Spanningsregelaar

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een spanningsregelaar is in algemene zin een spanningsbron die elektrische spanning constant houdt.

Elektrotechniek[bewerken]

Van oudsher bestaan in de elektrotechniek toestellen die de uitgangsspanning van een dynamo of generator regelen door het beïnvloeden van de bekrachtiging daarvan. Industriële voorbeelden zijn daarvan de regelaars van Oerlikon, Newton en BBC; elektromechanische toestellen die gebruikt worden/werden op schepen en in fabrieken.

Elektronica[bewerken]

Schema van een spanningsregelaar (RLast staat voor de belasting)

In de elektronica gebruikt men deze term voor een schakeling of een actieve component die aan de uitgang een constante spanning geeft, dus onafhankelijk van de voedingsspanning en de belasting.

De eenvoudigste spanningsregelaars bevatten een zenerdiode (voor de referentiespanning), een weerstand en een transistor in een gemeenschappelijke-collector versterker configuratie, soms ondergebracht in één behuizing.

Vanwege de aanzienlijke stroomsterkte en het onvermijdelijke verschil tussen ingangs- en uitgangsspanning dissiperen spanningsregelaars veel vermogen. Fabrikanten kiezen daarom vaak voor een behuizing die aan een koelprofiel kan worden geschroefd, zoals TO-220 of TO-3.

Naast eenvoudige vaste spanningsregelaars zijn er ook instelbare spanningsregelaars, met afhankelijk van de schakeling 3 tot 5 aansluitingen.

Zie ook[bewerken]