Symfonie nr. 7 (Beethoven)

Symfonie nr. 7
Componist	Ludwig van Beethoven
Soort compositie	Symfonie
Gecomponeerd voor	orkest, zie “Instrumentatie” in het artikel
Toonsoort	A majeur
Opusnummer	92
Gecomponeerd in	1811-1812
Première	8 december 1813, Wenen
Opgedragen aan	Graaf Moritz von Fries
Duur	ca. 35 minuten
Oeuvre	Oeuvre van Ludwig van Beethoven
Portaal    Klassieke muziek

De Zevende Symfonie in A majeur opus 92 van Ludwig van Beethoven ontstond in de jaren 1811–1812.

Première

Het werk werd voor het eerst uitgevoerd in Wenen op 8 december 1813 tijdens een benefietconcert voor de soldaten die gewond waren geraakt tijdens de Slag van Hanau. Beethoven dirigeerde het stuk zelf; Louis Spohr was een van de violisten. De compositie werd goed ontvangen, het allegretto moest zelfs herhaald worden.

Instrumentatie

De symfonie is geschreven voor 2 fluiten, 2 hobo’s, 2 klarinetten in A, 2 fagotten, 2 hoorns in A, E en D, 2 trompetten in D, pauken en strijkers.

Vorm

De zevende symfonie is geschreven in 4 delen (en duurt ongeveer 35 minuten):

1. Poco sostenuto – Vivace
2. Allegretto
3. Presto
4. Allegro con brio

Na een langzame introductie (zoals in de Eerste), is het eerste deel in de vorm van een sonate geschreven en wordt gedomineerd door levende dansritmes.

Het tweede deel in a mineur is “langzaam”, hoewel de markering van het tempo marking Allegretto is; het is daarom alleen langzaam in verhouding tot de andere drie delen. Dit deel werd herhaald tijdens de première en bleef zeer populair.

Het derde deel is een scherzo en trio. Het trio (gebaseerd op een hymne van Oostenrijkse monniken) wordt twee keer gespeeld. Deze uitbreiding van de A-B-A structuur naar A-B-A-B-A was niet ongewoon voor Beethoven en komt in meer van zijn werken uit die periode voor, zoals in zijn Vierde Symfonie.

Het laatste deel is weer in de vorm van een sonate.

Ontvangst

Een niet onbekende bewonderaar, Richard Wagner, refererend aan de levendige ritmes in het werk, noemde het de "apotheose van de dans ".

Het werk werd niet door iedereen bewonderd:. Carl Maria von Weber beschouwde de chromatische baslijn in het coda van het eerste deel een bewijs van het feit dat Beethoven "rijp was voor het gekkenhuis".

Literatuur

• Renate Ulm (Hrsg.): Die 9 Sinfonien Beethovens Bärenreiter, Kassel 1994, ISBN 3-7618-1241-8

Trivia

Het tweede deel werd gebruikt in meerdere films. Zo werd het gespeeld onder de laatste speech in The King's Speech, aan het eind van Knowing en als intro van The Fall.

Externe links

• Complete partituur van Beethoven's zevende symfonie
• Opname van het Columbia University Orchestra