Surinaamse Luchtvaart Maatschappij

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
SLM
IATA

PY

ICAO

SLM

Roepletters

SURINAM

Boeing 747-300 van SLM
Boeing 747-300 van SLM
Opgericht 1955
Hubs Johan Adolf Pengel International Airport
Vloot 4 vliegtuigen
Bestemmingen 8 [1]
Hoofdkantoor Paramaribo, Suriname
Sleutelfiguren Oprichters: Ronald Kappel, Herman van Eyck
Website http://www.slm.nl/
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart
Surinam Airways A340-300
MD-82 van SLM (2009)
A340-300 PZ-TCP

De Surinaamse Luchtvaart Maatschappij (afgekort SLM; IATA-code: PY), ook wel Surinam Airways genoemd, is de nationale luchtvaartmaatschappij van Suriname.

Geschiedenis[bewerken]

Oprichting[bewerken]

In 1953 besloten Ronald Kappel en Herman van Eyck een eigen luchtvaartmaatschappij op te richten. Toen ze een vergunning voor een binnenlandse luchtvaartmaatschappij verkregen, kochten ze een stuk grond in Paramaribo waar ze vliegveld Zorg en Hoop begonnen. Op 22 augustus 1953 voerde Luchtvaartbedrijf Kappel-Van Eyck de eerste vlucht uit. Het succes van Kappel en Van Eyck trok de aandacht van de Staten van Suriname, die het bedrijfje wilden doen opgaan in een nationale luchtvaartmaatschappij. Toen de onderhandelingen hierover stroef verliepen, zette Kappel het bedrijf stop en verkocht hij de toestellen. Onder druk vanuit de samenleving kwam er toch een akkoord tot stand.

De nieuwe maatschappij ging Surinaamse Luchtvaart Maatschappij heten en was op 1 januari 1955 een feit. Op 7 januari begon de SLM een binnenlandse lijndienst tussen Paramaribo en Moengo met twee toestellen van het type Cessna 170B die kort daarvoor waren aangeschaft. In het late najaar van 1958 werd Operation Grasshopper, oftewel Operatie Sprinkhaan, gestart, een gigantische onderneming om de geologie en bodemschatten van het gehele grondgebied van Suriname te gaan inventariseren. Vanuit Zorg en Hoop moesten hiervoor zeven kleine uitvalbases, nieuw aan te leggen airstrips, diep in het binnenland worden aangelegd. De SLM kreeg de opdracht voor al het vervoer door de lucht en charterde hiervoor speciale toestellen, waaronder twee driemotorige Northrop YC-125 Raiders en een Chase YC-122. Al snel gingen stemmen op de beide particuliere partners uit te kopen. Kappel verongelukte echter in 1959. In 1962 werd Van Eyck alsnog uitgekocht, en op 30 augustus 1962 werd de SLM een staatsbedrijf.

Internationale lijndiensten en luchtvloot[bewerken]

Vanaf 1964 participeerde de SLM in de lijndienst tussen Paramaribo en Curaçao, samen met de ALM en de KLM. De SLM had evenwel nog geen eigen toestel. Dat kwam er pas ten tijde van de onafhankelijkheid van Suriname.

Op 2 november 1975 voerde de SLM haar eerste trans-Atlantische vlucht uit, in een van KLM gehuurde DC8-63. Het toestel was in de eigen bedrijfskleuren gespoten en was 25 november gedoopt, naar de datum van de aanstaande Surinaamse onafhankelijkheid later die maand. Voor de regionale lijndiensten werd een Boeing 737-200 gehuurd, gedoopt Tjon Tjon. Eind jaren 70 had de SLM een vloot van 8 vliegtuigen, tot op de dag van vandaag ongeëvenaard. In 2004 werd een Boeing 747-306 van de KLM overgenomen (daar in gebruik onder de naam Leonardo da Vinci en het registratienummer PH-BUW) die op 11 augustus 2004 Ronald Elwin Kappel werd gedoopt en de Surinaamse registratie PZ-TCM kreeg.[2]

