The Act of Killing

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
The Act of Killing
Jagal
Regie Joshua Oppenheimer
Producent Signe Byrge Sørensen
Distributie Cinema Delicatessen (NL)
Cinephil
Drafthouse Films
Première 31 augustus 2012 (Telluride Film Festival)
Genre Documentaire
Drama
Speelduur 115 minuten
159 minuten (director's cut)
Taal Indonesisch
Land Vlag van Denemarken Denemarken
Vlag van Noorwegen Noorwegen
Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

The Act of Killing (Indonesisch: Jagal) is een in Indonesië opgenomen Brits-Deens-Noorse documentairefilm uit 2012. De film is geregisseerd door Joshua Oppenheimer.

Vanwege het controversiële karakter van de film in Indonesië, werkten vele Indonesiërs anoniem mee aan de film. Dit is ook de reden waarom de film in Indonesië niet in de reguliere bioscopen wordt vertoond[1] en alleen bij besloten voorstellingen te zien is.[2]

De film werd zeer goed ontvangen, won vele prijzen en kreeg de volle vijf sterren van recensenten van NU.nl,[3] de Volkskrant,[4] NRC Handelsblad, Trouw, Het Parool, HP/De Tijd en The Guardian.[5] Bij de 86ste Oscaruitreiking ontving The Act of Killing een nominatie voor beste documentaire.

In 2014 kwam er een opvolger getiteld The Look of Silence uit, waarin een nabestaande van de gebeurtenissen in 1965 gevolgd wordt.

Achtergrond[bewerken]

In 1965 werd de Indonesische president Soekarno afgezet en opende het leger, onder leiding van Soeharto een klopjacht op echte en vermeende communisten. Deze staatsgreep wordt aangeduid met de term Kudeta.

Zonder ingrijpen van het buitenland en met de hulp van paramilitaire bendes en doodseskaders, werden naar schatting 1 miljoen mensen vermoord. De daders van dat bloedbad lopen nog steeds vrij rond.[3]

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Toen Soekarno werd omvergeworpen door Soeharto bij de Kudeta in 1965, veranderde het leven van Anwar Congo en zijn vrienden. Van illegale handelaren van bioscoopkaartjes op de zwarte markt veranderden zij in doodseskader leiders. Ze hielpen het leger met het vermoorden van minstens honderdduizenden (vermeende) communisten, en engageerde afpersing van etnische Chinezen en het doden van degenen die weigerden. Als de beul van de meest beruchte doodseskaders in zijn stad Medan in Noord-Sumatra, doodde Anwar honderden mensen met zijn eigen handen.

Vandaag de dag wordt Anwar vereerd als een van de grondleggers van de rechtse paramilitaire organisatie Pemuda Pancasila die voortkwam uit de doodseskaders. De organisatie is zo krachtig dat haar leiders bestaan uit ministers en ze zijn blij om op te scheppen over alles, van corruptie bij verkiezing tot aan genocide. Een regime werd opgericht met als basis misdaden tegen de menselijkheid, maar is nooit verantwoordelijk gehouden.

Anwar en zijn vrienden besloten om een ​​fictieve film te maken met daarin de moorden zoals zij dit zelf in het verleden hebben gedaan. Doordat het proces van het maken van een fictieve film, kan de filmmaker Anwar en zijn vrienden veilig uitdagen en geven zij openheid over hun echte gevoelens. Sommige van Anwars vrienden realiseren zich dat de moorden verkeerd waren. Anderen maken zich zorgen over de gevolgen van het verhaal over hun publieke imago. Jongere leden van Pemuda Pancasila beweren dat ze moeten opscheppen over de horror van de slachtpartijen, omdat hun angstaanjagende en bedreigende kracht de basis is van hun macht vandaag. Het bouwwerk van genocide als een "patriottische strijd", met Anwar en zijn vrienden als helden, begint te kraken.

Nadat Anwar een slachtoffer speelt, zegt hij dat het een afschuwelijke ervaring is, dat de slachtoffers hebben moeten ondergaan. De filmmaker wijst erop dat het veel erger voor de slachtoffers was, omdat dat echt was en dit is alleen maar een film. Het proces van het maken van de film katalyseert een onverwachte emotionele reis voor Anwar, van arrogantie tot spijt als hij voor het eerst in zijn leven wordt geconfronteerd met de volledige implicaties van wat hij heeft gedaan.

Prijzen[bewerken]

  • Berlinale Panorama Audience Award for Best Documentary 2013
  • Berlinale Panorama Prize of the Ecumenical Jury 2013
  • 2013 Danish Academy Award for Best Documentary (Robert Prize)
  • 2013 Special Prize of the Danish Film Critics Association - Sær Bodil
  • Grand Prize - CPH:DOX 2012
  • Grand Prix (Documentaire) - Festival de Cinéma Valenciennes 2013
  • Grand Prize of the Jury - Documenta Madrid 2013
  • Audience Award for Best Film - Documenta Madrid 2013
  • Grand Prix - Beldocs Belgrade International Documentary Film Festival 2013
  • Audience Award for Best Feature Film - FICUNAM Mexico City 2013
  • Best Film - Prague One World Festival 2013
  • Movies That Matter Award - ZagrebDox 2013
  • Critics Prize - Istanbul Independent Film Festival 2013
  • Gilda Vieira de Mello Prize - Geneva International Human Rights Film Festival 2013
  • Amnesty International Award - IndieLisboa 2013
  • Audience Award - Planete+ Doc Film Festival Warsaw 2013
  • Grand Prix Dolnego Slaska - Planete+ Doc Film Festival Warsaw 2013
  • Grand Prize – Docs Barcelona Film Festival 2013
  • genomineerd voor Oscar voor Beste Documentaire 2013.

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Jacco Hupkens. Wie het over communisten heeft in Indonesië lokt censuur uit. De Groene Amsterdammer (22 januari 2013) Geraadpleegd op 11 september 2013
  2. Annemarie Coevert. Kijken: het onderbelichte verhaal achter een miljoen doden in Indonesië. NRC Handelsblad (22 maart 2013) Geraadpleegd op 11 september 2013
  3. a b Barend de Voogd. The Act of Killing - Joshua Oppenheimer. NU.nl (22 mei 2013) Geraadpleegd op 11 september 2013
  4. Bor Beekman. The Act of Killing. De Volkskrant (23 mei 2013) Geraadpleegd op 11 september 2013
  5. The Act of Killing. Cinema Delicatessen Geraadpleegd op 11 september 2013