Spartacusopstand

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Barrikades in Berlijn bij de Spartacusopstand
Spartacisten

De Spartacusopstand was een opstand geïnspireerd door de Duitse Communistische partij in januari 1919. Deze opstand volgde na, of was een onderdeel van de Novemberrevolutie. De Spartacusbond probeerde in samenwerking met de USPD en de linkse revolutionairen tevergeefs in Berlijn de macht te grijpen en daar een radenrepubliek te stichten. De opstand leidde tot algemene onrust waarop algemene stakingen uitbraken.

Gevolgen[bewerken]

De Weimarrepubliek moest de touwtjes terug in handen nemen en wilde de stakingen neerslaan met behulp van het leger. Duitsland vroeg goedkeuring aan Engeland en Frankrijk om troepen naar het Ruhrgebied te sturen (dit was na het Verdrag van Versailles gedemilitariseerd). Engeland stemde toe, Frankrijk niet. Hierop zond men toch troepen het Ruhrgebied in waarop Frankrijk de Rijnzone bezette. Frankrijk werd hierbij kort maar daadwerkelijk geholpen door België als gevolg van een Frans-Belgisch militair akkoord afgesloten in 1920.

Zie ook[bewerken]

  • SPD (Sociaaldemocratische Partij)
  • KPD (Communistische Partij)
  • DKP (Communistische Partij)
  • USPD (Onafhankelijke Sociaaldemocratische Partij)
  • Rosa Luxemburg (Communistische revolutionaire)
  • Karl Liebknecht (Communistisch revolutionair)