Sterkste Man van de Wereld

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Sterkste Man van de Wereld, Žydrūnas Savickas, in Sun City, 21 september 2010
Ted van der Parre (enige Nederlander die deze titel ooit haalde), Sterkste Man van de Wereld, 1992

De Sterkste Man van de Wereld is een wedstrijd die jaarlijks wordt gehouden, soms in het land van de vorige winnaar of in een gastland. De winnaars, of hun vervanger, van de landelijke competities doen mee. De onderdelen bestaan bijvoorbeeld uit "vrachtwagentrekken", "boomstamtillen" of deadlift. Het ene onderdeel vereist vooral alleen kracht, andere kracht en uithoudingsvermogen en alle onderdelen ook de techniek ervan.

In 1992 haalde een Nederlander de eerste plaats, er waren ook een aantal tweede en derde plaatsen van Nederlanders in andere jaren. Mariusz Pudzianowski uit Polen heeft vijf overwinningen op zijn naam staan, het record. Er zijn ook twee IJslanders die beide vier maal wonnen, waarvan er één, Jón Páll Sigmarsson, tijdens een deadlift in 1993 is overleden. De Verenigde Staten hadden in het begin van de competitie, eind jaren 70 en begin jaren 80, veel sterke deelnemers. Dit nam langzaam af maar begin 21e eeuw zijn er een aantal sterke deelnemers terug met tweede en derde plaatsen en drie eerste plaatsen in 2006, 2011 en 2013.

De wedstrijd wordt vanaf 1977 gehouden en vanaf 1979 op televisie uitgezonden in Nederland, in de jaren 70 en 80 werd het bij de AVRO uitgezonden. Later op zenders als Eurosport en RTL 7. In 2009 nam Jimmy Laureys voor België deel aan het toernooi maar wist zich niet te plaatsen voor de finale in een groep met Mariusz Pudzianowski en Phil Pfister, de winnaar van 2006. In 2012 nam Alex Moonen deel aan de voorrondes van deze wedstrijd, aangezien de Sterkste Man van Nederland 2012, Jarno Hams, geen interesse had en Jan Wagenaar, die 2e was in Nederland, andere verplichtingen had. Moonen eindigde als 4e in zijn deelnemersveld van 6 sterke mannen en ging daardoor niet door naar de finale. Wel behaalde hij enkele persoonlijke records.

In 2013 werd het wereldkampioenschap in China gehouden, eind augustus. Brian Shaw won en Savickas werd tweede en Hafþór Julius Björnsson uit IJsland, werd derde.[1]

2014 werd weer het jaar voor Savickas. Hafþór Julius Björnsson werd tweede en Brian Shaw (de titelverdediger) werd derde.

Winnaars, 2e en 3e plaatsen[bewerken]

