Spitskoppython

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Spitskoppython
Loxocemus bicolor.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Reptilia (Reptielen)
Orde: Squamata (Schubreptielen)
Onderorde: Serpentes (Slangen)
Superfamilie: Pythonoidea
Familie: Loxocemidae
Geslacht: Loxocemus
Soort
Loxocemus bicolor
Cope, 1861
Spitskoppython op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Reptielen

De spitskoppython (Loxocemus bicolor) is een slang uit de familie Mexicaanse pythons (Loxocemidae).[1] Het is de enige soort uit het geslacht Loxocemus en de familie Loxocemidae.

De spitskoppython werd vroeger tot de pythons gerekend, een onderfamilie van de boa-achtigen. Pythons echter leven allemaal in Afrika, Australië en Azië, deze soort komt voor langs de oostkust van noordelijk Zuid-Amerika. Er werd tot voor kort ook een andere soort tot de familie gerekend, Loxocemus sumichrasti, maar de beschreven exemplaren bleken spitskoppythons te zijn.

Uiterlijke kenmerken[bewerken]

De maximale lengte is ongeveer anderhalve meter, maar veel gevonden exemplaren blijven rond een meter. Het lichaam is gespierd en stevig en de zachte huid heeft een sterk iriserende (parelmoerachtige) glans. De smalle kop is een beetje afgeplat om beter te kunnen graven, wat bij deze soort te maken heeft met de levenswijze. Ook is de neus wigvormig, de huid is glad, de kop is niet goed te onderscheiden van de rest van het lichaam en de ogen zijn klein; allemaal aanpassingen aan een gravende levenswijze, die bij pythons niet voorkomen. De kleuren zijn bruin tot grijs- of roodbruin van boven en dof geel tot witgeel aan de onderzijde. Hier is ook de wetenschappelijke soortnaam aan te danken; bi-color betekent twee-kleurig. Strepen en patronen komen niet voor, maar oudere exemplaren krijgen soms lichtere vlekken, die bij jonge dieren altijd ontbreken. Bij vrijwel alle slangen is dit net andersom; juvenielen hebben patronen die bij oudere dieren vervagen.

Levenswijze[bewerken]

De slang eet alles wat voor de bek komt als het maar niet te groot is; andere reptielen, amfibieën en knaagdieren. Ook reptieleneieren worden opgespoord en gegeten, onder andere die van de warana, een zeeschildpad, en de zwarte- en groene leguaan. De slang wordt wel in mierennesten aangetroffen maar gebruikt deze waarschijnlijk slechts als schuilplaats en niet om mieren te eten. Naast een verscholen levenswijze is de soort ook nachtactief. Hierdoor is het niet precies bekend hoe het gaat met de soort, maar in veel streken is de slang waarschijnlijk erg algemeen.

De spitskoppython is net als de 'echte' pythons eierleggend. Meestal worden slechts 2 tot 4 eitjes per legsel afgezet maar er zijn meerdere legsels per jaar. Na vijf jaar is een juveniel volwassen en kan zich voortplanten.

Algemeen[bewerken]

De spitskoppython is een bodembewoner die voornamelijk ondergronds leeft maar ook wel op de bodem jaagt. Qua habitat is de slang niet kieskeurig en het dier wordt aangetroffen in zowel drogere, rotsige omgevingen als vochtige tropische regenwouden. De landen waar de soort voorkomt zijn Costa Rica, El Salvador, Guatemala, Honduras, zuidoostelijk Mexico en Nicaragua.

De relatie van de spitskoppython met andere slangen is vooralsnog onbekend, en studie naar het dier is in het wild niet eenvoudig vanwege de gravende levenswijze. Vermoed wordt dat de slang verwant is aan de wurgslangen of boa-achtigen, maar de manier van prooien wurgen lijkt meer op de slangen uit de familie gladde slangen of Colubridae. De slang laat zich aan de andere kant in gevangenschap relatief eenvoudig verzorgen. Het blijkt zelfs dat de slang ondanks de grote kaken en sterke kaakspieren, nodig om de wat grotere prooien te eten, niet gebruikt om te bijten, zelfs niet als het dier wordt vastgepakt en dat is vrij uitzonderlijk. Mannetjes in de paartijd zijn echter fel en kunnen met hun stevige beet elkaar wonden toebrengen.

Bronvermelding[bewerken]

Referenties

  1. Peter Uetz & Jakob Hallermann. The Reptile Database - Loxocemus bicolor

Bronnen

  • (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Loxocemus bicolor - Website Geconsulteerd 25 oktober 2012