Average White Band

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf The Average White Band)
Ga naar: navigatie, zoeken
Average White Band
Average White Band tijdens een optreden in 2008.
Average White Band tijdens een optreden in 2008.
Achtergrondinformatie
Ook bekend als AWB
Jaren actief 1972 - 1982
1989 - heden
Oorsprong Dundee, Schotland, Verenigd Koninkrijk
Genre(s) Blue-eyed soul, Funk, Soul, Disco
Label(s) Atlantic Records, RCA Records, MCA, Rhino Records, Arista Records
Leden
Zanger / Rhythm gitaar Onnie McIntyre
Basgitaar / Gitaar / Zanger Alan Gorrie
Keyboard / Saxofoon Fred Vigdor
Drums Rocky Bryant
Zanger Brent Carter
Keyboard / Basgitaar / Gitaar Monte Croft
Ex-leden
Keyboard / Saxofoon Roger Ball
Tenorsaxofoon Malcolm "Molly" Duncan
Drums Robbie McIntosh
Steve Ferrone
Pete Abbott
Adam Deitch
Brian Dunne
Trompet Michael Rosen
Basgitaar / Gitaar / Zanger Hamish Stuart
Keyboard / Gitaar / Slaginstrument / Zanger Eliot Lewis
Zanger Alex Ligertwood
Gitaar / Keyboard / Zanger Klyde Jones
Keyboard / Basgitaar / Gitaar Morris Pleasure
Website
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Average White Band (ook AWB genoemd) is een Schotse funk- en soulband, die in de jaren zeventig een aantal hits had met soul- en disconummers. Sinds 2006 treden ze weer op in een nieuwe bezetting.

Geschiedenis[bewerken]

1971-1982[bewerken]

De band werd in 1971 opgericht door Alan Gorrie en Malcolm ("Mollie") Duncan. De band bestond uit Gorrie en Duncan, en werd aangevuld met Onnie McIntyre, Hamish Stuart, Roger Ball en Robbie McIntosh.

De band brak door nadat ze als voorprogramma mochten optreden tijdens het comeback-concert van Eric Clapton in 1973. Platenproducent MCA zag er wel brood in en bood hen een contract aan. Hun eerste album, Show Your Hand, verkocht echter niet best. De tourmanager van Eric Clapton, Bruce McCaskill, bood vervolgens aan de band te managen. Hij leende geld om hen mee te kunnen nemen naar de Verenigde Staten en hen daar te promoten. McCaskill had veel contacten, en het lukte hem Atlantic Records de band een contract aan te laten bieden. De band verhuisde naar New York, tekende het contract en bracht een album uit, AWB, later beter bekend als "the White Album". Dit album werd een enorm succes en behaalde de eerste plaats in de Billboard-hitlijsten in de VS.

In september 1974 sloeg het noodlot echter toe. McIntosh nam een overdosis heroïne en stierf. Ook Gorrie nam een overdosis, maar hij werd bij bewustzijn gehouden door de zangeres Cher tot de ambulance arriveerde, en werd gered. De band ging door en voegde Steve Ferrone toe aan de bezetting als vervanger van McIntosh.

In 1975 behaalde de van het album "AWB" afkomstige single Pick Up The Pieces de eerste plaats in de Amerikaanse hitlijsten. De volgende albums Cut the Cake (1975) en Soul Searching (1976) waren eveneens grote successen. In 1977 verscheen Benny & Us, een uit de hand gelopen samenwerking met Ben E. King; het enige concert van dat jaar was op Montreux Jazz.

Na het album Warmer Communication (1978) stapte de band over van Atlantic naar RCA en kwam er een eind aan de grote successen. Toch werden er nog hits gescoord als When Will You Be Mine (van Feel No Fret uit 1979) en Let's Go Round Again (van Shine uit 1980). Dat laatste nummer werd in 1994 opnieuw uitgebracht als remix en drie jaar later gecoverd door ex-Eternal-zangeres Louise. Met het door Dan Hartman geproduceerde Cupid's In Fashion (1982) bereikte de band volgens Hamish Stuart "het absolute dieptepunt", en na de bijbehorende tournee viel het doek.

1989-nu[bewerken]

Gorrie, Ball en McIntyre formeerden een nieuwe AWB en brachtten in 1989 het album Aftershock uit; Hamish Stuart was vervangen door de eveneens ontheemde Schot Alex Ligertwood (toenmalig frontman van Santana) en Elliot Lewis. Chaka Khan, die op haar eerste vijf soloplaten werd bijgestaan door Stuart en Ferrone, verleende een gastbijdrage.

Ligertwood ging weer op tournee met Santana, en tegen de tijd dat het volgende album verscheen Soul Tattoo (1997) was ook Ball vertrokken. Daarna volgden de albums Face To Face (1999) en Living in Colour (2003) waarop Elliot Lewis was vervangen door Klyde Jones.

De band toert nog regelmatig en bestaat naast oerleden Gorrie (bas, zang) en McIntyre (gitaar, zang) uit Brent Carter (zang), Fred Vigdor (saxofoon, toetsen, zang) en Brian Dunne (drums).

Solocarrières[bewerken]

Behalve met Chaka Khan heeft Steve Ferrone ook met o.a. Scritti Politti, Duran Duran en Eric Clapton samengewerkt; sinds 1994 drumt hij bij Tom Petty & the Heartbreakers.

Hamish Stuart keerde terug naar Engeland en speelde met ex-Beatles Paul McCartney (1989-1993) en Ringo Starr (2008). Tussendoor bracht hij in 1999 een solo-album uit. Stuart, die nog altijd de hits van AWB speelt, was in 2014 te gast bij Bill Wyman's Rhythm Kings.

Discografie[bewerken]

Albums[bewerken]

Album met eventuele hitnotering(en)
in de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Show your hand 09-1973 -
AWB 08-1974 -
Cut the cake 06-1975 -
Soul searching 07-1976 -
Person to person 1976 - Livealbum
Benny & us 1977 - met Ben E. King
Warmer communications 1978 -
Feel no fret 1979 -
Shine 1980 -
Volume VIII 1980 - Verzamelalbum
Cupid's in fashion 1982 -
Aftershock 1989 -
Let's go round again 1994 - Verzamelalbum
Soul tattoo 1997 -
Face to face 1999 - Livelalbum
Living in colour 2003 -
Greatest and latest 2005 - Verzamelalbum
Soul & the city - Recorded live at B.B. King's 19-02-2008 - Livealbum
Times squared 2009 - Livealbum
Pick up the pieces - The very best of The Average White Band 21-09-2009 - Verzamelalbum
Times squared... Live from New York 01-02-2013 - Livealbum

Singles[bewerken]

Single met eventuele hitnotering(en)
in de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Pick up the pieces 1975 22-03-1975 tip14 -
When will you be mine 1979 29-09-1979 tip12 -
The spirit of love 1989 22-04-1989 tip20 - met Chaka Khan & Ronnie Lane /
Nr. 53 in de Single Top 100

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer met notering(en)
in de Radio 2 Top 2000
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13 '14
Pick up the pieces 1168 - 1388 1458 1726 1568 - - - - - - - - -

Externe link[bewerken]