Slag van Karari
| Slag bij Karari | ||||
 "De charge van de 21e Lanciers" door Edward Matthew Hale. |
||||
| Datum | 2 september 1898 | |||
| Locatie | Karari,Omdurman(Khartoem, Soedan) | |||
| Resultaat | Britse overwinning | |||
| Strijdende partijen | ||||
|
||||
| Commandanten | ||||
|
||||
| Troepensterkte | ||||
|
||||
| Verliezen | ||||
|
||||
.svg){kind=small}
De Slag van Karari was een veldslag die plaatsvond op 2 september 1898 nabij Omdurman. Het wordt daardoor ook de Slag bij Omdurman genoemd. Getuigen, waaronder Winston Churchill, spreken eerder van een slachting dan van een veldslag.
Inhoud |
Voorgeschiedenis [bewerken]
In 1820 werd Soedan door de Egyptenaren veroverd. Egypte zelf werd dan weer bezet door de Britten in 1882. Soedan kwam zo theoretisch onder Brits bewind. Door de opkomst van de Mahdisten, volgelingen van de leer van de mahdi, was de eigenlijke macht op veel plaatsen in handen van deze groepering.
De Britten, die dit inheemse verzet de kop wilden indrukken, begonnen een militaire campagne in Afrika die niet liep zoals gepland. De Britten werden enkele malen verslagen met als triest dieptepunt de dood van generaal Charles George Gordon bij Khartoem.
In 1898 gingen Soedan, Egypte en Groot-Brittannië over tot een aanval op de stad Omdurman, om zo het hele Nijldal onder controle te krijgen.
Slag bij Karari [bewerken]
Op 1 september 1898 bereikten het Britse en Egyptische leger de stad. Zij vestigden zich op de westelijke oever van de Nijl. Om nachtelijke aanvallen makkelijker te kunnen afslaan, stelde Kitchener zijn leger op in een halve cirkel, wat een zariba (versterkte nederzetting) creëerde, met de rivier in zijn rug. Hierdoor werd rugdekking verzorgd door de marine.
Eerste fase [bewerken]
Op 2 september rukten, in alle vroegte, de Mahdisten op naar de zariba. Tijdens deze stormloop werd duidelijk dat de superieure wapens van de Britten de doorslag in dit treffen zouden geven. De Mahdisten hadden dan wel cijfermatig de overhand, ze waren slechts gewapend met speren, musketten en andere oudere geweren met bovendien te weinig munitie. De Britten daarentegen beschikten over artillerie (80 vuurmonden), machinegeweren en het nieuwe Lee-Enfield magazijngeweer. De artillerie begon de oprukkende Mahdisten van op zo'n 3000 meter te beschieten, de machinegeweren van op zo'n 1500 meter en de infanterie van op een 1300 meter. De slachting onder de Mahdisten was enorm. Diegenen die tot op 200 à 300 meter van de Britten naderden, zouden het niet navertellen, laat staan dat er troepen de zariba bereikten. De enige troepen die zich buiten de zariba bevonden (kamelenkorps), moesten zich terugtrekken onder dekking van de marine om vernietiging te voorkomen.
Tweede fase [bewerken]
Wanneer de stormloop was afgeslagen, besloot Kitchener op te rukken naar Omdurman. Hij wilde een guerrilla vermijden in een stad die zijn troepen onvoldoende kende en waarvan de inwoners niet van plan waren enige welwillendheid aan de dag te leggen. Dit bleek dan toch een overhaaste beslissing daar de reservetroepen van de Mahdisten van goede kwaliteit bleken. Op dat ogenblik dreigde het voordeel te kantelen naar de Mahdisten. De linkerflank was door de stormloop op de stad onbeschermd gelaten en de Mahdisten vielen hier aan. Maar ook nu zou de artillerie van de marine de overhand houden. Door de terugtrekking was de stad onbeschermd en werd hier geen weerstand geboden.
Gevolgen [bewerken]
Hier werd duidelijk dat de materiële suprematie van het Westen veel meer waarde had dan gigantische legers die, door de dichte slagorde, uiterst kwetsbaar waren voor artillerie. De Britse droom om Afrika volledig onder controle te krijgen, 'Van Caïro tot de Kaap', kwam door deze overwinning een stap dichterbij.
