Splendid isolation

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Splendid isolation (schitterende afzondering) is de isolatiepolitiek in het Verenigd Koninkrijk aan het einde van de negentiende eeuw. Onder Disraeli en Salisbury hielden de Britten zich buiten de Europese aangelegenheden. Waar zij zich eerder via allianties verbonden hadden aan bepaalde staten om het machtsevenwicht te handhaven, zagen zij na de Duitse eenwording af van permanente steunbetuigingen aan andere grote mogendheden. De nadruk kwam te liggen bij de koloniën, protectoraten en afhankelijke gebieden. Aan het begin van de twintigste eeuw ging men onder druk van de internationale ontwikkelingen toch weer allianties aan. De Eerste Wereldoorlog maakte een definitief einde aan de splendid isolation en bracht juist die verwoestende gevolgen die men had proberen te vermijden met de isolatiepolitiek.

In algemene zin wordt de term gebruikt om situaties aan te geven waarbij iets zich volledig los van de omgeving ontwikkelt.