Sonny Rollins
Theodore Walter (Sonny) Rollins (New York City, 7 september 1930) is een Amerikaans jazzmuzikant en tenorsaxofonist. Sonny Rollins heeft al een lange productieve carrière in de jazz. Hij begon op zijn elfde, en speelde al voor zijn twintigste samen met Thelonious Monk. Tegenwoordig (2012) toert hij nog en neemt hij nog albums op. Generatiegenoten met wie hij opnames maakte en die hij inmiddels overleefd heeft, zijn onder anderen John Coltrane, Miles Davis en Art Blakey. Rollins staat bekend om zijn krachtige sound die hij onder meer aan zijn circulaire ademhalingstechniek en het gebruik van een heel open mondstuk te danken heeft.
Inhoud |
Carrière [bewerken]
Begin [bewerken]
Rollins begon als pianist, stapte over naar de altsax en greep in 1946 uiteindelijk naar de tenorsax. Zijn eerste plaatopname was in 1949 met Babs Gonzales. Datzelfde jaar maakte hij opnames met J.J. Johnson en Bud Powell. Rollins maakte opnames met Miles Davis in 1951 en met Thelonious Monk in 1953.
Rollins maakte deel uit van het Clifford Brown-Max Roach kwintet in 1955, en werd de leider toen Brown in 1957 overleed.
Bandleider [bewerken]
Op 22 juni 1956 nam hij Saxophone Colossus op, één van zijn hoogst gewaardeerde albums. Op het album speelden ook Tommy Flanagan (piano), Doug Watkins (bassist bij Art Blakey) en Max Roach (drums). Het was pas zijn derde album als bandleider, maar toch nam hij al zijn bekendste nummer op: 'St. Thomas', een calypso afgeleid van een liedje dat zijn moeder voor hem zong als kind: 'het was een traditional.' In de jaren 50 was Rollins een leidende kracht in wat later bekend werd als hard bop. In 1957 begon hij ook met het gebruik van bas en drums als begeleiding van zijn solo's, bijvoorbeeld op de twee vroege opnames 'Way Out West' (Contemporary, 1957) en 'A Night at the Village Vanguard' (Blue Note, 1957).
Albums [bewerken]
In 1959, toen hij gefrustreerd raakte met zijn – volgens hemzelf – muzikale beperkingen, nam hij een tweede (en beroemd geworden) verlof van de muziek. Om een zwangere buurvrouw niet lastig te vallen, ging hij oefenen op de Williamsburg Bridge. Zijn comeback-album heette dan ook The Bridge.
Ook in de jaren 60 bleef Sonny een van de avontuurlijkere muzikanten. Elk album verschilde hemelsbreed van het voorgaande. Hij deed latinritmes op What's New, haalde de avant-garde in met Our Man in Jazz, en herontdekte de normen op Now's the Time. Hij speelde in 1966 ook op de soundtrack van de film Alfie.
Wederom gefrustreerd nam hij zijn derde en voorlopig laatste verlof. Hij besteedde zijn tijd aan yoga, meditatie en Oosterse filosofieën. In 1972 raakte hij in contact met R&B, pop en funkritmes. Hij had nu ook een elektrisch versterkte gitaar en bas in zijn band. In deze periode speelde hij zijn solo's zonder begeleiding. In 1985 kwam zijn album Solo Album uit.
Bekendheid bij het grote rockpubliek behaalde hij met bijdragen op het album Tattoo You van de Rolling Stones uit 1981. Hij speelt op de nummers 'Slave', 'Waiting on a Friend' en mogelijk 'Neighbours'.
Op 11 september 2001 was Sonny Rollins vlakbij het World Trade Center toen de torens instortten. Vlak daarna nam hij het live-album "Without a Song: The 9/11 Concert" op.
Overzicht [bewerken]
Rollins staat erom bekend dat hij eenvoudige, oppervlakkige of ongewone muziek gebruikt en daarop een improvisatie baseert (bijvoorbeeld: 'There's No Business Like Show Business' op Work Time, 'I'm an Old Cowhand' op Way Out West, en 'Sweet Leilani' op This Is What I Do). Hij heeft weinig nummers gecomponeerd, maar bekend gebleven zijn wel 'St. Thomas', 'Oleo', 'Alfie's Theme' en 'Airegin'.
Zijn latere albums zijn niet zo bijzonder als zijn eerdere, maar zijn optredens zijn, al meer dan 25 jaar, nog steeds krachtig en van een grootheid.
Onderscheidingen [bewerken]
In 2007 won hij samen met Steve Reich de Zweedse Polar Music Prize ter waarde van € 108 000. Deze prijs heeft de status van Nobelprijs van de muziek. Het juryrapport gewaagde van zijn onweerstaanbare swing, zijn krachtige sound en zijn muzikaal gevoel voor humor.
Op 24 november 2010 heeft Sonny Rollins, 53 jaar nadat hij er voor het eerst optrad, de Jazz Award 2010 van het Concertgebouw gekregen.
Discografie als leider [bewerken]
Muzieksamples [bewerken]
- van "Ev'ry Time We Say Goodbye", 'The Sound of Sonny'
Zie ook [bewerken]
Externe links [bewerken]
- Sonny Rollins website http://www.sonnyrollins.com
 |
Zie de categorie Sonny Rollins van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
