Surinaamse Luchtvaart Maatschappij

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
SLM
IATA

PY

ICAO

SLM

Roepletters

SURINAM

Boeing 747-300 van SLM
Boeing 747-300 van SLM
Opgericht 1955
Hubs Johan Adolf Pengel International Airport
Vloot 4 vliegtuigen
Bestemmingen 8 [1]
Hoofdkantoor Paramaribo, Suriname
Sleutelfiguren Oprichters: Ronald Kappel, Herman van Eyck
Website http://www.slm.nl/
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart
Surinam Airways A340-300
MD-82 van SLM (2009)
A340-300 PZ-TCP

De Surinaamse Luchtvaart Maatschappij (afgekort SLM; IATA-code: PY), ook wel Surinam Airways genoemd, is de nationale luchtvaartmaatschappij van Suriname.

Geschiedenis[bewerken]

Oprichting[bewerken]

In 1953 besloten Ronald Kappel en Herman van Eyck een eigen luchtvaartmaatschappij op te richten. Toen ze een vergunning voor een binnenlandse luchtvaartmaatschappij verkregen, kochten ze een stuk grond in Paramaribo waar ze vliegveld Zorg en Hoop begonnen. Op 22 augustus 1953 voerde Luchtvaartbedrijf Kappel-Van Eyck de eerste vlucht uit. Het succes van Kappel en Van Eyck trok de aandacht van de Staten van Suriname, die het bedrijfje wilden doen opgaan in een nationale luchtvaartmaatschappij. Toen de onderhandelingen hierover stroef verliepen, zette Kappel het bedrijf stop en verkocht hij de toestellen. Onder druk vanuit de samenleving kwam er toch een akkoord tot stand.

De nieuwe maatschappij ging Surinaamse Luchtvaart Maatschappij heten en was op 1 januari 1955 een feit. Op 7 januari begon de SLM een binnenlandse lijndienst tussen Paramaribo en Moengo met twee toestellen van het type Cessna 170B die kort daarvoor waren aangeschaft. In het late najaar van 1958 werd Operation Grasshopper, oftewel Operatie Sprinkhaan, gestart, een gigantische onderneming om de geologie en bodemschatten van het gehele grondgebied van Suriname te gaan inventariseren. Vanuit Zorg en Hoop moesten hiervoor zeven kleine uitvalbases, nieuw aan te leggen airstrips, diep in het binnenland worden aangelegd. De SLM kreeg de opdracht voor al het vervoer door de lucht en charterde hiervoor speciale toestellen, waaronder twee driemotorige Northrop YC-125 Raiders en een Chase YC-122. Al snel gingen stemmen op de beide particuliere partners uit te kopen. Kappel verongelukte echter in 1959. In 1962 werd Van Eyck alsnog uitgekocht, en op 30 augustus 1962 werd de SLM een staatsbedrijf.

Internationale lijndiensten en luchtvloot[bewerken]

Vanaf 1964 participeerde de SLM in de lijndienst tussen Paramaribo en Curaçao, samen met de ALM en de KLM. De SLM had evenwel nog geen eigen toestel. Dat kwam er pas ten tijde van de Surinaamse onafhankelijkheid.

Op 2 november 1975 voerde de SLM haar eerste trans-Atlantische vlucht uit, in een van KLM gehuurde DC8-63 (registratie: PH-DEM). Het toestel werd in de eigen bedrijfskleuren gespoten en 25 november gedoopt, naar de datum van de aanstaande Surinaamse onafhankelijkheid later die maand. Voor de regionale lijndiensten werd een Boeing 737-200 gehuurd, gedoopt Tjon Tjon. Ook werd er nog een DC8-55CF aangeschaft van de KLM (PH-DCW), gedoopt Sabaku. Op 5 mei 1978 verongelukte op Zanderij een van Bellomy Lawson Aviation gehuurd DC-6F-vrachtvliegtuig (N3493F) van Surinam Airways Cargo. De twee piloten overleefden deze crash. Ter vervanging van het verongelukte toestel werd van 1978 tot 1980 een andere DC-6F (N47058) van Bellomy Lawson Aviation gehuurd en in de kleuren van Surinam Airways Cargo gespoten. Eind jaren zeventig had de SLM een vloot van 8 vliegtuigen, tot op de dag van vandaag ongeëvenaard.

