Stiltegebied
Een stiltegebied is een milieubeschermingsgebied waarin de geluiden van flora en fauna overheersen. Het woord ‘stilte’ betekent hierbij niet dat er geen geluid in het gebied waarneembaar is, maar staat voor de afwezigheid van storende, voor de omgeving vreemde geluiden. Stiltegebieden zijn van belang voor de rustzoekende recreant en de flora en fauna in de natuur. Activiteiten die de geluidsbelasting negatief beïnvloeden, zijn niet meer mogelijk in het gebied dat als stiltegebied is aangewezen. Gebiedseigen geluiden, zoals die van de landbouw, zijn hiervan uitgesloten.
Onder 'stil' worden geluiden verstaan die tussen de 35 en 40 decibel liggen. Ook kan worden gesteld dat een gebied 'stil' is als de lange perioden met natuurlijke geluiden overheersen tot de perioden met niet-natuurlijke geluiden.[1]
Inhoud |
[bewerken] Nederland
In Nederland is 650.000 hectare aangewezen als stiltegebied (2002), waarvan 200.000 in de Waddenzee en 200.000 in de Zeeuwse wateren.[2]
[bewerken] Stiltegebieden in Nederland
- Horsterwold (Zeewolde, Flevoland), circa 3700 hectare.
- Keijenhurk (Westelbeers, Noord-Brabant), circa 700 hectare.
- Strabrechtse Heide (Heeze, Noord-Brabant)
| Deze lijst is incompleet. U wordt uitgenodigd op bewerken te klikken om de lijst uit te breiden. |  |
[bewerken] België
In Vlaanderen is er geen specifieke wetgeving over stiltegebieden. Hierdoor worden stiltegebieden bijvoorbeeld ook niet omschreven in Vlarem en worden ze niet officieel aangeduid in het Ruimtelijk Structuurplan Vlaanderen. Stiltegebieden worden wel vermeld in de EU-richtlijn omgevingslawaai 2002/49/EG. Het Vlaams Departement Leefmilieu[3] publiceert een lijst van potentiële stiltegebieden.
