Talen van de Europese Unie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De talen van de Europese Unie zijn de talen die gebruikt worden door inwoners van de lidstaten van de Unie.

Enkele talen hiervan zijn officiële talen van de Europese Unie. EU-beleid is er op gericht meertaligheid onder de Europese bevolking te bevorderen, in het bijzonder het spreken van een tweede taal naast de moedertaal. De reden hiervan is niet alleen het gemakkelijker met elkaar kunnen communiceren tussen Europeanen, maar ook het kweken van respect voor de diversiteit in de Unie.

Officiële talen van de EU-instellingen[bewerken]

De 24 officiële talen van de instellingen van de Europese Unie zijn:

Het Kroatisch is als laatste aan dit lijstje toegevoegd, met de toetreding van Kroatië per 1 juli 2013. Met het Bulgaars kwam er in 2007 een derde alfabet bij, het cyrillische, naast het Latijnse en het Griekse alfabet.

Alle besluiten van de instellingen worden vertaald in alle officiële talen. Europese burgers hebben daarnaast het recht zich te wenden tot de Europese instellingen in elk van de officiële talen, en hebben het recht in dezelfde taal antwoord te krijgen. Dat betekent vaak dat de autoriteiten voor een tolk moeten zorgen. In de Europese Raad en het Europees Parlement mag in elke officiële taal gesproken worden. Het gesprokene wordt, indien gevraagd, onmiddellijk vertaald in de andere officiële talen van de Unie. Uitspraken van het Hof van Justitie worden in alle officiële talen vertaald. De Raad van Ministers neemt besluit over welke talen de officiële talen zijn door middel van een Europese verordening.

Maltees en Iers[bewerken]

Maltees en Iers nemen een uitzonderingspositie in. Het zijn talen die slechts door een kleine bevolkingsgroep gesproken worden. Daar komt bij dat in Malta en Ierland het Engels ook als moedertaal geldt, zodat de bewoners van die landen ook probleemloos in die taal kunnen communiceren - in Ierland wordt zelfs meer Engels dan Iers gesproken.

Besluiten van de Raad en het Europees Parlement worden wel in het Maltees vertaald, maar besluiten van het Hof van Justitie niet. Dit is grotendeels te wijten aan het gebrek aan Maltese tolken.

In 2004 diende de Ierse regering formeel een voorstel in om ook het Iers een officiële EU-taal te maken. De Ierse regering bevestigde dat inwilliging van het verzoek zou leiden tot nog meer druk op de vertaaldiensten, en stelde daarom in het voorstel ook voor om het Iers eerst een status die gelijk staat aan het Maltees te geven. De EU gaf gehoor aan deze oproep en kondigde op 13 juni 2005 aan het Iers per 1 januari 2007, met de eerdergenoemde beperkingen in de vertalingen, een officiële EU-taal te maken.

Voorstellen voor nieuwe officiële talen[bewerken]

De kunstmatige internationale taal Esperanto werd (onder meer door het Poolse parlementslid Małgorzata Handzlik) voorgedragen als tweede taal in Europa. Op 1 april 2004 werd hierover gestemd, maar er was geen meerderheid voor: van de 626 parlementsleden waren er 346 om allerlei redenen niet aanwezig, en van de 280 stemmers was een minderheid van 43% vóór.

Hoewel het Catalaans door enkele miljoenen mensen wordt gesproken, heeft het niet de status van officiële Unietaal. Dit is een onderwerp van discussie. De Spaanse regering heeft in 2004 formeel een voorstel ingediend om ook van het Catalaans, samen met het Baskisch, een officiële Unietaal te maken. Dit zal een nog hogere druk betekenen op de vertalers, terwijl de sprekers van deze talen ook Spaans kennen.

Indien in april 2004 het voorstel van VN-chef Kofi Annan voor eenmaking van Cyprus en lidmaatschap van het verenigde Cyprus als lid van de EU niet was afgewezen door de Griekssprekende bevolking van de Republiek Cyprus, was ook het Turks een officiële Unietaal geworden.

Minderheidstalen[bewerken]

Naast de 24 officiële verdragstalen worden er ook veel regionale minderheidstalen gesproken. De meeste daarvan genieten bescherming onder het Europees Handvest voor regionale talen of talen van minderheden, dat door de meeste EU-lidstaten ondertekend is. Deze minderheidstalen kunnen onderverdeeld worden in 3 categorieën:

1 - Regionale talen die zich kunnen uitstrekken over verschillende lidstaten.


2 - Minderheidstalen die in een minderheid van een lidstaat gesproken worden, maar die toch officiële talen van de EU zijn.


3 - Talen die niet geassocieerd kunnen worden met een bepaalde regio.

Voorbeelden zijn het Jiddisch en het Romani.

Talenkennis[bewerken]

54% van de Europese bevolking is in staat om een gesprek te voeren in een tweede taal. 25% zegt dat men twee vreemde talen genoeg beheerst om er een gesprek in te kunnen voeren. Toch stelt 46% van de ondervraagden naast de moedertaal geen andere taal te beheersen. Volgens een studie van Eurostat “Europeanen en hun talen” die in 2012 in de toen 27 tellende lidstaten van de EU werd gehouden, worden de volgende talen het meest gesproken in de EU. Het Duits is, met 16% van de Europese bevolking, de meest gesproken moedertaal in de EU. Het Engels is met 51% de meest gekende taal in het algemeen.

Talenkennis in de Europese Unie
Taal Land Als moedertaal gesproken Als vreemde taal gesproken Totaal aantal sprekers in de EU
Engels Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk Vlag van Ierland Ierland Vlag van Malta Malta 13% 38% 51%
Duits Vlag van Duitsland Duitsland Vlag van Oostenrijk Oostenrijk Vlag van Luxemburg Luxemburg Vlag van België België Vlag van Italië Italië 16% 11% 27%
Frans Vlag van Frankrijk Frankrijk Vlag van België België Vlag van Luxemburg Luxemburg Vlag van Italië Italië 12% 12% 24%
Italiaans Vlag van Italië Italië Vlag van Malta Malta[1] 13% 3% 16%
Spaans Vlag van Spanje Spanje 8% 7% 15%
Pools Vlag van Polen Polen 8% 1% 9%
Russisch Vlag van Estland Estland Vlag van Letland Letland Vlag van Litouwen Litouwen 1% 5% 6%
Nederlands Vlag van Nederland Nederland Vlag van België België 4% 1% 5%
Zweeds Vlag van Zweden Zweden Vlag van Finland Finland 2% 1% 3%
Tsjechisch Vlag van Tsjechië Tsjechië 2% 1% 3%
Portugees Vlag van Portugal Portugal 2% 1% 3%
Hongaars Vlag van Hongarije Hongarije 3% 0% 3%
Grieks Vlag van Griekenland Griekenland Vlag van Cyprus Cyprus 2% 0% 2%
Slowaaks Vlag van Slowakije Slowakije 1% 1% 2%
Catalaans Vlag van Spanje Spanje Vlag van Frankrijk Frankrijk Vlag van Italië Italië 1% 1% 2%
Kennis van het Engels
Kennis van het Duits
Kennis van het Frans
Kennis van het Italiaans
Kennis van het Spaans
Kennis van het Russisch

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) Ignasi Badia i Capdevila: A view of the linguistic situation in Malta