Tabernakel (tent)
De/het tabernakel (van het Latijns: tabernaculum - 'tent' of 'hut') is in de Tenach de tent van de samenkomst die de Israëlieten gebruikten voor de eredienst aan God tijdens de woestijnreis zoals beschreven in Exodus en de 300 jaar erna in het land Kanaän.
Het 'model' van de tabernakel werd volgens het Bijbelverhaal door God zelf aan Mosje (Mozes) getoond op de berg Horeb. Mosje moest alles wat hij zag precies opschrijven en bekendmaken aan de Israëlieten, en dezen moesten vervolgens nauwkeurig aan de hand van deze beschrijving de tabernakel vervaardigen en opbouwen. Het bestond uit een verplaatsbare omheining, waarachter het brandofferaltaar stond en een centrale tent. Hierin was een kubusvormige ruimte, het Heilige der Heiligen waar de Ark van het Verbond stond. Het brandofferaltaar was voor de dagelijkse offerdienst en was vrij toegankelijk. Het Heilige der Heiligen mocht maar eenmaal per jaar en alleen door de hogepriester betreden worden, wanneer deze het zoenoffer bracht voor het gehele volk. Omstreeks het jaar 1000 v.Chr. nam de Tempel in Jeruzalem deze centrale functie over en werd de Ark hierin geplaatst. Waarschijnlijk werd de inmiddels eeuwenoude tabernakel hierin ook opgeborgen en zorgvuldig bewaard.
[bewerken] Zie ook
Tabernakel: onderdeel in een rooms-katholiek kerkgebouw.
[bewerken] Externe link
