Supergedelegeerde

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een supergedelegeerde is een partijprominent (of afgevaardigde) van de Democratische of Republikeinse Partij in de Verenigde Staten die naar de Democratische of Republikeinse nationale vergadering mag. Op deze congressen wordt de Democratische en Republikeinse presidentskandidaat gekozen. Een supergedelegeerde wordt geselecteerd op zijn of haar status en rol in de partij. Bij de Republikeinen worden supergedelegeerden Unpledged RNC genoemd.

Soorten en verdeling[bewerken]

Er zijn twee soorten afgevaardigden, Pledged en Superdelegates (bij de Republikeinen Unpledged RNC genoemd).

  • verkozen (pledged) afgevaardigden, die verplicht zijn voor hun kandidaat te stemmen;
  • onverkozen (unpledged) afgevaardigden, ook wel superafgevaardigden genoemd, die tot en met de conventie hun stem aan een andere kandidaat mogen geven. Deze superafgevaardigden bestaan uit Congresleden, senatoren, gouverneurs en hoger partijkader.

In totaal zijn er bij de Democraten 4049 gedelegeerden (3253 pledged, 796 super), bij de Republikeinen 2380 (2257 pledged, 123 unpledged). Maar bij de Republikeinen hoeven dan ook lang niet zo veel gedelegeerden halen 1191 is namelijk al genoeg om de kandidatuur veilig te stellen. Bij de Democraten ligt dit aantal fors hoger, namelijk 2025 gedelegeerden.

Geschiedenis[bewerken]

De supergedelegeerden werden ingevoerd na de Democratische nationale vergadering van 1980. Jimmy Carter en Edward Kennedy streden beiden om de Democratische presidentsnominatie. Jimmy Carter won het uiteindelijk. Hij had zich heel verrassend opgegeven voor de Democratische presidentsnominatie, en hij steeg heel snel in de peilingen. Edward Kennedy was een kandidaat die al veel langer in beeld was, en dus ook meer zekerheid bood. Jimmy Carter won uiteindelijk de race. Dit kwam vooral door het populisme en achteraf ook een hype want de Democraten verloren de presidentsverkiezingen. Veel partijbobo's waren het ook niet eens geweest met de nominatie van Jimmy Carter, die waren veelal voor de oude favoriet Edward Kennedy. De partij bleef verscheurd achter. Om in het vervolg dit soort hypes te voorkomen werd bedacht dat mensen die een belangrijke rol in de partij hebben of hadden een speciale stem zouden krijgen die ze tot de Democratische nationale vergadering mochten veranderen. Denk hier bij aan oud-presidenten, senatoren, vicepresidenten enzovoort. Dit moest voor een "buffer" zorgen tegen hypes, populisme, radicale ontwikkelingen en slechte kandidaten. Ook zou het een betere afspiegeling zijn van alle Democratische stemmers.

Bronnen, noten en/of referenties