Sunday Bloody Sunday (U2)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Sunday Bloody Sunday
Single van:
U2
Van het album:
War
Uitgebracht maart 1983
Genre Rock
Duur 04:42
Label Island
Producent(en) Steve Lillywhite
Positie(s) in de hitlijsten
U2
Two Hearts Beat as One
(1983)
  Sunday Bloody Sunday
(1983)
  "40"
(1983)
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Sunday Bloody Sunday is de derde single van het U2 album War uit 1983. Het is een van U2’s meest politiekgerichte nummers. De tekst van het nummer beschrijft de situatie van de problemen in Noord-Ierland. Terwijl dit nummer uitkwam in Nederland en Duitsland, werd in andere landen het nummer Two Hearts Beat As One uitgebracht.

Achtergronden[bewerken]

Het nummer ontstond toen gitarist The Edge (U2) in 1982 een gitaarloopje en tekst bedacht voor hun nieuwe album terwijl Bono en zijn vrouw Ali Hewson op huwelijksreis waren in Jamaica. Door ruzie met zijn vriendin en twijfels vanwege zijn eigen schrijfkwaliteiten, uitte The Edge zijn frustratie in een stuk muziek. In deze fase had het nummer nog geen titel of refrein, alleen een thema. Nadat Bono de tekst had uitgewerkt, werd het nummer opgenomen. Een violist, Steve Wickham, vroeg aan The Edge terwijl die bij een bushalte stond te wachten, of U2 geen viool nodig had voor hun nieuwe album. The Edge ging akkoord, en zo werd ook de elektrische viool toegevoegd aan het nummer.

Structuur en tekst[bewerken]

De studioversie van het nummer begint met legerachtige drums en het elektrische viool deel. Het agressieve drum ritme, lijkt erg op de drums die worden gebruikt om een groep soldaten in de pas te laten lopen. Hierna valt de gitaar van The Edge in, waarna ook de tekst begint. Naarmate het nummer vordert, worden de tekst en het gitaarspel meer agressief. Het refrein, waar Bono zingt over hoop, staat in contrast met de gewelddadige aard van de coupletten. Tijdens het refrein zorgt de achtergrondzang van The Edge als een soort harmonische echo.

De band heeft verklaard dat de tekst gaat over twee Anglo-Ierse bloedbaden, in 1920 en 1972, (die bekendstaan als Bloody Sunday) en andere soortgelijke gewelddadigheden. De tekst wordt bezongen vanuit het standpunt van iemand die al het geweld in zijn omgeving veracht. Eerdere versies van Sunday Bloody Sunday begonnen met de zin “Don’t talk to me about the rights of the IRA, UDA”. Uiteindelijk is besloten dat deze, wel erg politiek geladen zin, vervangen moest worden. Het lied eindigt met de boodschap aan de Ieren dat ze moeten stoppen met het geweld.

Reacties[bewerken]

Om de groep te beschermen zijn sommige van de teksten van The Edge, die te veel de nadruk legden op het gewelddadige, geschrapt. Maar zelfs zonder deze teksten vonden sommige luisteraars het een protestlied, zelfs een dat de gebeurtenissen van de twee “Bloody Sundays” verheerlijkte en dat door sommigen werd gezien als een Rebel Song (een Iers nationalistisch lied, dat op de Britse radio in de jaren 80 verboden was). Vandaar dat Bono bij liveconcerten het lied introduceerde met de leuze "This is not a rebel song!"

Commercieel gezien had de single het grootste succes in Nederland. Hij behaalde de derde positie in de top 40. Reacties waren meestal positief. In het Ierse magazine Hot Press, werd geschreven dat het nummer vanuit een breed perspectief is gezongen. In een ander blad stond dat het drumwerk van Larry Mullen jr de toon zette voor dit nummer. In het muziekblad Rolling Stone staat het nummer in de lijst van de 500 beste nummers aller tijden.

Hitnoteringen[bewerken]

"Sunday Bloody Sunday" in de Nederlandse Top 40 - binnen: 21-09-1985
Week 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11
Nummer 34 22 13 9 4 3 4 5 9 14 26 uit
"Sunday Bloody Sunday" in de Nederlandse Single Top 100 - binnen: 28-09-1985
Week 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13
Nummer 23 5 3 5 5 5 6 11 18 24 26 30 41 uit

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer met notering(en)
in de Radio 2 Top 2000
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13 '14
Sunday Bloody Sunday 18 13 31 24 37 29 39 41 65 41 57 55 66 55 62

Cover versies[bewerken]

Sunday Bloody Sunday is door veel verschillende artiesten gecoverd, in veel verschillende muziekstijlen. De versie van Phil Coulter uit 1990 staat in groot contrast met het origineel door de veel “zachtere” instrumenten waaronder een piano melodie. Richard Cheese & Lounge Against the Machine nam in 2005 een mambo versie op, die het gebruik van de Spaanse taal op U2’s single Vertigo parodieerde.

Misschien is de meest bekende cover wel de versie uit 2005, toen dj RX een videoclip maakte waar de woorden van de Amerikaanse President George W. Bush zijn gemonteerd zodat het net lijkt alsof hij het nummer zingt.

Live[bewerken]

U2 heeft Sunday Bloody Sunday meer dan 600 keer live gespeeld. De eerste keer was in december 1982, tijdens de Pre-War Tour. De band was behoorlijk nerveus omdat de show in Noord-Ierland plaats vond. Toen Bono het nummer introduceerde bij het publiek, zei hij erbij het nooit meer te spelen als het publiek het niet goed vond. Het publiek vond het nummer juist wel goed; The Edge vertelde later dat iedereen compleet gek werd, iedereen was positief. Desondanks bleef Bono het nummer introduceren met de woorden “dit is géén protestlied, dit is Sunday Bloody Sunday!”

Ook tijdens de Unforgettable Fire tour en de Joshua Tree tour in 1984-’85 en 1987, was Sunday Bloody Sunday het middelpunt van elk concert. Ook werd het nummer ten gehore gebracht op Live Aid, in juli 1985.

Na de Joshua Tree Tour zei Bono dat U2 het nummer misschien nooit meer zou spelen, omdat het niet beter kon dan hun optreden in Denver. Daarom werd het nummer niet gespeeld tijdens hun Lovetown Tour in 1989. Toch was het nummer er tijdens de Zoo TV Tour weer bij, en ook in de tweede helft van de Popmart Tour (1997-1998) kwam Sunday Bloody Sunday voorbij.

Tijdens elk concert van de Elevation (2001) en Vertigo (2005-’06) tours, werd het nummer gespeeld.

Videoclip[bewerken]

Omdat er nooit een videoclip gemaakt is voor de originele uitgave, gebruikte U2 opnames van hun live concert op 5 juni 1983 in Red Rocks, Colorado. In de clip wordt de nadruk gelegd op de intensiteit en emoties van het publiek. In 2004 verkoos het tijdschrift Rolling Stone het optreden tot één van de vijftig momenten die de geschiedenis van de rock hadden veranderd.

Externe links[bewerken]