Syndroom van Sheehan

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Esculaap     Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.
Syndroom van Sheehan
Coderingen
ICD-10 E23.0
ICD-9 253.2
DiseasesDB 11998
MedlinePlus 001175
eMedicine med/1914
MeSH D007018
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde

Het syndroom van Sheehan, ook wel post-partumhypopituïtarisme of post-partumhypofysenecrose genoemd, is hypopituïtarisme (verminderde hypofysefunctie), veroorzaakt door necrose als gevolg van bloedverlies en hypovolemische shock gedurende en na de bevalling.

Oorzaken[bewerken]

Dit syndroom is een zeldzame complicatie na de zwangerschap. Het treedt op na excessief bloedverlies post partum. Diffuus intravasale stolling zoals kan ontstaan bij vruchtwaterembolie of het HELLP-syndroom kunnen bijdragen aan het ontstaan ervan.

Pathophysiologie[bewerken]

Hypertrofie en hyperplasie van lactotrofe cellen gedurende de zwangerschap zorgen voor vergroting van de hypofysevoorkwab zonder dat de bloedtoevoer toeneemt.

Daarnaast wordt de hypofysevoorkwab van bloed voorzien door een poortadersysteem met een lage druk.[1]

Deze omstandigheden maken dat dat hypofyse kwetsbaar is bij bloeddrukdaling zoals bij ernstige bloedingen kan optreden met ischemie en necrose tot gevolg.

De hypofyseachterkwab heeft hier door directe arteriële bloedtoevoer geen last van.

Eerste beschrijving[bewerken]

Deze aandoening als gevolg van zwangerschap werd door H.L. Sheehan in 1937 voor het eerst beschreven;[2] het syndroom van Simmonds geeft soortgelijke klachten, maar komt onafhankelijk van de zwangerschap bij beide geslachten voor.

Referenties[bewerken]

  1. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/bookshelf/br.fcgi?book=endocrin&part=A1257 under heading Sheehan's syndrome
  2. H. L. Sheehan. Post-partum necrosis of anterior pituitary. The Journal of Pathology and Bacteriology, Chichester, 1937, 45: 189-214.

Externe links[bewerken]