Spitsstaartgors

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Spitsstaartgors
IUCN-status: Kwetsbaar[1] (2012)
Saltmarsh sharp tailed sparrow.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Aves (Vogels)
Orde: Passeriformes (Zangvogels)
Familie: Emberizidae (Gorzen)
Geslacht: Ammodramus
Soort
Ammodramus caudacutus
(Gmelin, 1788)
Afbeeldingen op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels

De spitsstaartgors (Ammodramus caudacutus) is een kleine gors.

Kenmerken[bewerken]

Volwassen spitsstaartgorzen hebben een bruinachtige rug met grijs op de kruin en nek, een crèmekleurige borst met donkere strepen en een witte hals en buik. Voorts hebben ze een oranje gezicht met grijze wangen en een korte, gepunte staart.

Leefwijze[bewerken]

Ze foerageren op de grond of in moerasvegetatie, waarbij ze soms in de modder graven. Ze eten voornamelijk insecten, ongewervelde waterdieren en zaden.

Hun roep is een schor, trillend geluid.

Voortplanting[bewerken]

Hun komvormig nest wordt boven de hoge vloedlijn gebouwd. Mannen concurreren voor vrouwen, maar ze verdedigen geen territorium. Vrouwtjes paren vaak met meerdere mannetjes, wat ongebruikelijk is voor vogels.[2] De vrouwtjes vormen geen vaste paartjes met een mannetje en voeden de jongen alleen op, wat beiden ongewoon is voor zangvogels. Dit kan te wijten zijn aan hun nestplaats net boven de vloedlijn, wat een risico inhoudt. Als een nest onderloopt, kan zo sneller tot een nieuw nest worden overgegaan zonder naar het beste mannetje te moeten zoeken. Door met meerdere mannetjes is de kans groter dat er met een genetisch gezond mannetje wordt gepaard.[2] Tijdens de trek trekken ze verder naar het zuiden langs de oostelijke kust.

Verspreiding en leefgebied[bewerken]

Hun habitat zijn zoute moerassen aan de Atlantische kust van Maine tot Virginia (Verenigde Staten).

De soort telt twee ondersoorten:

  • A. c. caudacutus: de noordoostelijke Verenigde Staten.
  • A. c. diversus: de oostelijke Verenigde Staten.

Status[bewerken]

Het aantal vogels daalt, wat vooral te wijten is aan verlies en vervuiling van habitat en aan het voorkomen van exoten. Ook het stijgen van de zeespiegel kan een bedreiging vormen. Volgens het IUCN zijn er tussen de 50.000 tot 100.000 exemplaren; geschat wordt dat de ondergrens de werkelijkheid het beste benadert.

Bronnen
  1. (en) op de IUCN Red List of Threatened Species.
  2. a b Jody Bourton. Sexy sparrow exposed as world's most promiscuous bird. BBC (22 januari 2010) Geraadpleegd op 27 januari 2010