Sonnet 9

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Sonnetten van Shakespeare, 1609

Sonnet 9 maakt deel uit van Shakespeares bekende sonnettenbundel met 154 gedichten die, waarschijnlijk ongeautoriseerd, in 1609 werd gepubliceerd. Sonnet 9 behoort tot wat nu de 17 procreation sonnets[1] wordt genoemd. In deze reeks spoort de dichter een jongeman aan om kinderen te krijgen vooraleer zijn jeugd voorbij is. In Sonnet 9 vergelijkt de dichter de wereld met een weduwe, die alleen achterblijft als zijn vriend kinderloos verkiest te blijven en zijn schoonheid verspilt. Schoonheid, zo luidt het argument, kun je echter niet verspillen zoals je wel met geld e.d. kunt doen, dat immers gewoon herverdeeld wordt. De dichter verwijt de jongeman niet aan anderen te denken, en dat er geen liefde in zijn hart kan huizen wanneer hij zijn leven op een egoïstische manier verkwist.

Shakespeares tekst[bewerken]

Sonnet 9

Is it for fear to wet a widow's eye
That thou consum'st thyself in single life?
Ah, if thou issueless shalt hap to die,
The world will wail thee like a makeless wife.
The world will be thy widow and still weep
That thou no form of thee hast left behind,
When every private widow well may keep
By children's eyes her husband's shape in mind.
Look what an unthrift in the world doth spend
Shifts but his place, for still the world enjoys it;
But beauty's waste hath in the world an end,
And kept unused, the user so destroys it.

No love toward others in that bosom sits
That on himself such murd'rous shame commits.

Vertaling[bewerken]

Is het uit vrees om een weduwenoog te bevochtigen
Dat je je leven in eenzaamheid verkwist?
Als je sterft zonder nageslacht,
Zal de wereld om je treuren,
Alsof zij een weduwe was die huilt
Omdat je geen beeltenis van jezelf achterliet
En geen troost kan vinden in de ogen van haar kinderen
Die haar aan jou herinneren.
Wat een verkwister aan de wereld spendeert
Verandert slechts van plaats, en brengt haar nog steeds vreugde;
Maar schoonheid verspillen kan niet blijven duren
En wie haar niet besteedt vernietigt haar.
Er kan geen liefde voor anderen in diens boezem huizen
Die op zichzelf zulke schandelijke moord begaat.

Analyse[bewerken]

Algemeen

Shakespeares sonnetten zijn voornamelijk geschreven in een metrum genaamd jambische pentameter, een rijmschema waarin elke sonnetregel bestaat uit tien lettergrepen. De lettergrepen zijn verdeeld in vijf paren, jambes genoemd, waarbij elk paar begint met een onbeklemtoonde lettergreep.

Externe links[bewerken]

Nederlandse vertalingen van Sonnet 9
Engelstalige websites

Bronnen

  • The Riverside Shakespeare, "Sonnets", p. 1839 e.v., Houghton Mifflin Company; 2nd edition (31 december 1996), ISBN 0-395-75490-9
  • David West: Shakespeare's Sonnets, Overlook Hardcover (14 juni 2007), UK ISBN 97807-15636619
  • David Crystal en Ben Crystal: Shakespeare's Words: A Glossary and Language Companion, Penguin (Non-Classics) (31 december 2002), ISBN 978-0140291179

Tekstverantwoording

  • Voor spelling en interpunctie van de originele Engelse tekst werd zonder enige aanpassing gebruikgemaakt van The Oxford Shakespeare: The Complete Works, Second edition, 2005, Clarendon Press/Oxford

Voetnoten

  1. Procreation: voortplanting