Spaans huisje

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Het Spaans huisje is het oudste nog bestaande huisje in Oostende. Deze eenvoudige bakstenen woning met trapgevel werd gebouwd in 1741. De benaming Spaans huisje is dus in feite misleidend, vermits het gebouwd werd in de tijd van de Oostenrijkse bewind, dus na de 17de-eeuwse Spaanse tijd. Het bouwjaar staat trouwens aangeduid in de boogvelden van de ramen op de eerste verdieping.

Vooraan in de jaren 1900 werd dit huisje nog uitgebaat als wasserij en was er nog een tijdlang een snoepwinkeltje en speelgoedwinkel. Soortgelijke woningen verdwenen echter een per een uit het stadsbeeld totdat in 1950 dit huisje in de Christinastraat 67 nog de laatste getuige was van een verdwenen tijd.

Het huisje was een lange tijd onbewoond en geraakte zwaar in verval. Het stadsbestuur kochte het bouwvallig pand aan in 1981 en redde het van de sloophamer. Het huisje werd spoedig tot openbaar monument verklaard op 22 september 1981. Het moest echter, omdat het zo bouwvallig was, steen voor steen afgebroken worden, toen ernaast er een appartementsgebouw werd opgetrokken. Alle stenen werden genummerd en voorlopig opgeslagen. De heropbouw tot een identieke toestand gebeurde in de periode 2000-2001. Nu huist er de Oostendse gidsenkring 'Lange Nelle'.

[bewerk] Spaans huisje in de kunst

James Ensor maakte een ets (175 x 125 mm) van een dergelijk huisje in 1933 "L'ombre sur la maison". Het voorgesteld huisje heette "Drankhuis in 't onze Vrouwtje".