Surinaamse Partij van de Arbeid

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Politiek in Suriname
Wapenschild van Suriname
Politiek in Suriname
Bestuurlijke indeling
Regering van Suriname
President: Desi Bouterse
Vicepresident: Robert Ameerali
De Nationale Assemblée

Politieke partijen:
NF (NPS, VHP)
A-C (ABOP, BEP)
DOE
MC (NDP, PALU)
VA (PL)

Verkiezingen

Portaal  Portaalicoon  Politiek
Portaal  Portaalicoon  Suriname

De Surinaamse Partij van de Arbeid (SPA) is een Surinaamse politieke partij.

Geschiedenis[bewerken]

De partij werd op 1 juli 1987 opgericht door tientallen personen waaronder de aan de vakbonden gelieerden Fred Derby (C-47), Siegfried Gilds (C-47) en Allan Li Fo Sjoe (CLO). Die laatste twee waren toen, in de overgangsperiode naar het herstel van de democratie, namens de vakbonden minister. In tegenstelling tot de oude partijen die nogal georiënteerd waren etnische gronden, wilde de Surinaamse Partij van de Arbeid zich richten tot personen uit alle bevolkingsgroepen en dan vooral arbeiders, landbouwers, vrouwen, jongeren en progressieve intellectuelen. Bij de oprichting werd Derby gekozen tot de voorzitter.

Verkiezingen[bewerken]

Eind 1987, bij de eerste vrije verkiezingen na de Sergeantencoup van 1980, werd geen van de SPA-kandidaten gekozen terwijl het "Front voor Democratie en Ontwikkeling" (bestaande uit NPS, VHP en KTPI) 40 van de 51 zetels behaalde. Na de Telefooncoup van 1990 volgde in 1991 nieuwe verkiezingen waarbij SPA zich aansloot bij de front-partijen onder de naam Nieuw Front voor Democratie en Ontwikkeling waar het ook bij latere verkiezingen deel van uitmaakte. Dit samenwerkingsverband kreeg toen 30 zetels waarvan er 3 toekwamen aan SPA. In de regering-Venetiaan die daarop gevormd werd zaten drie SPA-ministers: Reynold Simons op het ministerie van Arbeid (in 1993 opgevolgd door de SPA'er Jack Kross), Siegfried Gilds op het ministerie van Defensie en John Defares op het ministerie van Transport, Communicatie en Toerisme (TCT). Bij de verkiezingen van 1996 behaalde de Surinaamse Partij van de Arbeid maar één zetel in De Nationale Assemblée en maakte ook geen deel uit van de regering Wijdenbosch die toen volgde. Bij de parlementsverkiezingen in 2000 haalde ze vier zetels en mochten ze drie ministers leveren: Clifford Marica op Arbeid, Technologische Ontwikkeling en Milieu (ATM), Siegfried Gilds op Justitie en Politie en Guno Castelen op Transport, Communicatie en Toerisme.

Verkiezingen 2005[bewerken]

Bij de verkiezingen van 2005 behaalde ze nog maar twee zetels en mochten twee ministers leveren: Marica bleef aan als minister van Arbeid, Technologische Ontwikkeling en Milieu terwijl Gilds minister werd van Handel en Industrie. Gilds, die na het overlijden van Derby de voorzitter was geworden, trad in januari 2006 af als minister vanwege beschuldigingen dat hij net als zijn neef betrokken zou zijn bij witwassen van geld. Marica volgde later dat jaar Gilds op als minister van Handel en Industrie en SPA'er Joyce Amarello-Williams volgde Marica op als minister van Arbeid, Technologische Ontwikkeling en Milieu. In mei 2009 werd Siegfried Gilds veroordeeld tot een jaar gevangenisstraf vanwege witwaspraktijken en een poging een getuige om te praten. Hij gaf toen ook het partijvoorzitterschap op waarna een strijd losbarstte tussen Marica en Castelen over zijn opvolging. Hoewel Gilds de voorkeur had voor Marica werd Castelen de nieuwe voorzitter.

Verkiezingen 2010[bewerken]

Bij de verkiezingen van 2010 deed de Surinaamse Partij van de Arbeid opnieuw mee als deel van het Nieuw Front en haalde daar maar één zetel die werd ingenomen door Guno Castelen.