Slavenschip
Een slavenschip was oorspronkelijk een omgebouwd vrachtschip, dat gebruikt werd bij de handel in slaven, vooral voor het vervoeren van Afrikaanse slaven.
De belangrijkste routes die deze schepen voeren waren van West en Centraal-Afrika naar Zuid-Amerika. De schepen speelde dus bijgevolg een cruciale rol in de trans-Atlantische slavenhandel die deel uitmaakte van de driehoekshandel. Eerst voeren de schepen naar Afrikaanse westkust om de slaven te kopen, vervolgens vertrok men naar de slavendepots in het Caribisch gebied. Daar werd de lading omgewisseld voor een vracht tafelsuiker of een ander handelsgewas dat naar het vaderland werd vervoerd. De routes die de schepen voeren sloten aan op de windrichting (passaten) van de Atlantische Oceaan. Ongeveer 20 miljoen Afrikanen zijn zo getransporteerd.
De leefomstandigheden voor de slaven aan boord van deze schepen waren vaak slecht. De kapitein en bemanning mochten doen wat ze wilden met deze slaven omdat ze werden gezien als hun bezit. Het was bijgevolg ook een normale zaak dat soms tot 20% van de slaven de tocht niet overleefde. Ook nadat de slaven 'veilig' waren aangekomen, bestond er nog een kans dat 10% de komende dagen stierf ten gevolge van ziekte en verzwakking. De slaven werden met velen "opgeslagen" in vaak te kleine ruimten waar ziekten weelderig tierden. Eén schip kon tot 600 slaven herbergen. Bijgevolg was er niet veel ruimte meer over voor het opslaan van proviand. Hierdoor was er vaak hongersnood aan boord, en werd de slaven hun maaltijd ontzegd.
Uiteindelijk werd in 1814 de slavenhandel afgeschaft, waardoor het gebruik van dergelijke schepen niet langer nodig was. Het kwam wel nog voor dat er illegale slavenhandel werd gedreven met slavenschepen, die zeer compact werden gebouwd om vijandelijke schepen te ontvluchten, nog meer ten nadele van de slaven. Het deed zich ook voor dat, wanneer het schip beschoten werd, de slaven geketend werden zodat ze mee vergingen.
Soms deed er zich ook een slavenopstand voor, waarbij slaven losraakten uit het ruim en de bemanning kon overmeesteren. Vaak werd het leven van kapitein en bemanning dan ook niet gespaard. De opstand op het Spaanse slavenschip La Amistad (1839) is hier een schoolvoorbeeld van.
