Song Meiling

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Song Meiling
Song Meiling
Generalissimo en mevrouw Tsjang Kai Tsjek met generaal Stilwell
Naam (taalvarianten)
Traditioneel 宋美齡
Vereenvoudigd 宋美龄
Hanyu pinyin Sòng Měilíng
Standaardkantonees Sòng Měej-Lìng

Song Meiling (5 maart 189723 oktober 2003) (jiaxiang: Hainan, Wenchang 海南文昌), één van drie gezusters Soong, was vooral bekend als de vrouw van Chiang Kai-Shek. In China stond ze bekend als iemand die 'van macht hield'.

Ze was de vierde van zes kinderen, geboren in Shanghai als kind van Charlie Soong, een methodistisch predikant en zakenman die een fortuin verdiende met de verkoop van bijbels in China. Haar oudere zus Soong Chin-Ling was gehuwd met Sun Yat-sen (overleden in 1925).

Song Meiling verhuisde op achtjarige leeftijd naar een kostschool in de Verenigde Staten. Ze studeerde in 1917 af aan het Wellesley College met een graad in Engelse literatuur en filosofie.

Song Meiling ontmoette Tsjang Kai Tsjek in 1920. Aangezien hij elf jaar ouder was dan zij, getrouwd en bovendien boeddhistisch, was Song Meilings moeder fel tegen een huwelijk tussen de twee, maar nadat Tsjang een bewijs van zijn scheiding toonde en beloofde zich te bekeren tot het christendom stemde ze uiteindelijk toe. Tsjang zei tegen zijn toekomstige schoonmoeder dat hij zich niet direct kon laten dopen, want religie moest geleidelijk worden geabsorbeerd en kon niet als een pil worden geslikt.

Ze trouwden op 1 december 1927 nadat Tsjang, ook wel de Generalissimo genoemd, de leiding over de Chinese Nationalistische Partij (Kuomintang), had overgenomen.

Sommige biografen beschouwden het huwelijk als een van de grootste liefdesrelaties ooit, terwijl anderen het als een huwelijk uit noodzaak beschouwen.

Song Meiling stichtte de Nieuw Leven Beweging en werd een actief deelnemer in de Chinese politiek. Terwijl Tsjang Kai Tjsek opklom tot leider van de Kuomintang fungeerde zijn vrouw als zijn Engelse vertaler, secretaresse en adviseuse. Gedurende de Tweede Wereldoorlog probeerde Song Meiling de Chinese zaak te promoten en haar man hetzelfde aanzien te doen krijgen als Roosevelt, Churchill en Stalin.

Doordat ze zich thuis voelde in zowel de Chinese als de Westerse cultuur werd ze populair in zowel China als daarbuiten. Volgens Joseph Stilwell zou ze, gezien haar populariteit, beter benoemd kunnen worden tot minister van defensie. In de Verenigde Staten trok ze mensenmenigtes aan van rond de 30.000 personen en ze haalde zelfs de voorkant van TIME magazine, eerst samen met haar man als "man en vrouw van het jaar" en later onder de titel "Drakendame" ("Dragon Lady"). Op 18 februari 1943 werd ze de eerste met de Chinese nationaliteit en de tweede vrouw die het Amerikaanse Congres toesprak.

Na de nederlaag van haar man in de Chinese Burgeroorlog in 1949 volgde Song Meiling haar man naar Taiwan terwijl haar zuster Song Qingling op het vasteland bleef, waar ze de zijde van de communisten koos.

Song Meiling bleef een prominente rol spelen in de internationale politiek. Ze was beschermvrouw van het Internationale Rode Kruis, erevoorzitter van het Britse steunfonds voor China en erelid van de "Bill of Rights Commemorative Society". In de jaren '60 behoorde ze tot de tien meest bewonderde vrouwen in Amerika.

Na de dood van haar man in 1975 verdween Song Meiling naar de achtergrond. In 1978 emigreerde ze van Taiwan, naar het landgoed van haar familie in Lattingtown, Long Island.

In 1995 trad ze nog een keer op de voorgrond door het bijwonen van een receptie die voor haar werd gegeven op "Capitol Hill" en die tevens was bedoeld als viering van het vijftigjarig jubileum van het einde van de Tweede Wereldoorlog.

Tijdens de Taiwanese presidentsverkiezingen van 2000 bracht de Kuomintang een brief van haar hand naar buiten waarin ze haar steun uitsprak voor KMT-kandidaat Lien Chan boven de onafhankelijke kandidaat James Soong (geen familie). De authenticiteit van deze brief was een bron voor heftige discussies in Taiwan. Als bewijs voor haar afnemende invloed mag gelden dat Lien niet werd verkozen.

Ze vierde haar 106e verjaardag op 5 maart 2003 en overleed later dat jaar in haar appartement in Manhattan, New York City, waar ze vanaf 1998 het grootste deel van haar tijd doorbracht.

In 2012 publiceerde schrijver Lucas Zandberg een historische roman over Song Meiling.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]