Soevereine staat

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een soevereine staat is een staat met een duidelijk aangeduid territorium waarover het zowel intern als extern soevereiniteit uitoefent. Verder heeft een soevereine staat een permanente bevolking, een overheid, is onafhankelijk van andere staten of landen, en heeft de mogelijkheid om internationale betrekkingen aan te gaan met andere soevereine staten.[1] Normaal gesproken wordt echter de definitie aangehouden dat een soevereine staat elke staat is die niet afhankelijk is van een andere staat of grootmacht.[2] Een soevereine staat hoeft niet noodzakelijkerwijs erkend te worden door andere soevereine staten, maar niet erkende soevereine staten hebben wel meer moeite met het aangaan van international betrekkingen en diplomatieke relaties.

Geschiedenis[bewerken]

De oudste staten ontstonden in de oudheid, in onder andere Egypte, Mesopotamië, India, China, Mexico (Azteken, de Mayacultuur en anderen) en Peru. Het verschijnsel dat staten wereldwijd bijna alle andere vormen van politieke organisaties en gemeenschappen hebben verdrongen stamt echter uit de nieuwe tijd.

De oudste staten ontstonden door veroveringen van land, waarbij een enkele cultuur en regelsysteem werd ingevoerd binnen dat land. Dit is in huidige staten minder van toepassing daar er ook deelstaten en autonome gebieden voor kunnen komen binnen een soevereine staat. Sinds de late 19e eeuw is bijna het gehele aardoppervlak verdeeld in staten met officieel ingestelde grenzen. Er zijn wereldwijd meer dan 200 soevereine staten, waarvan het merendeel vertegenwoordigd is in de Verenigde Naties.

Achtergrond[bewerken]

De term soevereiniteit wordt vaak verkeerd gebruikt.[3] Tot de 19e eeuw werden landen en volkeren nog vaak aangeduid als zijnde “beschaafd” en “onbeschaafd”. Ook nu worden de termen “staat”, “land” en “natie” vaak gebruikt als synoniemen.

Een ander belangrijk punt bij soevereine staten is hun erkenning door andere staten. De meeste soevereine staten zijn zowel de jure als de facto; ze bestaan zowel wettelijk als echt. Het kan echter ook voorkomen dat een staat alleen als de jure bestaat; dan wordt de staat wettelijk wel erkend, maar in praktijk heeft de staat geen controle over het grondgebied dat van hen zou zijn. Veel Europese soevereine staten bestonden zo tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen nazi-Duitsland deze staten had veroverd en de overheid in ballingschap verkeerde.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. , International law, Cambridge University Press, 2003, p. 178
  2. , Elements of international law: with a sketch of the history of the science, Carey, Lea & Blanchard, 1836, p. 51
    , sovereign, 4th, Houghton Mifflin Company, 2004 Geraadpleegd op 21 February 2010. “adj. 1. Self-governing; independent: a sovereign state.”
    , sovereign, 2nd, Oxford University Press ISBN 0-19-517077-6. “adjective ... [ attrib. ] (of a nation or state) fully independent and determining its own affairs: a sovereign, democratic republic.”
  3. "Sovereignty: organized hypocrisy, Stephen D. Krasner, Princeton University Press, 1999, ISBN 069100711X