The Dark Side of the Moon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
The Dark Side of the Moon
Studioalbum van Pink Floyd
(Albumhoes op en.wikipedia.org)
Uitgebracht 24 maart 1973
Opgenomen Juni 1972 – januari 1973 in de Abbey Road Studios te Londen, Engeland
Genre Progressieve rock
Duur 43:00
Label(s) Harvest, EMI (VK)
Producent(en) Pink Floyd
Positie(s) in de hitlijsten
  • #1 (Verenigde Staten, Canada, Nieuw Zeeland, Oostenrijk)
  • #2 (Verenigd Koninkrijk, Noorwegen, Italië)
  • #3 (Portugal)
  • #4 (Nederland)
  • #5 (Griekenland)
  • #10 (Finland)
  • #11 (Australië)
  • #16 (Vlaanderen, Zweden)
  • #19 (Wallonië)
  • #26 (Denemarken)
  • #47 (Zwitserland)
  • #60 (Spanje)
  • #61 (Mexico)
  • #94 (Frankrijk)
Chronologie
1972
Obscured by Clouds
  1973
The Dark Side of the Moon
  1975
Wish You Were Here
Portaal  Portaalicoon   Muziek

The Dark Side of the Moon is een album van de Britse muziekgroep Pink Floyd.

De eerste opnamen voor The Dark Side of the Moon begonnen in juni 1972 in de Abbey Road Studios (de studio waar onder andere The Beatles opnamen) te Londen. Als producer was Alan Parsons ingehuurd. Het album verscheen op 24 maart 1973 en betekende Pink Floyds doorbraak bij het grote publiek. Bassist Roger Waters componeerde de meeste nummers, en nam vanaf dat moment de leidende rol binnen de groep op zich.

The Dark Side of the Moon is tot op heden het op twee na best verkochte studioalbum aller tijden.[1] De verkoopcijfers van het album liggen tussen 50 en 70 miljoen verkochte exemplaren.[2][3][4]

Concept[bewerken]

Het album, dat oorspronkelijk "Eclipse: A Piece for Assorted Lunatics" zou gaan heten, is een conceptalbum. De nummers lopen in elkaar over, en horen bij elkaar. De onderwerpen van de teksten zijn de meer moeilijke kanten van het leven: tijd, geld, oorlog, dood, etc.

Dialoog[bewerken]

Verspreid over het hele album staan fragmenten van gesprekken. Pink Floyd interviewde verscheidene mensen (onder andere Paul McCartney, wiens woorden echter op het album niet zijn gebruikt) en vroeg hen naar meningen over de onderwerpen die op het album ter sprake komen.

Nummers[bewerken]

Speak to Me, het openingsnummer laat gedurende ruim één minuut een hartslag horen, die geleidelijk aan sterker wordt, terwijl ook korte geluidsfragmenten van de nummers die later op het album staan over de hartslag heen echoën. Het einde van het album (Eclipse) is hetzelfde: een enkele hartslag. Hierop echter geen fragmenten van nummers meer, maar uitsluitend een man (Gerry O'Driscoll, de toenmalige portier van de studio) die, héél zacht de zin "There is no dark side of the moon really, as a matter of fact, it's all dark" uitspreekt. De titel slaat dan ook op al de schaduwrijke periodes in het leven en de zaken die hun schaduw op het leven werpen. De hartslag keert op het album nog enkele malen terug, als de aanwezigheid van andere instrumenten afneemt, alsof deze constant aanwezig bleef. Ook op het latere album The Wall (1979) keert de hartslag terug.

Na 'Speak To Me' komt Breathe, het tweede nummer op het album. Dit nummer, waarmee ook Pink Floyds reünie op Live 8 opende, heeft een traag ritme en een sombere inhoud: "All you touch and all you'll see is all your life will ever be". "Speak to Me" en "Breathe" benadrukken samen de wereldlijke en vluchtige elementen van het leven, die met de immer aanwezige dreiging van waanzin samengaan, en het belang om zijn eigen leven te leiden — "Don't be afraid to care"[5]

Dit nummer vloeit over naar On The Run, een (voor die tijd) experimenteel nummer dat vooral bestaat uit geluiden van een VCS3-synthesizer. Ook worden veel geluidseffecten gebruikt: de muziek komt afwisselend vanuit het linker- en het rechterkanaal en op de achtergrond zijn geluiden van een luchthaven te horen en de voetstappen en adem van iemand die voortsnelt. Het nummer evoceert de stress en de angst van het moderne reizen, in het bijzonder Wright's vliegangst[6]. Op het einde van het nummer klinkt een muzikale explosie die een vliegtuigcrash verbeeldt.

Time, het vierde nummer van het album, begint, samen met het tikken van een enkele klok. Het is een van de bekendste nummers op het album. Ook hier zijn geluidseffecten aanwezig: een kakofonie van klokken en bellen die tegelijkertijd afgaan. Hierna volgt een drumsolo (toen deze moest worden opgenomen was er maar één tom aanwezig voor drummer Nick Mason, dus moest na elke slag de tom herstemd worden om de geluidsverschillen te verkrijgen)[bron?], waarna het nummer echt begint. Na een strofe en een refrein volgt een lange gitaarsolo, waarna er opnieuw een strofe en refrein komen. De tekst gaat over hoe snel de tijd wel niet gaat, de verloren jeugd en de kortstondigheid van het bestaan. Hierna komt de melodie van 'Breathe' terug. In het albumboekje staat de tekst van deze 'Breathe-reprise' apart aangegeven.

