TAT-1
TAT-1, vrij te vertalen naar Transatlantic number 1, was de eerste trans-Atlantische onderzeekabel. Hij is gelegd tussen Gallanach Bay bij Oban, Schotland en Clarenville, Newfoundland tussen 1955 en 1956. De kabel werd op 25 september 1956 in gebruik genomen.
De ontwikkelingen die TAT-1 mogelijk maakten waren coaxkabel, een bescherming van polyetheen, goede vacuüm beschermers voor de onderzeese repeaters en een verbetering in aanlegmethoden. Transistoren werden niet gebruikt, deze waren relatief nieuw en de werkzaamheid was niet gegarandeerd.
De overeenkomst om de verbinding te maken werd op 1 december 1953 bekendgemaakt. Het project was een samenwerking tussen de General Post Office van het Verenigd Koninkrijk, de American Telephone and Telegraph company en de Canadian Overseas Telecommunications Corporation. De kabel was 40% Brits eigendom, 50% Amerikaans en 10% Canadees. De totale kosten lagen rond £120 miljoen.
Er waren twee hoofdkabels, een voor iedere richting van dataverkeer. Iedere kabel is in drie secties gemaakt en gelegd, twee beschermd voor lagere diepte en een voor grotere diepte die in totaal 2.800 kilometer lang was. De repeaters zijn gemaakt door de Bell Telephone Laboratories of the United States en werden om iedere 69 kilometer tussen de kabels geplaatst, in het centrale stuk waren er 51 repeaters.
De kabels zijn in de zomers van 1955 en 1956 gelegd. Het overgrote deel van het werk is gedaan door het kabelschip Monarch. In Schotland verbond men de kabel met een coaxkabel die 900 andere circuits had naar de International Exchange in Londen. In Newfoundland kruiste de kabel de Cabotstraat door een andere onderzeese kabel naar Nova Scotia. Van daar werd het signaal naar de Verenigde Staten geleid en in Brunswich, Maine werd de kabel verbonden met het algemene netwerk.
Toen de lijn op 25 september 1956 geopend werd vonden er 588 verbindingen plaats tussen Londen en de Verenigde staten en 119 verbindingen tussen Londen en Canada in de eerste 24 uur van dienst. De capaciteit werd al snel uitgebreid tot 48 kanalen. Na het succes van TAT-1 zijn er nog vele andere TAT-kabels aangelegd, zie onder andere TAT-14. De TAT-1-kabel ging in 1978 met pensioen.
Referenties [bewerken]
- Engelse Wikipedia-artikel