Jaar Winnaar Tweede Derde Locatie
2014 Vlag van Litouwen Žydrūnas Savickas Vlag van IJsland Hafþór Júlíus Björnsson ('Thor') Vlag van Verenigde Staten Brian Shaw Vlag van Verenigde Staten Los Angeles, Californië (maart 2014)
2013 Vlag van Verenigde Staten Brian Shaw Vlag van Litouwen Žydrūnas Savickas Vlag van IJsland Hafþór Júlíus Björnsson ('Thor') Flag of the People's Republic of China.svg China (medio aug. 2013)
2012 Vlag van Litouwen Žydrūnas Savickas[2] Vlag van Litouwen Vytaulas Laulas Vlag van IJsland Hafþór Júlíus Björnsson Vlag van Verenigde Staten Los Angeles Californië (eind sept. 2012)
2011[3] Vlag van Verenigde Staten Brian Shaw Vlag van Litouwen Žydrūnas Savickas Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Hollands Vlag van Verenigde Staten Wingate (North Carolina)
2010 Vlag van Litouwen Žydrūnas Savickas Vlag van Verenigde Staten Brian Shaw Vlag van Rusland Mikhail Koklyaev Vlag van Zuid-Afrika Sun City (21-22 september)
2009 Vlag van Litouwen Žydrūnas Savickas Vlag van Polen Mariusz Pudzianowski Vlag van Verenigde Staten Brian Shaw Vlag van Malta Valletta
2008 Vlag van Polen Mariusz Pudzianowski Vlag van Verenigde Staten Derek Poundstone Vlag van Verenigde Staten Dave Ostlund Vlag van Verenigde Staten Charleston, West Virginia
2007 Vlag van Polen Mariusz Pudzianowski Vlag van Polen Sebastian Wenta Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Hollands Vlag van Verenigde Staten Anaheim, Californië
2006 Vlag van Verenigde Staten Phil Pfister Vlag van Polen Mariusz Pudzianowski Vlag van Verenigde Staten Don Pope Vlag van China Sanya
2005 Vlag van Polen Mariusz Pudzianowski Vlag van Verenigde Staten Jesse Marunde Vlag van Canada Dominic Filiou Vlag van China Chengdu
2004 Vlag van Oekraïne Vasyl Virastyuk Vlag van Litouwen Žydrūnas Savickas Vlag van Zweden Magnus Samuelsson Vlag van Bahama's Nassau
2003 Vlag van Polen Mariusz Pudzianowski Vlag van Litouwen Žydrūnas Savickas Vlag van Oekraïne Vasyl Virastyuk Vlag van Zambia Victoriawatervallen
2002 Vlag van Polen Mariusz Pudzianowski Vlag van Litouwen Žydrūnas Savickas Vlag van Letland Raimonds Bergmanis Vlag van Maleisië Kuala Lampur
2001 Vlag van Noorwegen Svend Karlsen Vlag van Zweden Magnus Samuelsson Vlag van Finland Janne Virtanen Vlag van Zambia Victoriawatervallen
2000 Vlag van Finland Janne Virtanen Vlag van Noorwegen Svend Karlsen Vlag van Zweden Magnus Samuelsson Vlag van Zuid-Afrika Sun City
1999 Vlag van Finland Jouko Ahola Vlag van Finland Janne Virtanen Vlag van Noorwegen Svend Karlsen Vlag van Malta Valetta
1998 Vlag van Zweden Magnus Samuelsson Vlag van Finland Jouko Ahola Vlag van Nederland Wout Zijlstra Vlag van Marokko Tanger
1997 Vlag van Finland Jouko Ahola Vlag van Denemarken Flemming Rasmussen Vlag van Zweden Magnus Samuelsson Vlag van Verenigde Staten Primm Valley Resort, Nevada
1996 Vlag van IJsland Magnús Ver Magnússon Vlag van Finland Riku Kiri Vlag van Zuid-Afrika Gerrit Badenhorst Vlag van Mauritius Port Louis
1995 Vlag van IJsland Magnús Ver Magnússon Vlag van Zuid-Afrika Gerrit Badenhorst Vlag van Finland Marko Varalahti Vlag van Bahama's Nassau
1994 Vlag van IJsland Magnús Ver Magnússon Vlag van Oostenrijk Manfred Hoeberl Vlag van Finland Riku Kiri Vlag van Zuid-Afrika Sun City
1993 Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Taylor Vlag van IJsland Magnús Ver Magnússon Vlag van Finland Riku Kiri Vlag van Frankrijk Orange
1992 Vlag van Nederland Ted van der Parre Vlag van IJsland Magnús Ver Magnússon Vlag van Verenigd Koninkrijk Jamie Reeves Vlag van IJsland Reykjavik
1991 Vlag van IJsland Magnús Ver Magnússon Vlag van Denemarken Henning Thorsen Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Taylor Vlag van Spanje Tenerife
1990 Vlag van IJsland Jón Páll Sigmarsson Vlag van Verenigde Staten O.D. Wilson Vlag van Finland Ilkka Nummisto Vlag van Finland Joensuu
1989 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jamie Reeves Vlag van Nederland Ab Wolders Vlag van IJsland Jón Páll Sigmarsson Vlag van Spanje San Sebastian
1988 Vlag van IJsland Jón Páll Sigmarsson Vlag van Verenigde Staten Bill Kazmaier Vlag van Verenigd Koninkrijk Jamie Reeves Vlag van Hongarije Boedapest
1987 Geen wedstrijd
1986 Vlag van IJsland Jón Páll Sigmarsson Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Capes Vlag van Nederland Ab Wolders Vlag van Frankrijk Nice
1985 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Capes Vlag van IJsland Jón Páll Sigmarsson Vlag van Nederland Cees de Vreugd Vlag van Portugal Cascais
1984 Vlag van IJsland Jón Páll Sigmarsson Vlag van Nederland Ab Wolders Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Capes Vlag van Zweden Mora
1983 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Capes Vlag van IJsland Jón Páll Sigmarsson Vlag van Nederland Simon Wulfse Vlag van Nieuw-Zeeland Christchurch
1982 Vlag van Verenigde Staten Bill Kazmaier Vlag van Canada Tom Magee Vlag van Verenigde Staten John Gamble Vlag van Verenigde Staten Magic Mountain, Californië
1981 Vlag van Verenigde Staten Bill Kazmaier Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Capes Vlag van Verenigde Staten Dave Waddington Vlag van Verenigde Staten Magic Mountain, Californië
1980 Vlag van Verenigde Staten Bill Kazmaier Vlag van Zweden Lars Hedlund Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Capes Vlag van Verenigde Staten Newark New Jersey
1979 Vlag van Verenigde Staten Don Reinhoudt Vlag van Zweden Lars Hedlund Vlag van Verenigde Staten Bill Kazmaier Vlag van Verenigde Staten Universal Studios, Californië
1978 Vlag van Verenigde Staten Bruce Wilhelm Vlag van Verenigde Staten Don Reinhoudt Vlag van Zweden Lars Hedlund Vlag van Verenigde Staten Universal Studios, Californië
1977 Vlag van Verenigde Staten Bruce Wilhelm Vlag van Verenigde Staten Bob Young Vlag van Verenigde Staten Ken Patera Vlag van Verenigde Staten Universal Studios, Californië

