Styx (mythologie)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Styx (ets, Gustave Doré, 1861 )
Thetis houdt Achilles in de Styx

Styx heeft in de mythologie twee betekenissen.

[bewerken] Rivier

De Styx (Grieks: Στύξ, letterlijk "Haat of afschuw, vooral tegenover mensen") is in de Griekse mythologie de rivier die de bovenwereld scheidt van de onderwereld (zie ook Acheron)

Charon was de veerman die de schimmen van de overledenen, wanneer zij rust wilden vinden in het rijk van Hades, de Styx overzette. Als veergeld gaf men de doden een muntstuk (obool) mee in de mond (hoewel dit soms in films wordt weergegeven met twee gouden muntstukken op de ogen).

Bij de Styx zwoeren goden hun plechtigste eden. Als ze die gelofte niet nakwamen door bepaalde redenen, kon de desbetreffende godheid een jaar lang niet meer ademen, geen nectar drinken of ambrozijn eten, en mocht hij gedurende negen jaar niet deelnemen aan de beraadslagingen of feesten van de goden.

[bewerken] Godin

Styx was echter ook een Griekse nimf, die een personificatie was van de rivier. Styx was de dochter van Okeanos en Tethys, en was onder meer de moeder van Bia, Zelus, Nikè en Kratos (en volgens sommige bronnen ook Eos).

[bewerken] Stamboom

Kríos
 
Eurybia
 
Okeanos
 
Tethys
 
 
 
Koios
 
Phoibe
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Astraeus
 
Pallas
 
Styx
 
Perses
 
Asteria
 
Leto
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Nikè
 
Bia
 
Kratos
 
Zelus
 
Hekate
 
Artemis
 
Apollon
Persoonlijke instellingen
Naamruimten
Varianten
Handelingen
Navigatie
Informatie
Hulpmiddelen
Afdrukken/exporteren
In andere talen