Symfonie nr. 7 (Schubert)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Symfonie in E gr.t. (D 729) schreef Franz Schubert in de zomer van 1821. Het is een van de vijf niet (compleet) voltooide symfonieën van de componist.

Schubert liet zeven geheel voltooide symfonieën na. Zijn beroemdste onvoltooide is Onvoltooide, de Symfonie in b kl.t., D. 759 uit 1823. De symfonie D 729 gaat aan deze Onvoltooide vooraf en is evenmin compleet uitgeschreven. Toch verschilt het werk drastisch van zijn directe opvolger en van de drie andere onvoltooiden. Schuberts manuscript is volledig uitgeschreven, maar slechts een dikke honderd maten werden door hem georkestreerd, voor hij het project terzijde legde. De vier delen zijn:

  • Adagio - Allegro
  • Andante
  • Scherzo und Trio
  • Allegro giusto

Na Schuberts dood waren er al snel plannen om het onvoltooide werk te orkestreren en uit te voeren. Aanvankelijk zou Felix Mendelssohn Bartholdy dat karwei op zich nemen, later werden ook de namen van Johannes Brahms en Sir Arthur Sullivan in dit verband genoemd. Het was echter pas de Engelse componist John Francis Barnett die in 1883 een speelbare versie publiceerde. Bekender werden de versies van Felix Weingartner (1934) en Brian Newbould (1984). Beide versies werden op LP en cd gezet. De symfonie wordt vaak als nummer 7 genoemd, hoewel in de catalogus van Deutsch de Onvoltooide dat nummer heeft gekregen.

Literatuur[bewerken]

  • Brian Newbould: Schubert and the Symphony. A New Perspective, Toccata Press, 1992.
  • Tadeusz Marek: Schubert, PWM, Kraków, 1988.
  • Wolfram Steinbeck: Sinfonie in E (D 729). In: Schubert-Handbuch, 1997, S. 624-632.
  • Michael Steinberg: The Symphony. A Listener’s Guide, Oxford University Press, New York, 1995.