Straatsburg

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Straatsburg
Strasbourg
Gemeente in Frankrijk Vlag van Frankrijk
Flag of Strasbourg.svg Blason Strasbourg.svg
Straatsburg
Straatsburg
Situering
Regio Elzas
Departement Bas-Rhin (67)
Arrondissement Straatsburg-Stad
Kanton Strasbourg-1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 en 10
Coördinaten 48° 35′ NB, 7° 45′ OL
Algemeen
Oppervlakte 78,3 km²
Inwoners (1 jan. 2011) 272.222 (3.476,7 inw/km²)
Hoogte 132 - 151 m
Burgemeester Roland Ries
Overig
Postcode 67000
INSEE-code 67482
Website www.strasbourg.fr
Foto's
Absolute cathedrale vue quais 01.JPG
Portaal  Portaalicoon   Frankrijk

Straatsburg (Frans: Strasbourg, Duits: Straßburg) is de hoofdstad van de regio Elzas in het noordoosten van Frankrijk. Tevens is het de hoofdstad van het departement Bas-Rhin.

Straatsburg telt ongeveer 272.000 inwoners en de agglomeratie 1.145.000 (2007). De stad ligt aan de rivier de Ill, het Rijn-Rhône- en het Rijn-Marne-kanaal, beschikt over een binnenhaven en is een centrum van de motor-, voedsel-, textiel- en machinebouwnijverheid. Straatsburg is daarnaast al enkele eeuwen een universiteitsstad.

Straatsburg is de zetel van de Raad van Europa en het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Samen met Brussel is het ook de zetel van het Europees Parlement.

Geschiedenis[bewerken]

Bruggen in La Petite France

Het gebied van Straatsburg werd in de tijd van zijn eerste bewoning meervoudig door rivierarmen van de Rijn, Ill en Bruche (Breusch) doorsneden. Evenals de Triboken, hadden reeds de eerder door hen (ca. 50 v.Chr.) verdrongen Kelten zich vanwege de rijke jacht en visvangst in deze delta gevestigd. Voor de Romeinen bood de ligging van dit vissersdorp, evenals de eenvoudige Rijnovergang ter plaatse uitstekende condities voor het aanleggen van een legerplaats.

Onder de Romeinse keizer Augustus werd in 12 v.Chr. Argentoratum ("zilverberg") gesticht. Aanvankelijk was het een militair kamp van het Achtste Legioen nabij de Romeins-Germaanse grens (limes) die in dit gebied door de Rijn aangelegd werd. Mettertijd ontstond ten westen van het kamp een burgernederzetting (canabae). Door de uitbreiding van het Romeinse Rijk verschoof de grens naar het oosten en kon Argentoratum een belangrijke havenstad aan de Rijn worden. Deze uitbreiding was van tijdelijke aard, reeds in 357 na Chr. werd ook de Rijngrens bedreigd. In dat jaar hield Julianus Apostata deze grens voorlopig nog in stand door zijn overwinning in de slag van Argentoratum op de zeven stamhoofden der Alemannen. Maar na een halve eeuw werd de Elzas definitief door deze Germaanse Volksstam in bezit genomen. De oorspronkelijk Keltische bewoners evenals de Romeinen werden daarbij verdreven of pasten zich aan. Bij de inval van de Hunnen onder Atilla in het voorjaar van 451 werd de Romeinse stad verwoest.

Op de plaats van de oude Romeinse vesting, herrees de Frankisch – Allemanische stad met de naam Straatsburg (in documenten verlatijnst tot Strateburgum, "vesting bij de straat"). Sedert de 4e eeuw n.Chr. was de stad bisschopszetel. In 496 werd de stad ingelijfd bij het Frankische Rijk. In 842 wordt de Straatsburgse Eed tussen Lodewijk de Duitser en Karel de Kale afgelegd. Het document dat zowel in het Oudfrans als in het Oudhoogduits werd opgesteld is daarmee de eerste oorkonde, die in "volkstaal" werd opgesteld. Het is daarmee tevens de eerste schriftelijke uiting van de Franse taal én het eerste document dat van de verdeling van het Frankische Rijk in een Romaans- en Germaanstalig gebied getuigt. Door het Verdrag van Meerssen wordt Straatsburg in 870 Oost-Frankisch en daarmee als onderdeel van het hertogdom Zwaben opgenomen in het latere Heilige Roomse Rijk. In 982 slagen de bisschoppen erin de stad uit het hertogdom los te weken en onder de heerschappij van het bisdom te brengen. In 1015 ontstaat er een basiliek in romaanse stijl die de bisschoppelijke macht symboliseert.

