Stevia (Stevia rebaudiana)
| Stevia rebaudiana | |||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
|||||||||||||||||||||||
| Taxonomische indeling | |||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||
| Soort | |||||||||||||||||||||||
| Stevia rebaudiana (Bertoni) Bertoni (1905) |
|||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||
Stevia rebaudiana of honingkruid is een plant die van oorsprong uit subtropisch en tropisch Zuid- en Centraal-Amerika komt. De plant komt nog in het wild voor op de hoogvlakte in het grensgebied tussen Brazilië en Paraguay. De plant wordt daar door de oorspronkelijke bewoners al eeuwenlang gebruikt als zoetmiddel voor dranken als maté en medicinale drankjes en in kruidenextracten.
Beschrijving [bewerken]
Stevia rebaudiana is een meerjarige plant uit de composietenfamilie, die via de wind bestoven wordt. De plant wordt veelal als eenjarig gewas gekweekt. De plant kan tot één meter hoog worden en heeft smalle bladeren die tot drie centimeter lang zijn. Kweken uit zaad gaat moeilijk omdat de plant niet zelfbestuivend is en doorgaans 13-15% van het zaad goed kiemt, zelfs wanneer het zaad vers is (niet ouder dan 6 maanden).
De plant staat graag warm en vochtig, maar niet met natte voeten. De grondsoort kan lichtzure, zanderige leemgrond zijn. Bij lengende dagen ontwikkelt zich het blad; bij korter wordende dagen gaat de plant bloeien. De plant wordt in mei en juni aangeboden in tuincentra onder de naam "honingkruid" of de gepatenteerde naam "Stepa"[bron?].
De plant wordt ook gebruikt in gezichtscrèmes, handcrèmes, voetenzalven, lippenbalsems en tandpasta's.
Energiearm zoetmiddel [bewerken]
Met name in Japan en Brazilië worden steviabladeren al eeuwen gebruikt om voedingsmiddelen te zoeten en industrieel wordt daar al decennialang gezoet met stevia-inhoudsstoffen (steviolglycosiden). Niettemin was toepassing van steviolglycosiden in voedingsmiddelen tot 2011 niet toegestaan in de Europese Unie. Dit omdat de veiligheid ervan volgens de Wetenschappelijke Voedingsmiddelencommissie van de Europese Unie niet vaststond.[1] In 2011 werden steviolglycosiden (stevioside en rebaudioside) dan opgenomen in de Europese lijst van voedingsadditieven, met E-nummer E960.
Hobbykwekers malen soms het gedroogde blad om het poeder als zoetmiddel te gebruiken. In commerciële voedingsmiddelen is gebruik van steviabladeren als zoetstof niet toegestaan, aangezien alleen de geconcentreerde steviolglycosiden als voedingsadditief zijn toegelaten. De zoetstoffenwetgeving is ontworpen voor individuele zoetstoffen en sluiten in feite opneming van steviablad als "zoetstof" uit, aangezien alle individuele inhoudsstoffen van steviabladen dan op veiligheid zouden moeten worden beoordeeld. Gebruik van steviabladeren in voedingsmiddelen is in Nederland overigens wél toegestaan wanneer deze bladeren niet als zoetstof worden gedeclareerd.[2]
Externe links [bewerken]
Bronnen, noten en/of referenties
|
