Stellarator

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een stellarator is een kernfusiemachine waarbij superheet plasma opgesloten wordt door middel van zeer sterke magnetische velden. In een stellarator wordt het gewenste magneetveld tot stand gebracht met spoelen met een zeer bijzondere, grillige vorm.

Een stellarator heeft een aantal voordelen ten opzichte van de meer gebruikelijke machine voor kernfusie, de tokamak. Hierin wordt het magneetveld dat nodig is om het plasma op te sluiten voor een deel gemaakt door een elektrische stroom door het plasma te sturen. Nadeel hiervan is dat deze stroom ook de drijvende kracht is achter een aantal instabiliteiten in het plasma, wat de opsluiting lastiger maakt. Bovendien wordt de stroom voor een groot deel opgewekt met behulp van een transformator. Het gebruik van deze transformator heeft een aantal nadelen, waaronder het grote volume dat de transformator in beslag neemt, en de moeilijkheid om het plasma lang in stand te houden.

Hoewel stellarators een zeer complex ontwerp hebben, kan een fusiecentrale gebaseerd op dit concept compacter gebouwd worden doordat het hele transformatorjuk komt te vervallen. Het plasma is bovendien stabieler en plasma’s van langere tijdsduur kunnen eenvoudiger gemaakt worden. Daar staat tegenover dat meer energie in het magneetveld moet worden gestoken, doordat voor het opsluiten van een bepaalde hoeveelheid plasma door de complexe vorm een groter gemagnetiseerd volume nodig is.

Het concept van de stellarator werd uitgevonden door Lyman Spitzer en de eerste machines werden gebouwd in het Princeton Plasma Physics Laboratorium in 1951. De benaming 'Stellarator' verwijst naar Stella, Latijn voor Ster. Hoewel er nog steeds veel onderzoek naar stellarators gedaan wordt, leveren tokamaks vooralsnog betere prestaties op het gebied van opgewekt fusievermogen.

Experimenten[bewerken]

Externe links[bewerken]