Van bisschopsstad tot burgerstad[bewerken]

In de middeleeuwen groeide Straatsburg uit tot een belangrijk economisch centrum. De overwinning van de burgers van Straatsburg op bisschop Walter von Geroldseck in 1262 in de slag van Hausbergen bezegelde de onafhankelijkheid van de stad en gaf haar de status van vrije rijksstad onder gezag van de Duitse keizer. De burgers organiseerden zich in eigen bestuursorganen en eigen rechtspraak. De stad werd lid van de Rheinische Städtebund, een samenwerkingsverband van de belangrijkste Rijnsteden. Straatsburg groeide uit tot een geestelijk centrum van christelijke scholastiek en later van humanisme.

De drassige grond werd vastgezet met 1000s van houten palen en dan werden de stenen huizen daarop gebouwd.[1]

Zicht op Straatsburg omstreeks 1493

Pest en de vervolging van de Joden[bewerken]

Nog voordat de "Zwarte Dood" - de verwoestende Europese Pestepidemie van 1347 tot 1351 - de Stad bereikte, vond op 14 februari 1349 één van de eerste en grootste pogroms van de middeleeuwen in Straatsburg plaats. In de loop van dit zogenaamde Valentinstagmassaker (bloedbad op Valentijnsdag) werden volgens de historische overleveringen 2000 tot 3000 Straatsburgse joden in het openbaar op brandstapels verbrand. De resterende joden werden uit de stad verbannen. Daarna was het joden tot het eind van de 18e eeuw – op straffe van de dood - verboden om zich‚ ‘s avonds na 10 uur binnen de stadsmuren te bevinden. Verder diende iedere jood - in de periode dat hij wél in de stad mocht verblijven - voor ieder paard dat hij in de stad bracht of bereed - een bijzondere belasting: het Pflastergeld (straattol) te betalen. Het tijdstip waarop de joden de stad via de Rue de Juifs/Judengasse (Jodenstraat) dienden te verlaten werd aangegeven door het hoornsignaal van een gemeentelijke heraut. Ter herinnering aan deze stedelijke dwang klinkt nog steeds iedere avond om 22 uur de Jodenklok van de kathedraal.

Kathedraal[bewerken]

De kathedraal van Straatsburg (oorspronkelijk genaamd: Straatsburger Munsterkerk, Duits: Strassburger Münster) - voltooid in 1439 - met zijn 142 meter hoge toren geldt tot 1847 als het hoogste gebouw ter wereld. Als bouwmeesters van de westfacade worden vermeld: Erwin von Steinbach, Ulrich von Ensingen en Johann Hültz. De tweede toren, en ook delen in het midden van de Kathedarale werd nooit gebouwd, omdat de kathedraal anders zinkt in de modderige grond.[2]

Reformatie en drukpers in Straatsburg - 30 jaar oorlog[bewerken]

Vanaf 1482 kent de stad een standenbestuur. In de 16e eeuw beleeft Straatsburg zijn bloeiperiode als vrijstad. Tijdens de reformatie kiest Straatsburg de lutherse kant. Maar op de Rijksdag van Augsburg sluit het zich niet aan bij de orthodox lutherse Confessio Augustana, maar legt het - samen met de steden Memmingen, Konstanz en Lindau - een eigen belijdenis af, de zogenaamde Tetrapolitana, opgesteld door Martin Bucer en Capito.

Titelblad: Relation Aller Fürnemmen und gedenckwürdigen Historien

In 1605 begint de Straatsburgse drukker en boekhandelaar Johann Carolus zijn tot dan toe handgeschreven nieuwsverzamelingen in druk uit te geven. Het nieuwsblad, dat onder de titel Relation Aller Fürnemmen und gedenckwürdigen Historien verschijnt, geldt vandaag als de allereerste gedrukte krant.

Bij de Vrede van Westfalen in 1648 verkrijgt de Franse koning het beschermheerschap over een aantal Elzasser rijkssteden (steden die rechtstreeks onder het gezag van de Duitse keizer stonden). Straatsburg blijft echter een vrije rijksstad, die desondanks in september 1681 door Franse troepen wordt bezet. In 1697 wordt Straatsburg ten gevolge van de Vrede van Rijswijk bij Frankrijk ingelijfd. De stad, haar taal en haar cultuur blijven Duits, hoewel protestanten geweerd worden uit belangrijke overheidsbetrekkingen, en de munsterkerk als kathedraal weer rooms-katholiek wordt ingewijd. Overigens wordt het protestantisme getolereerd en niet verboden zoals sinds 1685 elders in Frankrijk. De universiteit blijft in protestantse handen en behoudt haar aantrekkingskracht op de studerende jeugd uit het zuiden van Duitsland, maar krijgt ook concurrentie van een Jezuïetenacademie die door de Franse koning wordt gesubsidieerd. Het bij de Vrede van Rijswijk door Frankrijk ingelijfde Elzas blijft binnen Frankrijk een autonome provincie en maakt geen deel uit van het Franse belasting- en tolgebied. De douanegrens blijft – zoals ook voordien – over de kam van de Vogezen lopen.

In 1770 en 1771 studeert de bekendste Duitse dichter, Johann Wolfgang von Goethe, aan de Universiteit van Straatsburg. De stad is dan één van de centra van de Duitse literaire Sturm und Drang-beweging, en dichters als Jakob Michael Reinhold Lenz en Johann Gottfried von Herder studeren er enige tijd.

Integraal deel van de Franse republiek[bewerken]

Tijdens de Franse Revolutie op 25 april 1792 componeert Claude Joseph Rouget de Lisle in Straatsburg op een diner georganiseerd door burgemeester Frédéric de Dietrich, het nieuwe Franse volkslied, de Marseillaise. Symbolisch wordt daarmee de stad deel van de moderne Franse geschiedenis. De universiteit wordt in dit jaar opgeheven als on-Frans en conservatief instituut. Als Duitsland na het herstel van de oude orde in de greep van de reactie raakt, zullen Duitse revolutionairen hun toevlucht zoeken in Straatsburg en Parijs, zoals de nog steeds bekende Georg Büchner. De ontwikkelde stadsburgerij zoekt overigens steeds meer aansluiting bij de Franse burgerlijke middenklasse en langzamerhand verdwijnt het Duits uit het bestuur, de rechtspraak en de scholen.

Hereniging met Duitsland, 1870-1918[bewerken]

Tijdens de Frans-Duitse Oorlog wordt Straatsburg belegerd. Na aanzienlijke verwoestingen geeft de stad zich op 27 september 1870 over aan de belegerende Badische troepen onder leiding van generaal von Werder. Bij de daarop volgende Vrede van Frankfurt tussen Frankrijk en Duitsland in 1871 wordt Elzas-Lotharingen ingelijfd door het nieuw gestichte Duitse Keizerrijk. Straatsburg wordt de hoofdstad van het rijksland Elzas-Lotharingen ("Reichsland Elsass-Lothringen"). Het duurt tot 1911, voordat dit rijksland dezelfde status als de andere staten binnen het Duitse Keizerrijk krijgt. Vele Fransgezinden verlaten na 1870 stad en land en de achterblijvers aanvaarden lijdzaam de nieuwe situatie. De moderne industrialisatie brengt vele Duitsers, ambtenaren zowel als arbeiders, hierheen en vooral de laatsten vermengen zich met de autochtone bevolking. Vanaf 1870 verdrievoudigen de inwoners tot 150.000. Verkrotte woonwijken in de binnenstad worden afgebroken en nieuwe daaromheen aangelegd. De burgemeester had de twee grote lanen van de oude stad gebouwd, zoals ze bestaan nog steeds. [3]De universiteit, door de Franse regering opgeheven, wordt in 1872 heropgericht onder beschermheerschap van de Duitse Keizer als "Kaiser-Wilhelm-Universität" met een staf gerekruteerd uit befaamde hoogleraren uit het Duitse Rijk. De in de oorlog door Duitse bombardementen verwoeste bibliotheek wordt gecompenseerd met boekenschenkingen uit Duitse archieven en bibliotheekbestanden. Ook de studenten komen in meerderheid van de andere zijde van de Rijn, hoewel in de loop der tijd het aantal Elzasser studenten groeit naarmate de Duitse wetenschap aan prestige toeneemt. Van deze studenten is de latere Nobelprijswinnaar Albert Schweitzer een voorbeeld. Naast Metz en Keulen wordt Straatsburg na 1871 als een van de belangrijkste Duitse vestingen in het westen versterkt, terwijl in de omgeving op strategische plaatsen forten verrijzen. Inmiddels hebben de meeste Straatsburgers zich bij de annexatie neergelegd, getuige de grote meerderheid die sinds 1890 niet langer op de pro-Franse autonomistenpartij maar op die van de Duitse sociaaldemocraten zijn stem uitbrengt. Niettemin zal Duitsland bij het Verdrag van Versailles, in 1919, zonder een referendum de stad weer aan Frankrijk moeten afstaan. Aansluitend worden enkele tienduizenden Straatsburgers het land uitgewezen op grond van het feit dat zij of hun ouders in Duitsland zijn geboren. Duitse professoren waren verdreven, waar ze mochten slechts minimale bagage - en het Franse (onder Clemenceau)"overnam" de universiteit, die was herbouwd door Duitsland.[4]

Deze voetgangersbrug verbindt Straatsburg sinds 2004 met het Duitse Kehl

Hereniging met Frankrijk, 1918[bewerken]

Na de Eerste Wereldoorlog moet Duitsland de stad bij de Vrede van Versailles in 1919 weer aan Frankrijk afstaan. Overeenkomstig de 14 voorstellen van de Amerikaanse president Wilson vindt er in Elzas-Lotharingen geen referendum plaats. Dit had de Franse regering bedongen omdat zij niet zeker was van de uitslag van zo'n referendum. De integratie in het nieuwe Frankrijk, die begint met een algeheel verbod op het gebruik van de Duitse taal in onderwijs en bestuur, verloopt niet zonder problemen, en komt tot uiting in een breed gedragen autonomistische beweging, die minder pro-Duits als wel regionalistisch is. Voor het centralistische denken in Parijs maakt dat echter geen verschil en verschillende autonomisten komen voor het gerecht en worden veroordeeld wegens landverraad.

Tweede Wereldoorlog en nationaalsocialistische terreur[bewerken]

Na de Duitse inval in Polen op 1 september 1939 en de Frans-Britse oorlogsverklaring tegen het Duitse Rijk op 3 september 1939 wordt de stad, net als andere grenssteden en -dorpen, ontruimd. Tussen september 1939 en juli 1940 vertrokken 100.000 Strassburger hun stad in de Dordogne en in de stad Limoges. De gemeenteraad vergadert in Perigueux. De Universiteit van Straatsburg werd uitbesteed aan Clermont-Ferrand, ook de bibliotheek, die vervolgens werd gevorderd door het nazi-regime tegen de Franse weerstand voor Straatsburg.[5] Afgezien van de soldaten in de kazernes blijft Straatsburg tien maanden lang een lege stad. In juni 1940 bezetten Duitse troepen Straatsburg. In de bezettingsjaren worden de Elzassers als Duitse staatsburgers beschouwd en voor de dienstplicht in de Wehrmacht opgeroepen. Velen van hen vluchten naar Frans gebied om daar onder te duiken.

Onder het nazi-regime mochten Duits-gezinde Elzassers naar Straatsburg terugkeren. De Frans-gezinde Straatsburgers mochten niet terugkeren, maar hun bezittingen werden onteigend in Straatsburg. Franse Monumenten (Marseillaise, Cléber, Jeanne d'Arc en Kellermann) werden gesloopt en vernietigd. In hun plaats werden monumenten opgericht met nazi's. Ook vele straatnamen werden veranderd. Uit 1942 families van valide Elzassers die de dienstplicht had ontdoken in de krijgsmacht, wordt gestraft met deportatie naar Polen, 2,7% van de bevolking van Straatsburg. Duits-minded Strassburger kon soms ook hun namen in een Duitse versie te veranderen. Het doel was de vernietiging van de Franse taal, zelfs met de invoering van het Duitse schoolsysteem. De synagoge werd in brand gestoken in 1940 en gesloopt in 1941. Alle bewoners moesten hun afstamming te bewijzen, dat zij gene Joden waren. Het nazi-regime maakte de gebruikelijke propaganda voor Hitler Jugend, de Liga van Duitse meisjes en Wehrmacht. Op het einde, was de bevolking moreel verplicht met "verzamelingen" om alle kostbaarheden te geven voor de oorlog, terwijl de Elzasser soldaten (maximaal 15%) waren in de Duitse troepen aan het Oostfront. Aan de Universiteit van Straatsburg werden er geen Franse professoren toegestaan om terug te keren in 1940, maar alleen de Duitse professoren zijn aangeworven. Terwijl de Franse professoren van Straatsburg werden gedwongen te werken in concentratiekampen voor hoogwaardige technologie, onderzocht de Duitse nazi professoren in Straatsburg met een deeltjesversneller - die werd "overgenomen" later door de Fransen. In Natzweiler-Struthof leidde nazi professoren van Straatsburg de menselijke experimenten met joden en zigeuners door. Veel Franse gelijkgestemde Strassburger ging van Limoges in de weerstand (resistance). Op 11 augustus en 25 september, werd de stad gebombardeerd door de geallieerden. Na de Franse bezetting van Strassburg waren nog Duitse tegenaanvallen bommen - tot 1945. [6]

De Franse troepen waren onder het bevel van generaal Jean de Lattre de Tassigny. Na de Tweede Wereldoorlog zette burgemeester Pierre Pflimlin zich in voor de verzoening met Duitsland, en werd Straatsburg een symbool van de vriendschapsbanden tussen de twee landen en de Europese samenwerking. Sinds 1948 is Straatsburg de zetel van de Raad van Europa.

Demografie[bewerken]

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwoneraantal van Straatsburg vanaf 1962.

Grafiek inwonertal gemeente
Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie population sans doubles comptes (zie de gehanteerde definities)

Cultuur[bewerken]

Bezienswaardigheden en architectuur[bewerken]

Westfaçade van de Kathedraal Notre-Dame
Het Palais des Rohan huisvest het Musée des Beaux-Arts

De historische stadskern Grande Île tussen de twee armen van de kronkelende rivier de Ill, een zijrivier van de Rijn, is goed bewaard gebleven en in 1988 door de UNESCO tot werelderfgoed verklaard. De romaans-gotische Onze-Lieve-Vrouwekathedraal van Straatsburg, in de Duitse tijd Strassburger Munster genoemd en gebouwd tussen 1176 en 1439, en in 1547 voorzien van haar beroemd astronomisch uurwerk, is het bekendste kenmerk van de stad. Het plein voor de kathedraal wordt beheerst door de westfaçade van de kathedraal en is omringd door talloze ambachtsliedenhuizen in Alemannisch-Zuid-Duitse stijl met soms vier tot vijf verdiepingen. Kenmerkend zijn de steile daken die nog eens vier tot vijf verdiepingen herbergen. Het bekende Maison Kammerzell (vroeger: Haus Kammerzell) met zijn rijke versieringen staat aan de noordelijke kant van het plein.

Aan die oever van de Ill en zijn talrijke kanalen ligt de zogenaamde Looiersbuurt (Gerberviertel, Frans: La Petite France) met haar bekoorlijke vakwerkbouwstijl, dakkapellen en kleine straatjes.

Op het punt waar de Ill zich in het zuidwesten splitst in vier kanalen die door en om de oude stad voeren, bevinden zicht de Ponts Couverts, de overdekte bruggen. De eerste constructie dateert uit de twaalfde eeuw en diende als verdedigingswerk tegen vijanden die de stad per rivier wilden innemen. Later is de huidige constructie van overdekte bruggen ontstaan; de overdekking diende met name om het kruit tegen de regen te beschermen.

De Temple neuf in de historische stadskern is als Neue Kirche in 1908 gebouwd en na 1918 de grootste protestantse kerk in Frankrijk. Andere bekende gebouwen uit het Duitse keizertijdperk zijn het spoorwegstation en het hoofdgebouwvan de universiteit van Straatsburg.

De Synagogue de la Paix (Vredesynagoge) verving in 1958 de oude, verwoeste synagoge.

Musea[bewerken]

  • Het Musée des Beaux-Arts (Museum van Schone Kunsten) stelt schilderijen ten toon van oude meesters, maar ook van Gustav Klimt.
  • Het Musée d'Alsace toont de volkskunst en ambachten van de Elzas.
  • Het Musée de l'Art moderne et contemporain (Museum van Moderne en Hedendaagse Kunst) met het kenmerkende paardenstandbeeld op het dak, is één van de bekendste Europese musea in zijn soort.
  • Het Centre Tomi Ungerer toont de tekenkunst en het grafisch werk van de internationaal bekende kunstenaar uit de Elzas. Speelgoed, foto's en het familiearchief maken deel uit van de tentoonstelling.
  • Le Vaisseau (Het Schip), geopend in 2005, is een centrum voor wetenschap en technologie voor kinderen en jongeren tussen drie en vijftien jaar.

Theater en muziek[bewerken]

  • Het Opéra national du Rhin beschikt over zijn eigen ballet en orkest, het Orchestre Philharmonique de Strasbourg.
  • Het Théâtre de la Choucrouterie is het cabaret van Roger Siffer, dat sinds 1984 bestaat en in het gebouw van een oude zuurkoolfabriek gevestigd is. Die revues worden in twee zalen in Frans en Elzassisch opgevoerd.
  • Het Zénith, een Frans soort concertzaal, van Straatsburg is de grootste in zijn soort en biedt plaats aan meer dan 12.000 toeschouwers.

Europese hoofdstad[bewerken]

Het Palais de l'Europe, zetel van de Raad van Europa

Dankzij de tweetalige en biculturele geschiedenis wordt Straatsburg gezien als bij uitstek geschikt als een van de Europese 'hoofdsteden'. Daarbij moet aangemerkt worden dat dit imago historisch is en de voormalige Duits-Franse tweetaligheid is ingewisseld voor een Frans-Engelse tweetaligheid. Ook het Elzasser stadsdialect wordt nog maar door een afnemende minderheid gesproken. Straatsburg is de zetel van de Raad van Europa, het maandelijkse omstreden Europees Parlement (samen met Brussel) en het Europees Hof voor de Rechten van de Mens.

Straatsburg huisvest ook een aantal Europese instellingen zoals het hoofdcommando van Eurocorps, het rekencentrum van de Europese politie Europol en het Europees Directoraat voor de Kwaliteit van Geneesmiddelen. Daarnaast is het ook de vestigingsplaats van de tweetalige Frans-Duitse culturele televisiezender ARTE.

Hoger onderwijs en bibliotheken[bewerken]

De Universiteit van Straatsburg is ook de zetel van de Franse Nationale School voor Administratie (École nationale d'administration). De wortels van de universiteit gaan terug naar het jaar 1538, toen Jakob Sturm von Sturmeck (later Jacques Sturm) het protestantse gymnasium stichtte. In 1556 kreeg het de status van academie, in 1621 die van universiteit en in 1631 werd het een koninklijke universiteit. Tijdens de Franse Revolutie werd de instelling gesloten omdat ze niet overeenkwam met het verlichte en revolutionaire Franse wetenschapsdenken. Pas in 1870 werd ze door de Duitse keizer als Kaiser-Wilhelm-Universität heropend. In 1918 werd vrijwel de gehele universitaire staf uitgewezen en een nieuwe geïnstalleerd. Het Frans verving het Duits als voertaal. In de Tweede Wereldoorlog werd deze universiteit naar Clermont-Ferrand verplaatst (tot 1945) en restaureerden de Duitse bezetters de universiteit als Reichsuniversität Strassburg die overigens amper studenten kon inschrijven vanwege de oproep van jonge dienstplichtigen aan het oorlogsfront.

Samen met de universiteiten van Karlsruhe (Duitsland), Bazel (Zwitserland), Mulhouse (Frankrijk) en Freiburg im Breisgau (Duitsland) is de Universiteit van Straatsburg vandaag lid van de Europese confederatie van universiteiten aan de Bovenrijn (EUCOR) waartoe ook die van Karlsruhe, Bazel en Freiburg behoren. De universiteit beschikt wegens het bijzondere godsdienstige statuut dat de Elzas na de inlijving bij Frankrijk werd toegekend, over twee godsdienstige faculteiten (rooms-katholiek en Protestants), die door de staat gesubsidieerd worden. Sinds de jaren 1970 is de universiteit verdeeld in drie instellingen: Université Louis Pasteur (Strasbourg I), Université Marc Bloch (Strasbourg II) en Université Robert Schuman (Strasbourg III).

De grootste openbare bibliotheken in Straatsburg zijn de Bibliothèque Nationale et Universitaire en de Bibliothèque Municipale (Stedelijke Bibliotheek).

Vervoer[bewerken]

Moderne tramlijn in Straatsburg

Het openbaar vervoer in Straatsburg is uitbesteed aan CTS, een dochteronderneming van Transdev. Sinds 1994 maakt een ultramodern tramnetwerk deel uit van het openbare vervoer in de stad.

Op 10 juni 2007 is er een TGV-hogesnelheidslijn geopend die Straatsburg met Parijs verbindt. De lijn zal later nog worden verlengd, waardoor de reistijd tussen Straatsburg en Parijs uiteindelijk nog eens met dertig minuten zal afnemen. Sommige TGV's rijden verder en bereiken Karlsruhe, Stuttgart en München. Straatsburg bevindt zich op de internationale treinverbinding tussen Brussel, Luxemburg en Bazel. De Elzas regio heeft een uitgebreid TER spoornet van regionale treinen, waarvan sommige met 200 km/uur rijden (TER 200). Voor de lokale verbinding naar het Duitse Offenburg rijden er frequente OSB (Ostenau-S-Bahn GMBH) treinen tot Straatsburg.

In de gemeente liggen de spoorwegstations Strasbourg-Ville, Strasbourg Krimmeri-Meinau en Strasbourg-Roethig.

De snelweg A4 verbindt Straatsburg met Metz en Parijs.

Straatsburg beschikt over een internationale luchthaven in Entzheim, pakweg 20 kilometer ten zuidwesten van de stad.

Geboren in Straatsburg[bewerken]

Stedenbanden[bewerken]

Straatsburg heeft een stedenband met:

Verder heeft Straatsburg ook een samenwerkingsverband met:


De rivier de Ill in Straatsburg

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Stadsmuseum Straatsburg, september 2014
  2. Informatie van het personeel van het Stedelijk Museum, september 2013
  3. Stadsmuseum Straatsburg, september 2013
  4. Stadsmuseum Straatsburg, september 2013
  5. Stadsmuseum Straatsburg, september 2013
  6. Stadsmuseum Straatsburg, september 2013
  7. [1], stedenband Boston
  8. [2], stedenband Dresden
  9. [3], stedenband Leicester
  10. [4], stedenband Stuttgart
  11. [5], stedenband Ramat Gan