Het vijfde nummer is The Great Gig in the Sky. Nadat een man zegt niet bang te zijn voor de dood, krijgt de pianoriff gezelschap van de andere instrumenten waarna Clare Torry begint te zingen. Ze had de opdracht gekregen te improviseren en 'doodsangst' te laten horen in haar stem. De opname die men op de track hoort is - in tegenstelling tot wat vaak beweerd wordt - geen pure improvisatie, noch is het de enige opname. In werkelijkheid zong Clare Torry het nummer verscheidene malen in en is het eindresultaat, zoals het op het album terechtkwam, een samenraapsel van stukjes van de verschillende opnames. De titel werd gekozen uit ironie: alsof de dood het hoge, mooie eindpunt van het leven zou zijn. Middenin het nummer zegt Patricia 'Puddie' Watts: I never said I was frightened of dying. In 2005 klaagde Clare Torry Pink Floyd aan omdat ze geen auteursrechten zou krijgen van dit nummer. De zaak werd in 2005 door het High Court beslecht in het voordeel van Clare Torry, hoewel de details nooit onthuld werden. In alle persingen van het album na 2005 wordt Clare Torry naast Richard Wright vermeld als co-auteur.

Na 'The Great Gig In The Sky' moest men de langspeelplaat omdraaien, en daarom is dit het enige nummer dat niet vlot overgaat in het volgende. Op de recente cd-uitgaven is dit echter aangepast.

Money, dat als zesde op het album staat, was de eerste single van het album. Dit nummer is vooral bekend door de rinkelende kassa waarmee het nummer opent, en die de onconventionele maat (7/4) aangeeft. Ook de saxofoonsolo die halfweg overgaat in een gitaarsolo is een begrip geworden in de rockmuziek. De gitaarsolo is wel in 4/4-maat omdat gitarist David Gilmour dat makkelijker soleren vond. De tekst gaat, logischerwijs, over geld: "Money, so they say, is the root of all evil today".

Us And Them is het zevende en langste nummer van het album met een lengte van bijna acht minuten. Het onderwerp is (de zinloosheid van) oorlog. Ook dit nummer bevat een saxofoonsolo en een korte dialooginterventie.

Any Colour You Like is een instrumentaal nummer, dat dezelfde baslijn heeft als 'Breathe'. Daarom noemen sommigen het simpelweg 'Breathe 2nd reprise'.

Het negende nummer is Brain Damage. Het nummer, dat de meest klassieke vorm heeft (strofe refrein strofe refrein), handelt over de gevolgen van mentale achteruitgang. Het nummer bevat ook de albumtitel, samen met een verwijzing naar het trieste lot van Pink Floyd-stichter Syd Barrett: "When the band you're in starts playing different tunes, I'll see you on the dark side of the moon".

Het tiende en laatste nummer op het album is Eclipse. Het is een korte climax, gevolgd door een fade-out van de hartslag.

Kant 1
Nr. Titel Schrijver(s) Duur
1. Speak to Me   Nick Mason 1:30
2. Breathe   Roger Waters, David Gilmour, Richard Wright 2:43
3. On the Run   Gilmour, Waters 3:36
4. Time (inclusief "Breathe (Reprise)") Mason, Waters, Wright, Gilmour 7:01
5. The Great Gig in the Sky   Wright, Clare Torry 4:36
Kant 2
Nr. Titel Schrijver(s) Duur
1. Money   Waters 6:22
2. Us and Them   Waters, Wright 7:46
3. Any Colour You Like   Gilmour, Mason, Wright 3:25
4. Brain Damage   Waters 3:48
5. Eclipse   Waters 2:03

Hitnoteringen[bewerken]

Nederlandse Album Top 100[bewerken]

Hitnotering: (Week 1 t/m 13) 24-03-1973 t/m 16-06-1973
Hitnotering: (Week 14 t/m 21) 10-04-1993 t/m 29-05-1993
Hitnotering: (Week 22 t/m 30) 12-04-2003 t/m 07-06-2003
Hitnotering: (Week 31 t/m 34) 01-10-2011 t/m 22-10-2011
Hitnotering: (Week 35) 07-04-2012
Week: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19
Positie: 9 5 4 4 4 4 5 4 12 15 19 16 17 uit 70 44 44 57 72 75
Week: 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35
Positie: 95 90 uit 54 40 30 34 45 55 73 85 91 uit 19 40 52 63 uit 67 uit

Vlaamse Ultratop 100 Albums[bewerken]

In de Vlaamse Ultratop 100 Albumlijst werden de noteringen van het originele album uit 1973 en de "Experience edition" uit 2011 niet bij elkaar opgeteld.

The dark side of the moon[bewerken]

Hitnotering: (Week 1 t/m 3) 19-04-2003 t/m 03-05-2003
Hitnotering: (Week 4 t/m 7) 05-08-2003 t/m 26-08-2003
Week: 1 2 3 4 5 6 7
Positie: 43 42 43 uit 55 64 80 100 uit

The dark side of the moon - Experience edition[bewerken]

Hitnotering: 01-10-2011 t/m 29-10-2011
Week: 1 2 3 4 5
Positie: 32 16 21 39 60 uit

Trivia[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Digital Dream Door, DSOTM
  2. Beech, Mark. Pink Floyd Money Machine Leads Elvis, Nirvana, U2 in CD Battle. Bloomberg (27 september 2011) Geraadpleegd op 31 december 2011
  3. Associated Content, DSOTM
  4. Disappear Here Magazine, DSOTM, 45 miljoen exemplaren
  5. Whiteley, Sheila (1992), The space between the notes, Routledge, ISBN 0-415-06816-9
  6. Harris, John (2006), The Dark Side of the Moon (third ed.), Harper Perennial, ISBN 978-0-00-779090-6