Eind 2009 is deze 747 vervangen door een Airbus A340-311 (ex F-GLZG van Air France) met registratie PZ-TCP en als naam Palulu.[3] Deze wordt geleased van ILFC.[4] Ook werden er in 2009 twee Boeing 737 toestellen (PZ-TCN en PZ-TCO) aangeschaft via een lease met AWAS (Ansett Worldwide Aviation Services), deze vervingen de McDonnell Douglas MD-82. De Boeing 747 werd in januari 2010 geparkeerd op Pinal Airpark in Arizona.[5] In 2013 werd de vloot uitgebreid met een derde Boeing 737-300, de PZ-TCQ genaamd Gouden Regen.[6]

In april 2014 werd een mijlpaal in de Surinaamse luchtvaartgeschiedenis bereikt toen Astrid Deira als eerste vrouwelijke Surinaamse gezagvoerder op de Boeing 737 van de SLM mocht vliegen. Zij had reeds jaren ervaring als co-pilote bij de SLM met onder andere de Airbus A340-300 op de trans-Atlantische route Paramaribo-Amsterdam.[7][8]

Zwarte bladzijde[bewerken]

Op 7 juni 1989 raakte de SLM betrokken bij de ergste vliegramp uit de Surinaamse geschiedenis, de SLM-ramp, toen nabij Zanderij een naar Anthony Nesty genoemde Douglas DC-8-62 neerstortte en 176 personen (167 passagiers en 9 bemanningsleden) het leven lieten.[9]

Opheffing binnenlandse lijndiensten[bewerken]

Tot 2005 verzorgde de SLM binnenlandse vliegdiensten vanaf het vliegveld Zorg en Hoop met diverse vliegtuigtypes als de Cessna 170B, de Piper Apache, de Douglas DC-3, Beech G-18 en Cessna 206. Geen enkel toestel sprak echter zoveel tot de verbeelding als de de Havilland Canada (tegenwoordig Bombardier) DHC-6 Twin Otters, die meer dan 35 jaar de werkpaarden waren van de SLM in de binnenlandse operatie. Dit toestel had als voordeel dat het de mogelijkheid tot een zogenaamde Short Take Off and Landing (STOL) heeft en 20 passagiers kan vervoeren.

In 2013 is Caricom Airways een samenwerking aangegaan met Surinam Airways en SLM-dochter METS Travel & Tours voor het uitvoeren van binnenlandse vluchten als Surinam Airways Commuter.

President-directeuren[bewerken]

  • R.E. Kappel (1953–1955)
  • H. van Eijck (1955–1958)
  • N. Zaal (1960–1962)
  • K.C. de Miranda (1962–1965)
  • G. Veira (1965–1970)
  • B.Th. Maes (1970–1979)
  • ing. L.C. Johanns (1979–1980)
  • ing. E. Marhé (1980–1981 waarnemend directeur)
  • Mr. M. Mungra (1981–1989)
  • D.E. Deira (1989–1991 waarnemend directeur)
  • R.H. Calor (1991–1994)
  • R. Lachmising (1994–2005)
  • H. Jessurun (2005–2010)
  • E. Henshuijs (sinds 2011, huidige directeur)

Dochterondernemingen binnen de SLM Group[bewerken]

Surinam Airways, die zichzelf met trots de Nationale Carrier noemt, bezit binnen de SLM Group de volgende dochterondernemingen:[10]

  • Surair Catering Services
  • Surair Ground Services
  • Surair Aircargo services
  • METS Travel & Tours
  • Residence Inn Hotels

Het in-flight magazine van Surinam Airways heet Sabaku, uitgesproken als Sabbakoe met de klemtoon op de laatste lettergreep. Sabaku is het Surinaamse woord voor reiger, het symbool van Surinam Airways.

Luchtvloot[bewerken]

Per juni 2013 bestaat de vloot van Surinam Airways uit:

Vloot Surinam Airways
Type Aantal Registratie(s) Max. passagiers
(Business / Economy)
Routes Opmerkingen
Airbus A340-311 1 PZ-TCP 317 (12 / 305)[11] Paramaribo-Amsterdam
Boeing 737-300 3 PZ-TCO
PZ-TCN
PZ-TCQ
126 (8 / 118)[12] Middellange afstand
Totaal: 4 Laatst bijgewerkt: 16 juli 2013

Aangezien de A340-300 regelmatig onvoorzien aan de grond staat, overweegt Surinam Airways in 2015 een Boeing 767-300ER aan te schaffen. Of deze de vloot komt versterken of de A340 zal vervangen, is onbekend.[13]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties