soldaten). Het enige waar de Engelsen zich aan konden optrekken was dat hun soldaten superieur waren aan de Franse troepen die vooral uit kolonialen bestonden.

Beide bevelhebbers waren vastbesloten deze confrontatie in hun voordeel te beslechten. Het zag er evenwel niet goed uit voor Wolfe; de belegering bleef aanhouden gedurende twee maanden. Deze maanden kwamen samen met typische zomerse ongemakken als zwermen vliegen, heet weer en ziektes (waaronder dysenterie). Ook verveling, gebrek aan discipline en voedselschaarste eisten hun tol. Eind augustus besefte Wolfe dat hij nog steeds even ver stond als bij zijn aankomst. Ook de Fransen begonnen op hun tandvlees te zitten door de wekenlange belegering met lange wachtdiensten.

Beide bevelhebbers bedachten tal van ondernemingen en aanvallen maar deze bleven alle zonder succes en dit ging ten koste van veel manschappen.

Slag om Quebec[bewerken]

Uiteindelijk vonden de Engelsen een pad dat langs de rotsen omhoog leidde. Op 13 september werd de definitieve aanval ingezet. De vaartuigen voeren te ver maar hierdoor hadden ze nog een betere plaats gevonden. De vooruitgeschoven uitkijkpost was snel in Engelse handen en toen de dag aanbrak waren reeds 4441 Engelse soldaten tot boven geklommen. De Franse tegenaanval had rampzalige gevolgen: ze moesten over 500 meter open terrein oprukken, niet exact wetende waar de Engelsen zich schuilhielden. Ze vuurden pas toen ze op 150 meter genaderd waren en rukten verder op. De Engelsen bleven geduldig in positie zitten en toen het bevel tot vuren werd gegeven, waren de Fransen op minder dan 50 meter genaderd. Toen Wolfe uiteindelijk het bevel gaf tot een bajonetaanval, was de slag zeer snel beslist. De Engelsen telden 60 doden en 611 gewonden. De Fransen telden 644 doden. Ook de beide bevelhebbers kwamen om.

De zege werd met de grootste moeite vastgehouden. Het garnizoen werd bijna volledig vernietigd door de verdere vijandelijkheden die zouden volgen. De stad zou zich een aantal dagen later formeel opgeven.