Sprookjes van Moeder de Gans

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Sprookjes van Moeder de Gans, een illustratie door de 19de-eeuwse illustrator Gustave Doré

Sprookjes van Moeder de Gans is een verzameling volksverhalen en sprookjes van de Franse schrijver Charles Perrault (1628–1703) die in januari 1697 werd gepubliceerd onder de titel Histoires ou contes du temps passé, avec des moralités: Contes de ma mère l'Oye.[1]

Perrault was een ambtenaar die pas op latere leeftijd was gaan schrijven. Hij speelde een belangrijke rol in de Strijd tussen de Klassieken en de Modernen waarin hij de voorstanders van de Modernen aanvoerde. De sprookjes grepen nu juist terug op traditioneel materiaal. Deze liet hij uitgeven onder de naam van zijn 16-jarige zoon Pierre Darmancour. Perrault droeg ze op aan Elisabeth Charlotte van Orléans.

De verzameling volksverhalen en sprookjes werd internationaal een beroemd boek. Door het ongekende succes van de sprookjes ontstond als het ware een nieuw literair genre.

Sprookjes van Moeder de Gans, vertaald door Jan Schenkman, boekbandontwerp door Gustaaf van de Wall Perné

Bekendste sprookjes uit deze verzameling zijn:

Nog meer sprookjes uit de verzameling verschenen (vaak in een iets afwijkende vorm) in andere sprookjesverzamelingen, zoals in Kinder- und Hausmärchen van de gebroeders Grimm.

Ravel[bewerken]

Tussen 1908 en 1910 componeerde Maurice Ravel onder de titel Ma Mère l'Oye een reeks van vijf stukken voor piano-vierhandig die voor een groot deel gebaseerd zijn op de Sprookjes van Moeder de Gans.

Noot[bewerken]

  1. Volgens Marie Adrien Perk zou met Moeder de Gans worden gedoeld op Bertha met de Grote Voet, de moeder van Karel de Grote. Zie: De sprookjes van Moeder de Gans, De Gids, jaargang 46, pagina 293.

Externe link[bewerken]

Charles Perrault bij de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren (dbnl)