Kampioenschappen per land[bewerken]

Land Goud Zilver Brons Totaal
Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten 9 7 7 23
Vlag van IJsland IJsland 8 5 3 16
Vlag van Polen Polen 5 3 0 8
Vlag van Litouwen Litouwen 4 6 0 10
Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk 4 2 7 13
Vlag van Finland Finland 3 3 5 11
Vlag van Zweden Zweden 1 3 4 8
Vlag van Nederland Nederland 1 2 4 7
Vlag van Noorwegen Noorwegen 1 1 1 3
Vlag van Oekraïne Oekraïne 1 0 1 2
Vlag van Denemarken Denemarken 0 2 0 2
Vlag van Canada Canada 0 1 1 2
Vlag van Zuid-Afrika Zuid-Afrika 0 1 1 2
Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 0 1 0 1
Vlag van Letland Letland 0 0 1 1
Vlag van Rusland Rusland 0 0 1 1

Nederlandse en Belgische deelname[bewerken]

Jaar Atleet Plaats
1980 Vlag van Nederland Gerard du Prie 8
1981 Vlag van Nederland Stago Piczko 7
1983 Vlag van Nederland Simon Wulfse 3
1984 Vlag van Nederland Ab Wolders 2
1985 Vlag van Nederland Cees de Vreugd 3
1986 Vlag van Nederland Ab Wolders 3
1988 Vlag van Nederland Ab Wolders 4
1989 Vlag van Nederland Ab Wolders 2
1990 Vlag van Nederland Tjalling van den Bosch 7
1991 Vlag van Nederland Ted van der Parre 4
1992 Vlag van Nederland Ted van der Parre 1
1993 Vlag van Nederland Berend Veneberg 5
1994 Vlag van Nederland Ted van der Parre 8
1995 Vlag van Nederland Berend Veneberg Kwalificatie
1996 Vlag van Nederland Berend Veneberg Kwalificatie
1997 Vlag van Nederland Berend Veneberg Kwalificatie
1998 Vlag van Nederland Berend Veneberg 9
1998 Vlag van Nederland Wout Zijlstra 3
1999 Vlag van Nederland Berend Veneberg 6
2000 Vlag van Nederland Peter Baltus Kwalificatie
2001 Vlag van Nederland Wout Zijlstra 8
2002 Vlag van Nederland Jarno Hams Kwalificatie
2003 Vlag van Nederland Peter Baltus Kwalificatie
2003 Vlag van Nederland Jarno Hams Kwalificatie
2009 Vlag van België Jimmy Laureys Kwalificatie
2012 Vlag van Nederland Alex Moonen Kwalificatie
2013 Vlag van Nederland Alex Moonen Kwalificatie

Trivia 1977[bewerken]

Het eerste jaar deden de bodybuilders Lou Ferrigno ("The Hulk") en Franco Columbu mee en behaalden respectievelijk een vierde en vijfde plaats. Hoewel Columbu, (de kleinste deelnemer ooit) die slechts 165 cm lang is en toen rond de 90 kg woog, 1e stond met nog 1 onderdeel te gaan, kreeg hij een ernstige blessure aan zijn knie waardoor hij 5e werd, omdat hij bij dit laatste onderdeel de minste punten haalde. Hij had 3 jaar nodig om weer te kunnen lopen, terwijl sommige doktoren in de Verenigde Staten, na een operatie van ruim 6 uur, het onmogelijk achtten dat hij ooit nog zou kunnen lopen met zijn ontwrichte knie. Columbu zakte door zijn been tijdens een race waarbij koelkasten zo snel mogelijk van de ene naar de andere plaats gebracht moesten worden. Dit was op de nationale televisie te zien in de Verenigde Staten en het moment van het ongeluk werd een aantal malen herhaald. Columbu kreeg na een proces,[4] $1.000.000,00 schadevergoeding voor deze blessure.

Strongman Champions League[bewerken]

De MHP (Maximum Human Performance) Strongman Champions League, steeds in een ander land gehouden, streeft de populariteit van het jaarlijkse evenement Sterkste Man van de Wereld voorbij. De Strongman Champions League, kent bij elk evenement een top 3 en kent ook een eindklassement later in het jaar, van alle evenementen bij elkaar opgeteld. Van 4 tot 13 juli 2013 werd in China het grootste SCL-evenement ooit gehouden, met ook veel show, zoals vuurwerk en zware onderdelen met een licht showelement, zoals het in duoverband maken van een piramide van wasmachines. Žydrūnas Savickas won dit evenement, met vlak achter hem, een relatief nieuwe deelnemer, een jonge IJslander (24), de grootste deelnemer sinds jaren met 206 cm en bijna 200 kg, bijgenaamd 'Thor', die de tweede plaats behaalde.[5]

De SCL-China, in juli 2013, werd door 95 miljoen mensen (voornamelijk uit China) op televisie bekeken.[6]

Bronnen, noten en/of referenties

Zie ook[bewerken]