Solar Impulse

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
HB-SIA
Piccard - Solar Impulse.jpg
Fabrikant EPFL
Type(s) langeafstandszonnevliegtuig
Lengte 21,85 m
Spanwijdte 63,4 m
Hoogte (vanaf de grond) 6,40 m
Leeggewicht 1600 kg
Vleugeloppervlak 200 m²
11.628 fotovoltaïsche cellen
Max. startgewicht 2000 kg
Motoren Lithium-ion batterijen: 450 kg, capaciteit: 200 Wh/kg = 90 kWh
Kruissnelheid 70 km/u
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart

Solar Impulse (officiële naam: HB-SIA) is een Europees langeafstandszonnevliegtuigproject dat ondernomen wordt door de EPFL. Het project wordt gepromoot door Bertrand Piccard en is gericht op zonne-energiecircumnavigatie. Op vrijdag 13 mei 2011 voerde het een geslaagde testvlucht uit van Zwitserland naar Zaventem.

Geschiedenis[bewerken]

Het eerste vliegtuig is gemaakt voor één passagier. Het is in staat zelfstandig op te stijgen en dagenlang in de lucht te blijven. Zodra de batterijen efficiënter worden, kan er bespaard worden op gewicht en wordt het mogelijk om een tweemansvliegtuig te bouwen.

Op 8 juli 2010 voltooide het prototype van het vliegtuig de eerste ononderbroken vlucht van meer dan 24 uur op zonne-energie.[1]

Voorgestelde tijdlijn[bewerken]

  • 2003: Haalbaarheidsstudie aan de Technische Hogeschool van Lausanne.
  • 2004 - 2005: Conceptontwikkeling.
  • 2006: Simulatie langeafstandsvluchten.
  • 2006 - 2007: Bouw prototype.
  • 2008 - 2009: Testvlucht prototype.
  • 2009 - 2010: bouw van het definitieve vliegtuig.
  • 2011: Enkele missies overdag en bouw HB-SIB
  • 2011-12: Testvluchten HB-SIB
  • 2012: Oversteek Atlantische Oceaan en een poging om rond de wereld te vliegen. [2]

De uiteindelijke lancering voor de vlucht rond de wereld is gepland in 2015. Het vliegtuig zal voornamelijk in het noordelijk halfrond vliegen, in de buurt van de evenaar. Ook worden er vijf haltes gepland om van piloot te veranderen. Door fysiologische beperkingen van de menselijke piloot zal elke etappe drie à vier dagen duren. [3]

Eerste vlucht[bewerken]

Op 26 juli 2009 werd de Solar Impulse voorgesteld in Dübendorf, Zwitserland. Een eerste vlucht werd op 3 december 2009 gemaakt. De HB-SIA maakte een vlucht van 350 meter, 1 meter boven de grond. [4]

Eerste testvlucht[bewerken]

Op 7 april 2010 maakte testpiloot Markus Scherdel een eerste testvlucht met de Solar Impulse. Met de test bereikte het vliegtuig een maximumhoogte van 1200 meter in een 87 minuten durende vlucht. [5]

Eerste nachtvlucht[bewerken]

In de vroege ochtend van 7 juli 2010 steeg André Borscherg met de Solar Impulse op. Na 10 uur vliegen bereikte het vliegtuig een hoogte van 8.700 meter (200 meter meer dan vooropgesteld was). Na 26 uur vliegen landde het vliegtuig op 8 juli 2010 omstreeks 9:00 (UTC+2). Dit was de langste en hoogste vlucht door een bemand zonnevliegtuig.[6] In oktober 2010 erkende de FAI officieel dit nieuw wereldrecord. [7]

Eerste internationale vlucht[bewerken]

Op vrijdag 13 mei 2011 maakte de Solar Impulse, met André Borscherg als piloot, haar eerste internationale vlucht naar Zaventem. [8] Na een vlucht van 13 uur landde het toestel om 21:38u plaatselijke tijd op Brussels Airport.

Eerste intercontinentale vlucht[bewerken]

Op dinsdag 5 mei 2012 voerde de Solar Impulse, met Bertrand Piccard als piloot, haar eerste intercontinentale vlucht uit. Het toestel steeg op in Madrid en landde in de late avond in Rabat.[9]

Eerste vlucht door de VS[bewerken]

Op 3 mei 2013 begon het vliegtuig aan zijn eerste vlucht door de VS, met een start in Mountain View, Californië, naar Phoenix, Arizona. Vandaar ging het naar Dallas, Texas, St. Louis, Missouri, Washington en New York. Elke vlucht duurde 19 à 25 uur, en in elke stad werd meerdere dagen halt gehouden. Op 6 juli landde het toestel op zijn eindbestemming New York.

Techniek[bewerken]

Aerodynamica[bewerken]

De spanwijdte van Solar Impulse bedraagt 63,4 meter.[10] Dit is om het slepen van de vleugels te vermijden en een maximale oppervlakte voor de 11.628 monokristallijne zonnecellen te bieden. De vleugels zijn licht van constructie: 8 kg/m². Het nadeel van de lichte vleugels is dat ze een grote turbulentiegevoeligheid hebben.

Structuur[bewerken]

De Solar Impulse heeft een gewicht van 1600 kg. Om het gewicht zo laag mogelijk te houden, heeft men gebruikgemaakt van koolstofvezel. Volgens het ontwerp zou het vliegtuig een massadichtheid van 0,5 kg/m³ moeten hebben [bron?]. De gebruikte materialen zullen ook een geïntegreerde functionaliteit hebben, zoals geïntegreerde sensoren, actieve vormcontrole, enzovoort. Een laag van ultradunne zonnecellen wordt geïntegreerd om de vleugels heen, die zijn ontworpen om flexibel genoeg te zijn om vervormingen en trillingen te weerstaan.

Vermogen[bewerken]

De fotovoltaïsche cellen, met een totale oppervlakte van 200 m², zorgen voor de opwekking van elektriciteit overdag. Deze energie zal gebruikt worden om de propellers aan te drijven en om de batterijen op te laden om 's nachts ook te kunnen vliegen. De energie die overdag wordt opgeslagen in de lithiumbatterijen, die zich in de vleugels bevinden, heeft een dichtheid van om en nabij de 200 Wh/kg, ondanks temperaturen van +80 C tot -60 C. Het gemiddelde geleverde vermogen aan elektromotoren bedraagt zo'n 6 kW (8 pk). Dit vermogen is vergelijkbaar met het vliegtuig van de gebroeders Wright, de Wright Flyer.

Cockpit[bewerken]

De cockpit biedt bescherming tegen drukverandering, zuurstof en omgevingssteun aan de piloot tot een kruishoogte van 12.000 meter.

Partners[bewerken]

Het project wordt gedeeltelijk gefinancierd door particuliere bedrijven zoals Solvay, Omega SA, Schindler Liften, Deutsche Bank, Altran en Swisscom. EPFL. De Europese Ruimtevaartorganisatie (ESA) en Dassault leveren technische expertise.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties