Strotklepje

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Strotklepje
Epiglottis
doorsnede van de menselijke keel
doorsnede van de menselijke keel
Portaal  Portaalicoon   Biologie

Het strotklepje,[1] de epiglottis[2] of het sublinguium[3] is een dun, dekselachtig kraakbeenklepje, bedekt met een slijmvlies, dat zich aan de basis van de tong bevindt. Dit klepje controleert de toegang tot de ruimte tussen de stembanden en vormt in feite de ingang van de glottis. De epiglottis is ook één van de kraakbeenstructuren die het strottenhoofd vormen

Normaal gezien is de klep naar boven gericht, maar bij het slikken wordt door het optrekken en naar voren verplaatsen van het strottenhoofd (waarbij zowel het tongbeen als de larynx iets omhoog gaan) de epiglottis in een passieve beweging als een deksel boven de stembanden naar beneden gevouwen, zodat voedsel en drank via de slokdarm naar de maag gaan en niet in de luchtpijp terecht kunnen komen. De epiglottis heeft daarnaast een belangrijke functie bij het produceren van bepaalde spraakklanken, de zogeheten epiglottalen.

Ontsteking van het strotklepje wordt epiglottitis genoemd.

De epiglottis kan zichtbaar gemaakt worden met behulp van een keelspiegel.

1rightarrow blue.svg Zie ook Otorinolaryngologie

Literatuurverwijzingen[bewerken]

  1. Kloosterhuis, G. (1965). Praktisch verklarend zakwoordenboek der geneeskunde (9de druk). Den Haag: Van Goor Zonen.
  2. His, W. (1895). Die anatomische Nomenclatur. Nomina Anatomica. Der von der Anatomischen Gesellschaft auf ihrer IX. Versammlung in Basel angenommenen Namen. Leipzig: Verlag Veit & Comp.
  3. Lewis, C.T. & Short, C. (1879). A Latin dictionary founded on Andrews' edition of Freund's Latin dictionary. Oxford: Clarendon Press.