In november 1983 huurde de SLM een McDonnell Douglas DC8-62 (N1809E) van het Amerikaanse Arrow Air en doopte deze kist aanvankelijk tot Fajalobi, maar na het behalen van de gouden Olympische medaille door de Surinaamse zwemmer Anthony Nesty in 1988 werd dit toestel naar hem vernoemd. Op 7 juni 1989 ging dit toestel bij de SLM-ramp, waarbij 176 inzittenden om het leven kwamen, verloren. Van april 1986 tot augustus 1992 werd van Arrow Air een DC8-63 gehuurd (N4935C) en omgedoopt tot Stanvaste. Van april 1989 tot 1991 volgde de huur van een DC8-62CF met registratie N1806, eveneens van Arrow Air. Voor de regionale routes werd van mei 1993 tot april 1997 een De Havilland DHC-8-311, een zogenaamde Dash 8-300, (N106AV) gebruikt door SLM.

In 2004 werd een Boeing 747-306 van de KLM overgenomen (daar in gebruik onder de naam Leonardo da Vinci en met registratie PH-BUW) die op 11 augustus 2004 omgedoopt werd tot Ronald Elwin Kappel en de Surinaamse registratie PZ-TCM kreeg.[2] Eind 2009 is deze 747 vervangen door een Airbus A340-311 (ex-F-GLZG van Air France) met registratie PZ-TCP en als naam Palulu.[3] Deze wordt geleased van ILFC.[4] Ook werden er in 2009 twee Boeing 737 toestellen (PZ-TCN, genaamd District of Commewijne en PZ-TCO, genaamd District of Marowijne) aangeschaft via een lease met Ansett Worldwide Aviation Services (AWAS), deze vervingen de tot juni 2009 gebruikte MD-82 (PZ-TCL, genaamd City of Paramaribo) en DC-9-51 (PZ-TCK, genaamd District of Wanica) en de daarvoor (tot 1999) gebruikte MD-87 (PZ-TCG, genaamd District of Para). De Boeing 747 werd in januari 2010 geparkeerd op Pinal Airpark in Arizona.[5] In 2013 werd de vloot uitgebreid met een derde Boeing 737-300, de PZ-TCQ genaamd Gouden Regen.[6] De drie Boeing 737-300's onderhouden het regionale netwerk van Surinam Airways.

In april 2014 werd een mijlpaal in de Surinaamse luchtvaartgeschiedenis bereikt toen Astrid Deira als eerste vrouwelijke Surinaamse gezagvoerder op de Boeing 737 van de SLM mocht vliegen. Zij had reeds jaren ervaring als co-pilote bij de SLM met onder andere de Airbus A340-300 op de trans-Atlantische route Paramaribo-Amsterdam.[7][8] In november 2014 maakten Surinam Airways en de Amerikaanse Eastern Air Lines Group, Inc. melding van hun intentie tot strategische samenwerking op operationeel-technisch en commercieel gebied.[9][10]

Zwarte bladzijde[bewerken]

Op 7 juni 1989 raakte de SLM betrokken bij de ergste vliegramp uit de Surinaamse geschiedenis, de SLM-ramp, toen nabij Zanderij een naar Anthony Nesty genoemde Douglas DC-8-62 neerstortte en 176 personen (167 passagiers en 9 bemanningsleden) het leven lieten.[11]

Opheffing binnenlandse lijndiensten[bewerken]

Tot 2005 verzorgde de SLM binnenlandse vliegdiensten vanaf het vliegveld Zorg en Hoop met diverse vliegtuigtypes als de Cessna 170B, de Piper Apache, de Douglas DC-3, Beech G-18 en Cessna 206. Geen enkel toestel sprak echter zoveel tot de verbeelding als de de Havilland Canada (tegenwoordig Bombardier) DHC-6 Twin Otters, die meer dan 35 jaar de werkpaarden waren van de SLM in de binnenlandse operatie. Dit toestel had als voordeel dat het de mogelijkheid tot een zogenaamde Short Take Off and Landing (STOL) heeft en 20 passagiers kan vervoeren.

