Sonnet 78

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Sonnetten van Shakespeare, 1609

Sonnet 78 is een van de 154 sonnetten van de Engelse toneelschrijver en dichter William Shakespeare. Het maakt deel uit van de zogenaamde Fair Youth-sonnetten, een reeks sonnetten waarin de dichter zijn liefde verklaart aan een jongeman. Het is ook het tweede sonnet uit de reeks rival poet sonnets, dat loopt van 76 tot 86, onderbroken door sonnet 77 en 81.

In dit sonnet eert de dichter de invloed van zijn muze, zonder wie hij nooit verheven poëzie had kunnen schrijven. Die muze is de mooie jongeman voor wie hij een platonische liefde voelt. Hij is het die de dichter inspireert. De auteur toont zich wat afgunstig tegenover andere dichters die ook een beroep doen op de muze.

Inhoud

Sonnet 78 [bewerken]

Sonnet 78

So oft have I invoked thee for my Muse,
And found such fair assistance in my verse
As every alien pen hath got my use
And under thee their poesy disperse
Thine eyes, that taught the dumb on high to sing,
And heavy ignorance aloft to fly,
Have added feathers to the learned's wing
And given grace a double majesty.
Yet be most proud of that which I compile,
Whose influence is thine, and born of thee.
In others' works thou dost but mend the style,
And arts with thy sweet graces graced be.

But thou art all my art, and dost advance
As high as learning my rude ignorance.

Parafrasering [bewerken]

Zo vaak heb ik jou, Muze, aangeroepen,
Jij was mijn steun en hulp bij het dichten
Zoals zovelen mij zijn nagevolgd
En dankzij jou hun poëzie verspreiden
Jouw ogen, die de stommen leerden zingen,
En logge onwetendheid verhieven,
De vleugels der geleerden nog meer veders gaven
En gratie dubbele majesteit verleenden,
Schenk toch je grootste trots aan wat ik doe,
Dat wat je invloed toont en uit jou geboren is,
Bij anderen verbeter je slechts hun stijl,
En Kunsten worden veredeld door jouw bekoorlijkheid.
Maar jij bent aan mijn Kunst gelijk, en verheft
Mijn ongepolijste weten tot hoge wijsheid.

Analyse [bewerken]

Shakespeares sonnetten zijn voornamelijk geschreven in een metrum genaamd jambische pentameter, een rijmschema waarin elke sonnetregel bestaat uit tien lettergrepen. De lettergrepen zijn verdeeld in vijf paren, jamben genoemd, waarbij elk paar begint met een onbeklemtoonde lettergreep.

Zie ook [bewerken]

Externe links [bewerken]

Bronnen

  • The Riverside Shakespeare, "Sonnets", p. 1839 e.v., Houghton Mifflin Company; 2nd edition (31 december 1996), ISBN 0-395-75490-9
  • David West: Shakespeare's Sonnets, Overlook Hardcover (14 juni 2007), UK ISBN 97807-15636619
  • David Crystal en Ben Crystal: Shakespeare's Words: A Glossary and Language Companion, Penguin (Non-Classics) (31 december 2002), ISBN 978-0140291179

Literatuur

  • The Oxford Shakespeare: The Complete Works, 1994, Clarendon Press/Oxford, ISBN 0-19-818284-8