In 2013 is Caricom Airways een samenwerking aangegaan met Surinam Airways en SLM-dochter METS Travel & Tours voor het uitvoeren van binnenlandse vluchten als Surinam Airways Commuter.

President-directeuren[bewerken]

  • R.E. Kappel (1953–1955)
  • H. van Eijck (1955–1958)
  • N. Zaal (1960–1962)
  • K.C. de Miranda (1962–1965)
  • G. Veira (1965–1970)
  • B.Th. Maes (1970–1979)
  • ing. L.C. Johanns (1979–1980)
  • ing. E. Marhé (1980–1981 waarnemend directeur)
  • Mr. M. Mungra (1981–1989)
  • D.E. Deira (1989–1991 waarnemend directeur)
  • R.H. Calor (1991–1994)
  • R. Lachmising (1994–2005)
  • H. Jessurun (2005–2010)
  • E. Henshuijs (sinds 2011, huidige directeur)

Dochterondernemingen binnen de SLM Group[bewerken]

Surinam Airways, die zichzelf met trots de Nationale Carrier noemt, bezit binnen de SLM Group de volgende dochterondernemingen:[12]

  • Surair Catering Services
  • Surair Ground Services
  • Surair Aircargo services
  • METS Travel & Tours
  • Residence Inn Hotels

Het in-flight magazine van Surinam Airways heet Sabaku, uitgesproken als Sabbakoe met de klemtoon op de laatste lettergreep. Sabaku is het Surinaamse woord voor reiger, het symbool van Surinam Airways.

Luchtvloot[bewerken]

Per februari 2015 bestaat de vloot van Surinam Airways uit:

Vloot Surinam Airways
Type Aantal Registratie(s) Max. passagiers
(Business / Economy)
Routes Opmerkingen
Airbus A340-311 1 PZ-TCP 317 (12 / 305)[13] Paramaribo-Amsterdam
Boeing 737-300 3 PZ-TCN
PZ-TCO
PZ-TCQ
126 (8 / 118)[14]

116 (16 / 100)[14]
Regionale routes De PZ-TCQ voert naast reguliere (passagiers)vluchten indien nodig ook presidentiële vluchten uit. De businessclass is hiervoor speciaal aangepast.[15]
Totaal: 4 Laatst bijgewerkt: 4 februari 2015

In oktober 2015 loopt het leasecontract voor de A340-300 af. Aangezien dit toestel regelmatig onvoorzien aan de grond staat, zal Surinam Airways het leasecontract niet verlengen. De SLM zou als vervangend toestel het liefst een Boeing 777 willen hebben, maar de maatschappij mag niet met longhaulvliegtuigen met 2 motoren vliegen. Daarom wordt de A340-300 waarschijnlijk vervangen door een andere A340 of door een Boeing 747.[16]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) Destinations
  2. Dagblad Suriname SLM Boeing vernoemd naar Ronald Elwin Kappel 12 augustus 2004
  3. pagina op Airfleets.net
  4. Nospang.com SLM airbus A340-300 gearriveerd 14 december 2009
  5. pagina op Airfleets.net
  6. Derde Boeing 737 voor Surinam Airways
  7. Eerste Surinaamse vrouwelijke gezagvoerder
  8. Astrid Deira officieel captain Boeing 737-300
  9. Samenwerking Surinam Airways en Eastern Air Lines Group, GFC Nieuws, 13 november 2014
  10. (en) Boarding, online newsletter van SLM, november 2014
  11. (en) Ongevalbeschrijving in de databank van het Aviation Safety Network
  12. (en) The SLM Group
  13. Beschrijving A340-300 op website SLM
  14. a b Beschrijving Boeing 737-300 op website SLM
  15. PZ-TCQ Presidentiële kist naast lijnvluchten
  16. Top SLM wil snel besluit over vervanging A340